Ewa Izabella Brzozowska

Więźniowie zmierzchu

Przedmowa

Ewa Izabella Brzozowska

WIĘŹNIOWIE ZMIERZCHU

PROLOG

Siedziałam z głową wciśniętą między kolana, chcąc skrzętnie ukryć swoją bezradność i bezsilność. Bezlitosna gorycz, która wlała się wartkim strumieniem w szczeliny pękniętego serca, paliła teraz niczym rozżarzony węgiel. W głowie gorączkowo kłębiło się tysiące szalonych myśli rozdzierając moją duszę na małe strzępki...

Już NIGDY nie miało być tak, jak dawniej… Wiedziałam, że bez najmniejszego wahania oddałabym teraz swoje życie, by móc nie myśleć, nie płakać i nie czuć tej gorzkiej pogardy i złości wobec innych… by móc dalej bezgranicznie kochać mojego Anioła… Moja dusza cierpiała, nie mogąc znaleźć żadnego ukojenia. Umierała powoli dzień po dniu, bezustannie … Odkąd nagle stało się dla mnie coś niemożliwe, a brak Kogoś, kto zawsze był na wyciągnięcie ręki, powodował nieopisane cierpienie, rozpoczęłam rozpaczliwą walkę sama ze sobą. Ale czy będzie mi dane uporać się z tym wszystkim? Czy potrafię, zdruzgotane ludzką nienawiścią własne życie, poukładać od nowa? Walczyć? A może pogodzić się z przegraną… Czy zasługuję na przebaczenie, mimo wszystkich bezsensownie popełnionych błędów? Bo przecież każde wrzynające się w serce bolesne wspomnienie musi w końcu kiedyś wyblaknąć…

⌠1⌡ TRZY LATA WCZEŚNIEJ

ONA

- Daj z siebie wszystko, co masz najlepszego, a zobaczysz, że będziesz wielka! - zaśmiał się tata poklepując mnie opiekuńczo po ramieniu na pożegnanie. Tak bardzo chciałam wierzyć w jego zapewnienia… Wsiadłam pospiesznie do czekającej żółtej taksówki, aby dotrzeć na czas na lotnisko. Kierowca ruszył nieco ospale, a ja pomachałam czule przytulonym do siebie rodzicom stojącym przed moim rodzinnym domem w Los Angeles. Tak bardzo oboje wierzyli w to, że uda mi się zostać aktorką i spełnię najskrytsze, dziecięce marzenia…

Tata mój profesjonalnie zajmował się opracowywaniem scenariuszy filmowych, a mama była uznaną charakteryzatorką, dzięki czemu mogłam od najmłodszych lat przyglądać się ich pracy przy kręceniu różnych filmów. Nic więc dziwnego, że rodzice chętnie wspierali moje aktorskie marzenia. Poniekąd sami realizowali się zawodowo właśnie w tej branży.

Podążając w kierunku lotniska krętymi drogami, starałam się zapamiętać chłonnymi zmysłami jak najwięcej z moich rodzinnych stron, abym w chłodnym deszczowym mieście Seatle, gdzie miałam spędzić na planie najbliższe miesiące, nie popaść w depresję z powodu braku świetlistych promieni słońca. Pewnie będzie ponuro” – stwierdziłam w myślach, robiąc przy tym mały grymas twarzy. Ale tak naprawdę cieszyłam się, że w moim życiu coś się zmienia, że to właśnie mi powierzono rolę nieśmiałej siedemnastolatki zabójczo zakochanej w ,,nieziemskim”, nieco starszym chłopaku. Platoniczna, ekranowa miłość wzbudzała we mnie tak wiele pozytywnych emocji... ,,Szkoda, że wieczne, silne uczucie miłości rzadko zdarza się w realnym świecie” – pomyślałam z nostalgią. Jak każda nastolatka, w głębi duszy pragnęłam kochać i być kochaną.

Już jako dziecko marzyłam, aby zostać aktorką i móc, choć raz, znaleźć się w blasku fleszy na czerwonym dywanie. Moja przygoda z aktorstwem rozpoczęła się w sposób banalny jeszcze w podstawówce, kiedy to wśród wielu nastolatków zostałam dostrzeżona przez agenta filmowego obecnego na szkolnym przedstawieniu. Byłam ogromnie dumna z tego wyróżnienia, które niezaprzeczalnie wpłynęło także na tok mojej dalszej nauki. Szkołę Podstawową ukończyłam w LA chodząc na zajęcia stacjonarne wraz z rówieśnikami. Niestety, z uwagi na ciągłe wyjazdy i udział w sesjach zdjęciowych, szkołę średnią mogłam kontynuować już tylko on-line korzystając z własnego laptopa. Obiecałam sobie jednak, że jeśli dojdę do czegoś w życiu, to pójdę kiedyś na najlepsze studia, jakie tylko będą w zakresie moich możliwości intelektualnych.

Z natury nie byłam przebojową osobą, choć właśnie za taką chciałam zawsze uchodzić wśród rówieśników. Ba! Byłam chyba jeszcze bardziej zakompleksioną siedemnastolatką, niż przeciętna dziewczyna w moim wieku. Nigdy nie przywiązywałam wagi do wyglądu, preferując na co dzień wygodny, sportowy strój. Ciemnoblond włosy sięgające do ramion związywałam często w koński ogon, aby nie przeszkadzały spoglądać na otaczający mnie wokół fascynujący świat i ludzi. Nie miałam wielu przyjaciół. Zawsze zadawałam sobie w duchu pytanie, czy mogę danej osobie zaufać. Bardzo bałam się rozczarowania w kontaktach z innymi. Większość moich relacji z ludźmi była mocno powierzchowna, bo tak naprawdę zawsze żyłam marzeniami w swoim prywatnym, wyimaginowanym świecie.

Na koncie miałam już kilka bardziej lub mniej znaczących epizodów scenicznych, ale udział w projekcie filmowym, do którego obecnie wygrałam casting, przerósł moje najśmielsze oczekiwania.

– Właśnie dojeżdżamy – usłyszałam nieco zachrypnięty głos kierowcy. – Daleko się panienka wybiera?

- Do Seattle – odpowiedziałam.

- Niespecjalne miejsce na urlop. Jak dla mnie za mało tam słońca.

- Dla mnie też, ale nie jadę tam na urlop, tylko do pracy – powiedziałam grzecznie, nie wdając się w szczegóły.

- A, to zmienia postać rzeczy – uśmiechnął się kierowca parkując przed lotniskiem.

Wyciągnęłam banknot dziesięciodolarowy i zapłaciłam za przejazd, po czym biorąc podręczną torbę na ramię wysiadłam z samochodu. Mężczyzna z uprzejmością pożegnał mnie, podając wyciągniętą z bagażnika taksówki wielką walizkę na kółkach. Podziękowałam kierowcy za pomoc i poszłam w kierunku wejścia do terminalu lotniska. Nie miałam zbyt dużo czasu do odlotu, ale wystarczająco, abym mogła, siedząc w poczekalni na ławce, przeczytać kolejnych parę stron ulubionej powieści ,,Wielki Gatsby”. Mój umysł pochłaniał jej treść jak małe dziecko truskawkową galaretkę. Głównemu bohaterowi udało się spełnić amerykański sen o szczęściu i sukcesie. To pobudzało moje wewnętrzne przekonanie, że przy odrobinie szczęścia marzenia potrafią się urzeczywistniać. Rozmarzona usłyszałam jak przez mgłę zapowiedź lotu. Zakładką dokładnie zaznaczyłam miejsce, w którym skończyłam czytać. Zamknęłam książkę i schowałam ją głęboko do torby, po czym wstałam i udałam się spokojnym krokiem w kierunku odprawy.

Lot nie trwał długo. Zresztą miałam przy sobie moją starą, niezastąpioną MP3 z plikami ulubionych kawałków Depeche Mode. Włożyłam słuchawki do uszu i pogrążyłam się we własnym świecie. Czułam się bardzo komfortowo, siedząc w wygodnym fotelu lotniczym i  wpatrując się w leniwie płynące mleczne chmury za oknem samolotu.

Na lotnisku w Seattle czekał już na mnie wynajęty przez producenta filmu służbowy samochód, który zawiózł mnie do hotelu.

- Hej, Kim! Jak dobrze, że już jesteś! – powitał mnie w hotelowym holu krępy, radosny mężczyzna o kruczoczarnych włosach. – Widzieliśmy się już podczas castingu. Jestem Mike Brown – reżyser filmowy.

- A, witaj Mike! – uśmiechnęłam się nieśmiało.

- Sądzę, że szybko się zaklimatyzujesz w naszej ekipie. Wieczorem o dwudziestej widzimy się na powitalnej kolacji w restauracji na parterze hotelu.

- Ok! Jasne, dzięki!

- No, a teraz nie marnuj czasu, tylko leć do pokoju i zrelaksuj się po podróży. Na razie, Kim – rzucił na koniec, tonąc szczerze w szerokim uśmiechu.

- Do zobaczenia wieczorem – zrewanżowałam się także promiennym uśmiechem.

Zapowiadał się interesujący wieczór. Szybko dotarłam do pokoju, do którego na recepcji wydano mi klucz. Rzuciwszy podręczną torbę na brązowy, mięciutki fotel od razu pognałam do łazienki, aby się odświeżyć. Dzień minął mi na rozpakowywaniu podręcznej torby i ogromnej walizki, którą dowieziono potem z lotniska. Tak… Przez kolejnych sześć miesięcy ten hotelowy pokój będzie moim prowizorycznym domem… Myśląc o domu rodzinnym, wyciągnęłam z torby telefon, aby zadzwonić do mamy.

- Cześć mamo, jestem na miejscu.

- Dobrze, że dzwonisz, bo już się zaczęłam martwić, czy wszystko jest w porządku. I jak tam?

- Wszystko ok. Siedzę teraz w hotelu i rozpakowuję rzeczy. Wieczorem zaplanowana jest powitalna kolacja dla naszej ekipy filmowej.

- Hm, no to zapowiada się miły wieczór, córeczko. To dobrze, bo przecież dzisiaj są twoje osiemnaste urodziny. Wszystkiego najlepszego kochanie.

- Dzięki mamo.

- Prezent od nas i od Sama wysłaliśmy pocztą, więc wkrótce spodziewaj się posłańca.

- Ok, mamo. Podziękuj ode mnie też tacie i bratu za prezent.

- Podziękuję, a teraz już kończę, bo za chwilę jadę z Samem po zakupy. Sprawuj się tam dobrze i realizuj te swoje marzenia córeczko. Zadzwoń jak nie będziesz mocno zajęta, pa kochanie.

- Dobrze mamo, na razie, pa.

Wstałam i podeszłam do dużego okrągłego lustra wiszącego na ścianie. Szukając niewidzialnych zmarszczek, wpatrywałam się w swoje odbicie myśląc w jak nieubłagalnym tempie pędzi czas. Z nutką zadumy myślałam o swoim życiu… przeszłym… teraźniejszym…. O tym, czy w ogóle jeszcze ktoś, poza rodzicami i Samem, pamięta, że dzisiaj mam osiemnaste już urodziny… Poczułam nagle, że nie zatrzymam już łez, które z wolna zaczęły spływać po zaczerwienionych z emocji policzkach. Samotność, jako frustrujące uczucie, znowu w szalonym tempie wypełniało moje wnętrze. ,,Nie płacz!”– pogroziłam palcem swojemu odbiciu w lustrze. ,,Po prostu, miej oczy szeroko otwarte!”.

Nagle zadzwonił dzwonek do drzwi. Uświadomiłam sobie w jednej chwili, że nie mam na sobie spodni, które wcześniej dla wygody zdjęłam i przerzuciłam przez oparcie fotela. Biegnąc do drzwi w locie wciągałam ulubione dżinsy i wycierałam rękawem bluzki mokre policzki.

- Kto tam? - zapytałam badawczo nieznajomą postać za drzwiami.

- Ashley Brene – odpowiedział ktoś nieco piskliwym, niemalże dziecięcym głosem. - Będziemy razem pracowały na planie filmowym.

Otworzyłam pospiesznie drzwi i ujrzałam drobną, krótko ostrzyżoną, ciemnowłosą dziewczynę o chochlikowym uśmieszku.

- Miło mi, jestem Kim Wartsten – przedstawiłam się nieznajomej.

- Wiem, wiem, grasz główną rolę w filmie. Reżyser prosił, abym wstąpiła do ciebie przed kolacją i przyniosła ci scenariusz filmu.

- Dziękuję – powiedziałam odbierając od dziewczyny scenariusz zwinięty w rulon. - Wejdziesz do środka?

- Nie, nie, jeszcze nie rozpakowałam wszystkich rzeczy. Ale na pewno spotkamy się wieczorem na kolacji.

- Ok! To do zobaczenia później Ashley – pożegnałam ją pogodnie. Od razu wydała mi się bardzo sympatyczna, więc nic nie stało na przeszkodzie, abyśmy w niedalekiej przyszłości poznały się nieco bliżej. Intuicja podpowiadała mi, że ta filigranowa dziewczyna promieniująca pozytywną energią mogłaby nawet zostać moją przyjaciółką, jeśli tylko okaże się osobą godną zaufania.

Wieczorne emocje były większe, niż mi się mogło na początku wydawać. Nieco zakłopotana weszłam do wielkiej sali hotelowej restauracji, gdzie wszystko urządzone było w szykownym, nieco staroświeckim stylu. Na ścianach wisiały bogato zdobione, lśniące kinkiety, które mieniąc się blaskiem sztucznych brylantów, nadawały pomieszczeniu niezwykle uroczysty klimat.

- Ooo! Witaj Kim! – zawołał reżyser, którego rano zdążyłam już poznać. – Przedstawiam wam odtwórczynię głównej roli w naszym filmie – panna Kim Wartsten.

Kilkanaście par oczu popatrzyło na mnie teraz z życzliwym zaciekawieniem. Uśmiechnęłam się skromnie, a rumieńce na mojej twarzy gwałtownie zapiekły. Ktoś obok mnie odsunął stojące krzesło i zaprosił do stołu.

- Hej – powiedział melodyjnym głosem chłopak siedzący obok.

Obróciłam głowę w jego stronę.

- Jesteśmy chyba na siebie skazani – uśmiechnął się zawadiacko. – Będę grał rolę twojego partnera w filmie. Nazywam się Robert Peterson.

W ułamku sekundy zdążyłam mu się przyjrzeć, obdarowując delikatnym uśmiechem. Miał w sobie coś niesamowicie fascynującego i do tego… tak ładnie pachniał zapachem ,,La costy”.

- No to sobie poszalejemy – zażartowałam po chwili, aby nieco rozluźnić sytuację.

Robert zaśmiał się odsłaniając przy tym rząd równiusieńkich białych zębów. Jego uśmiech był czarujący, a nawet rzekłabym uwodzicielski.

Wieczór upływał niezwykle szybko i sympatycznie w miłym towarzystwie. Cieszyłam się ogromnie, że w najbliższym czasie będę pracować z wieloma znakomitymi ludźmi. Miałam nadzieję, że Robert nie zauważył, jak od czasu do czasu przyglądałam mu się. W końcu musiałam wiedzieć, komu niebawem powierzę swoje serce na ekranie.

- Dzień dobry – powiedział wchodzący do sali nieznajomy mężczyzna trzymający przed sobą w rękach wielki kosz z okazałymi różami. – Szukam panny Kim Wartsten. Mam dla niej pachnącą przesyłkę.

- Siedzi tam – wskazała na mnie palcem filigranowa Ashley.

Mężczyzna podszedł do mnie i wręczył ogromny kosz z przepięknym bukietem czerwonych róż. Przy stole zrobiło się małe poruszenie. Znowu wszystkie oczy nowo poznanych osób patrzyły na mnie z ogromnym zaciekawieniem, w oczekiwaniu na wyjaśnienia.

- No, no, ale masz wielbiciela – pokręcił ze zdziwieniem głową Robert. – Pewnie już tęskni za tobą.

- Nie – zaprzeczyłam nieco zmieszana. - To prezent od rodziców i brata. Właśnie dzisiaj są moje urodziny.

- Uwaga! – wesoło krzyknął Robert do reszty ekipy. - Ona ma dzisiaj urodziny!

– Wszystkiego najlepszego Kim! – wołali niektórzy, a inni, odwracając głowę w moją stronę, klaskali w dłonie.

- Dziękuję wszystkim za życzenia. Zaraz zamówię urodzinowy tort, bo prawdę mówiąc nie sądziłam, że będę miała dzisiaj aż tylu gości – powiedziałam radośnie. A zwracając się do Roberta dodałam: - No cóż! Nie miałam zamiaru świętować starzenia się, ale niech tam!

- Starzenia się?! Dziewczyno! A ile ty masz lat, że mówisz o starości? – zapytał Robert.

- Dzisiaj już osiemnaście – odpowiedziałam lekko wzdychając.

- To ja, mając ponad dwadzieścia dwa lata, według twoich teorii, jestem już stary? – przekomarzał się Robert.

- No wiesz, mężczyzna starzeje się inaczej, starzeje się wolniej niż kobieta.

- Jeśli tak mówisz… - oznajmił z łobuzerskim uśmieszkiem - to nie będę szukał potwierdzenia mojej młodości w lustrze nawet z kilkunastodniowym zarostem.

Teraz śmieliśmy się obydwoje rozbawieni jego komicznym stwierdzeniem.

Wkrótce kelnerka przyniosła wielką, okrągłą paterę ze smakowicie wyglądającym, śmietanowym tortem.

- Czegoś mi tu brakuje… - powiedział z namysłem Robert. - Hm, a świeczki i życzenie urodzinowe?

- Życzenie… czekaj… już mam! Chciałabym, aby nasz obecny projekt filmowy odniósł światowy sukces! – uśmiechnęłam się podniecona wizją spełnienia własnego marzenia.

- No, no, masz widzę wielkie ambicje – kręcił z podziwem głową Robert.

- Może i wielkie, ale czy realne?

- Kto wie? – dodał Robert. – Może i nam pisane będzie wspiąć się na wyżyny świata show-biznesu…

Ten wieczór był najcudowniejszym dniem urodzin, jaki kiedykolwiek mogłabym sobie wyobrazić. Zrobiłam kilka zdjęć na pamiątkę, aby kiedyś móc jeszcze we wspomnieniach powrócić do tych pięknych chwil. Sfotografowałam także przepiękny kosz z różami, który oryginalnym zapachem wprawił wszystkich w zachwyt. Do swojego pokoju wróciłam bardzo późno i po szybkiej toalecie z ogromną chęcią położyłam się na wygodnym łóżku. Satynowa pościel okrywająca moje ciało pachniała świeżością lasu. Zmęczona, zamknęłam oczy, wtulając się w miękką poduszkę. Wydarzenia minionego wieczoru nie pozwoliły mi jednak szybko zasnąć. Zapamiętane obrazy przesuwały się w moich myślach jak kadry z filmu przywołując miłe chwile…

*

Obudziłam się wcześnie rano. Całe pomieszczenie przepełnione było zapachem słodkich róż, które teraz okazale prezentowały się w wiklinowym koszu przy łóżku. Tak, jak się spodziewałam, za oknem gęsta mgła zasłaniała błękit letniego nieba. No cóż, widać skazana byłam na ten rodzaj pogody, którego nie byłam zwolenniczką. W mojej rodzinnej miejscowości na brak słońca nie mogłam narzekać. Tutaj, z uwagi na wymogi scenariusza filmowego, miało być nieco inaczej. Szybko włożyłam na siebie t-shirt, wygodne, wąskie, czarne dżinsy i granatowe półtrampki, po czym związałam włosy w koński ogon upinając je jak najwyżej czubka głowy. Spakowałam podręczną, ulubioną, dużą, czarną torbę, wrzucając do niej najpotrzebniejsze rzeczy. Wzięłam kartki ze scenariuszem na dzisiejszy dzień i opuściłam hotelowy pokój. Droga do miejsca, gdzie odbywały się dzisiaj zdjęcia na planie filmowym, nie była zbyt długa. Jadąc taksówką do celu, mogłam choć przez krótką chwilę, podziwiać z rozkoszą piękno okolic o bajecznym żółto – pomarańczowym wschodzie słońca. Pełna energii i zapału myślałam o wczorajszej kolacji. Przez chwilę przesuwałam w myślach twarze poznanych wczoraj ludzi… Jedna z nich szczególnie utkwiła mi przed oczami. Uśmiechnięty, przystojny Robert Peterson będzie moim filmowym, namiętnie kochającym chłopakiem. Właśnie zaczynał się drugi dzień pracy nad projektem…

ON

Podobało mi się to zamglone miasteczko, w którym przyszło mi realizować zdjęcia do nowego projektu. Znałem już scenariusz filmu, w którym będę grał pierwszoplanową rolę nietypowego siedemnastolatka. Poznałem także na wczorajszej kolacji całą obsadę filmu i od tego momentu nie mogłem jakoś znaleźć sobie miejsca. Mogłem uważać się teraz za szczęściarza wiedząc, że moją filmową wybranką została Kim Wartsten. Od dawna byłem zafascynowany filmami, w których zagrała ta piękna dziewczyna. Uważałem, że powierzone jej role kreowała znakomicie, wkładając w grę aktorską całe swoje serce. Moja fascynacja tą nieosiągalną dziewczyną trwała już od dłuższego czasu. Nigdy wcześniej nie przyszłoby mi do głowy, że tak szybko spełnią się moje marzenia i poznam Kim. Aż tu nagle zaskakująca super niespodzianka! Teraz tym silniej starałem się zagłuszyć swoje myśli, aby nie dopuścić do głosu serca bijącego na jej widok w przyspieszonym rytmie. Ogromnie wdzięczny byłem losowi, że spośród wielu kandydatów do realizacji tego filmu, obojgu nam dano tę samą szansę. Szansę zakochania się w sobie na wieczność. Zmuszony jednak byłem na początku naszej znajomości przyjąć jakąś formę kamuflażu. Nie chciałem wzbudzać zainteresowania reszty współpracowników moimi wzrastającymi uczuciami do Kim. Zawsze ceniłem sobie prywatność, bo tego nauczyli mnie rodzice. Nikt przecież nie lubi być powodem do plotek.

Spojrzałem dyskretnie w stronę mojej filmowej dziewczyny. Stała blada, nieco wystraszona, ale, mimo tego, pełna zapału. Jej zielonooliwkowe oczy i długie, proste włosy blond nadawały uroku tej małej, drobnej postaci. Nigdy wcześniej nie doświadczyłem tak intensywnego uczucia na widok jakiejkolwiek dziewczyny. Właśnie czekaliśmy na znak od reżysera, aby rozpocząć dzisiejszą pracę na planie zdjęciowym. Stojąc nieopodal Kim, mimochodem wpatrywałem się w jej ruchy, uśmiech, mimikę twarzy, obmyślając poniekąd ukradkiem, jak zrobić na niej jak najlepsze wrażenie. Nagle nasze oczy spotkały się na moment. Uśmiechnąłem się do niej przyjaźnie, a ona, wzruszając delikatnie ramionami, odwzajemniła mi tym samym. Po chwili cała ekipa została poproszona o gotowość do pracy przy realizacji pierwszych ujęć do filmu.

- Uwaga! – zawołał głośno reżyser. – Zaczynamy moi państwo. Mam wielką nadzieję, że realizowany przez nas obecny projekt filmowy przyniesie nam wszystkim dużo satysfakcji ze wspólnej pracy. No i rzecz jasna będzie on na tyle dobry, abyśmy wszyscy odnieśli filmowy sukces! – śmiał się reżyser.

Na znak wszechobecnej zgody z ostatnią wypowiedzianą sugestią zaczęliśmy wszyscy bić radośnie brawa, po czym rozpoczęliśmy kręcenie pierwszych ekranowych ujęć.

- Kim i Robert, zapraszam na plan – polecił reżyser. – Ujęcie pierwsze: ,,Potknięcie w szkole”.

Kiedy zbliżałem się do Kim, poczułem przepiękny zapach nieznanych mi subtelnych perfum, który niewyobrażalnie podziałał na wszystkie moje zmysły. Przez chwilę dałem się ponieść zapomnieniu, z którego szybko wyrwały mnie jej słowa.

- Witaj partnerze – uśmiechała się, patrząc mi teraz prosto w oczy.

- Witaj partnerko – odpowiedziałem zalotnie do najpiękniejszej dziewczyny na całej Ziemi.

- Moi drodzy, scenariusz jest wam na pewno obojgu znany. Mamy pokazać niezdarną nieco siedemnastolatkę i zakochanego w niej po uszy chłopaka. – tłumaczył reżyser. - Sprawa jest prosta: rozmawiając idziecie obok siebie szkolnym korytarzem. Gdy ona, potykając się niezdarnie o czyjś plecak, upada na ziemię, ty Robert starasz się szybko chwycić Kim w porę na ręce. Uwaga! Kręcimy!

,, - Nie lubisz zimna, a przyjechałaś w najchłodniejszy zakątek naszego kraju, aby zamieszkać tutaj na stałe. Chyba nie jesteś za bardzo z tego faktu zadowolona, prawda?” – wczułem się w rolę mojego bohatera deklamując tekst ze scenariusza.

- ,,Sama nie wiem… moi rodzice się rozwiedli, a ja chciałam zamieszkać z tatą, który dostał tutaj propozycję pra …” (potknięcie dziewczyny).

Łapałem ją w locie, tak jak było uzgodnione w filmowym scenariuszu. Nagle… ,,bsssssssyyy” – usłyszałem niespodziewanie gdzieś za sobą…

- Stop! – zawołał reżyser. – Robert, czy coś się stało? Masz taką niewyraźną minę…

- Chyba… – wiele par oczu wpatrzonych było teraz w to miejsce, które u mnie wywołało chwilowe uczucie skrępowania. – Spodnie mi pękły na pośladkach.

- Hehehe – usłyszałem śmiech nieopodal stojących chłopaków rozbawionych całą tą komiczną sytuacją. Kim także uśmiechnęła się, ale nieśmiało, jakby nie chciała wprawić mnie w jeszcze większe zakłopotanie.

- Za głęboki manewr schylania! – wesoło podsumował reżyser. – Potraktuj to jak wypadek przy pracy! A teraz biegnij szybko zmienić spodnie, bo musimy dzisiaj uporać się z tą sceną.

Uśmiechnąłem się do Kim i powiedziałem z przekorą – Pęknięte spodnie to pryszcz! Gorzej jak pęka serce, prawda partnerko?

Popatrzyła na mnie obdarzając serdecznym uśmiechem.

- Prawda partnerze. Żadne nici nie zdołałyby uczynić wtedy cudu…

I tak zaczęła się moja przygoda z Kim, którą pokochałem wieczną miłością nie tylko na planie. Spędzając ze sobą bardzo dużo czasu, z dnia na dzień stawaliśmy się sobie coraz bliżsi. Niekiedy wydawało mi się, że i ona czuje do mnie coś więcej niż przyjaźń i fikcyjną, ekranową miłość. Jednak przez długi okres czasu temat ten stanowił dla nas obojga tabu. Jej obecność, jej cudowny zapach i dźwięczny głos działały na moje myśli nie tylko w czasie kręcenia zdjęć. Po prostu będąc blisko niej, zacząłem tracić racjonalną kontrolę nad sobą. Choć na początku trudno mi było skupić się na tym, co mam zagrać, uwielbiałem wszystkie sceny, kiedy mogła być tuż koło mnie. Wszystkie wyrażane przeze mnie uczucia na planie filmowym miały przecież realne odzwierciedlenie w rzeczywistości.

ONA

Wydawał się być dużo starszy ode mnie, niż rzeczywiście był. Teraz miałam trochę więcej czasu, aby ukradkiem przyjrzeć mu się nieco dokładniej. Po pierwsze, był niesamowicie przystojny. Po drugie, jego rysy były wypracowane przez naturę w najmniejszym calu, łagodne i gładkie. Do tego krzaczaste brwi, czarne włosy o wydatnej gęstości oraz idealne, białe zęby za aksamitnymi pełnymi wargami. Po trzecie, miał dobry gust - ta czarna czapka z daszkiem, czarne dżinsy i szary t-shirt jeszcze bardziej potęgowały biel jego nieskazitelnej wręcz cery. Pomyślałam nawet przez moment, że może jest chory, bo ta bladość nie była w moim odczuciu czymś naturalnym. Tak! Był po prostu idealnie piękny, przez co zwracał uwagę przebywających w jego otoczeniu kobiet. Gdyby nie Ashley, która szturchnęła mnie niezauważalnie dla innych, patrzyłabym dalej bez opamiętania na tego przystojnego chłopaka jak zahipnotyzowana. Było w nim coś poruszającego i tajemniczego, coś, co przyciągało jak magnes, powodując niepohamowaną chęć zawarcia bliższej znajomości.

Każdy dzień na planie przynosił nową dawkę radości i nowe wyzwania. Najzabawniejsze chwile rodziły się ze spontaniczności młodych członków ekipy, którzy nigdy nie próżnowali w przerwach między zdjęciami.

- No dawaj stary, wstawaj, tylko znowu nie pomyl – pouczał wesoło Taylor Satner.

- Stary! To ty ciągle mylisz! – oburzył się Max Carter.

- Twoja racja, mój spokój – nie dawał za wygraną Taylor. - Zobaczymy jak sobie poradzisz w refrenie.

- Musicie mnie tego nauczyć – powiedziałam. – Super układ! Szkoda, że nie będzie wykorzystany do filmu, bo byłby niezłym przerywnikiem – dodałam z żalem.

Od paru już dni kilku chłopaków z naszej ekipy ćwiczyło w przerwach między zdjęciami własny układ choreograficzny do znanej piosenki ,,On Fire” zespołu Eurythics. Robili to wręcz profesjonalnie, co wzbudzało ogólny aplauz obserwatorów. Często wygłupiałam się razem z nimi, ale w kwestii dotrzymywania kroków odpadałam niestety w refrenie. Taylor miał niesamowite poczucie rytmu. Ten niewysoki, umięśniony chłopak o lekko śniadej karnacji był niezwykle zwinny i muzykalny. Imponował większości chłopakom, a najbardziej młodszemu od niego Maxowi, który starał się mu dorównać. Szczupły blondynek o dużych, niebieskich oczach był niesamowicie pojętnym uczniem. Zresztą wszyscy z ekipy wyróżniali się nieprzeciętnymi osobowościami, co dało się zauważyć już w pierwszych dniach pracy przy realizacji zdjęć.

Starałam się ogromnie, aby otaczający mnie ludzie, szczególnie ci z wieloletnim stażem - fachowcy w dziedzinie filmu, postrzegali mnie jako dobrą aktorkę. Nie chciałam, aby traktowali mnie jak beztroską, rozkapryszoną dziewczynę, która zawsze ma coś do powiedzenia. Czułam naturalną potrzebę doceniania mojego twórczego, poniekąd, wysiłku. To naturalne uczucie, związane z zawodowymi ambicjami, pomagało mi realizować się w świecie filmu. Mnóstwo godzin spędzanych głównie w samotności na opanowywaniu tekstów do powierzonej mi roli sprawiało, że niekiedy tęskniłam za zwykłym życiem przeciętnej osiemnastolatki. Czasami, przy odrobinie szczęścia, udawało mi się umówić na spotkanie z koleżankami i uczestniczyć w koncercie ulubionego zespołu, jeśli grał gdzieś w pobliżu. Wrażenia po tak spędzonym wieczorze dawały ogromny zastrzyk pozytywnej energii do pracy. Błogość, jaką przynosiło mi słuchanie muzyki na żywo, pomagała zwalczać chwilową chandrę i osamotnienie.

Chcąc przyswoić sobie dialogi filmowej bohaterki, w której rolę przyszło mi się wcielić, sięgnęłam po kolejne kartki ze scenariuszem na jutro. Im dłużej uczyłam się tekstu na pamięć, tym bardziej zaczęłam analizować jego emocjonalne znaczenie. Musiałam zagrać coś, czego tak naprawdę nigdy sama nie doświadczyłam – zakochaną po uszy nastolatkę… I znów moja przyjaciółka Samotność, uśmiechając się do mnie zalotnie, pogroziła memu spragnionemu sercu zazdroszczącego innym gorącego uczucia miłości. Sięgnęłam po kosmetyczkę i wyciągnęłam opakowanie pachnących, jednorazowych chusteczek do nosa, po czym jeszcze raz zerknęłam na swoje odbicie w małym lusterku stojącym na nocnym stoliczku przy łóżku. Samotność, która była nieodłączną przyjaciółką, zajrzała teraz głęboko w moje zamglone oczy pełne słonych łez… Tej nocy sen był moim upragnionym wybawieniem. Nie słyszałam nawet, jak za oknem z lekka pogwizdywał wiatr, targając gałęziami pobliskich drzew.

Następnego dnia, tuż po zdjęciach na planie, Robert zaprosił mnie na pizzę wegetariańską do pabu nieopodal hotelu, w którym mieszkaliśmy.

- Właściciel pabu urządził lokal z wielkim gustem w kolorze ciepłej czerwieni, co sprawiało, że miejsce to miało niewątpliwie swój urok.

- Bardzo mi miło, że się o mnie troszczysz – powiedziałam, nie mogąc oderwać oczu od zniewalającego uśmiechu Roberta.

- Czy oprócz pizzy nie masz żadnych innych życzeń? – zapytał ciepłym głosem, kiedy siedzieliśmy już przy stoliku.

- Mam… oczywiście, że mam, ale nie wszystkie chcą się spełniać – odparłam wzdychając z lekka, co wzbudziło zainteresowanie mojego słuchacza. Spojrzałam na niego z ogromną powagą i ze smutnym wyrazem oczu. – Chciałabym mieć psa, choćby malutkiego, który zawsze czekałby na mnie wiernie w domu i witał szczęśliwy, merdając ogonem.

- Hm, psa, mówisz… Tak, to życzenie jest bardzo przyziemne. Patrząc na ciebie, sądziłem, że marzysz o rzeczach, które są mniej realne.

- Posiadanie psa w moim przypadku wcale nie jest realne! Ciągle zmieniam miejsca pobytu, a i najbliższa rodzina – rodzice, brat - wszyscy są pochłonięci pracą zawodową poza domem. Mój czworonóg musiałby w swoim życiu spędzać więcej czasu w samotności, niż ja obecnie.

- Mam rozumieć, że czujesz się samotna? Ty, którą otacza stale tak wielu przeróżnych ludzi? - popatrzył na mnie z lekkim zdziwieniem mrużąc nieco oczy.

- Czasami… - odpowiedziałam nieśmiało, czując jak gwałtownie zaczynają mnie piec policzki. – Zresztą posiadanie psa to nie tylko zaspakajanie własnej samotności. To także przymusowe spacery wieczorami w celu dotlenienia organizmu… psa oczywiście – dodałam dając szturchańca Robertowi. Oboje zaczęliśmy się śmiać.

- Zawsze sądziłem, że ten, kto kocha zwierzęta, nie może być złym człowiekiem – mówił Robert. - Miło mi, że mogę pracować właśnie z takimi wartościowymi ludźmi jak ty, Kim. Patrzył przyjaznym wzrokiem, świdrując oczami każdy zakątek na mojej twarzy. Dreszcz przebiegł po mojej skórze. Miałam wrażenie, że bez wahania potrafiłby w tym momencie wskazać wszystkie mankamenty w mojej urodzie. No cóż, ja także korzystając z okazji, cieszyłam się ogromnie z każdej wspólnie spędzonej chwili. Było już późno, gdy wróciliśmy do hotelu.

- No to do jutra partnerko – pożegnał mnie swoim czarującym uśmiechem, odsłaniając w uśmiechu równe, bielusieńkie zęby.

- Do jutra – odpowiedziałam odruchowo podając mu rękę.

Kiedy nasze dłonie połączyły się w pożegnalnym uścisku, czułam narastające we mnie miłe napięcie. A może mi się tylko wydawało…

,,Przecież to nic nie znaczy. Zupełnie nic. To tylko taka zabawa, gra aktorska, nierealne filmowe życie bohaterów, które zaraz pozostanie miłym wspomnieniem spędzonych wspólnie fantastycznych chwil” – szeptałam sobie w myślach chcąc odpędzić narastające miłe uczucie. Mój rozum podpowiadał, aby nie dać się zwieźć złudnym nadziejom i iluzji. Ale serce szalało, skacząc z radości w zupełnie innym rytmie, niż to robiło zazwyczaj.

ON

- No jak tam, Królewno, gotowa? – odezwałem się słysząc jej nieco zaspany głos w słuchawce telefonu.

- Tak, tak, już lecę. Poczekaj na mnie na dole, będę za 3 minutki – powiedziała pospiesznie z wyczuwalną radością w głosie. Czekałem na nią przy hotelowej recepcji. Po paru minutach zbiegła na dół z przerzuconą przez ramię czarną torbą.

Mijał już trzeci miesiąc gorączkowej pracy na planie filmowym, przynosząc mi każdego dnia coraz więcej niesamowitej radości z możliwości przebywania z Kim.

- Słuchajcie, dzisiaj kręcimy zdjęcia z najwyższego punktu w tej okolicy – tłumaczył reżyser. – Musimy je mieć do późniejszego montażu ujęcia całej tej łąki z góry.

- Rozumiem, że z tej góry ? - wskazał palcem miejsce Taylor.

- Tak, zabieramy ze sobą sprzęt i wchodzimy pieszo, bo niestety, nie wjedzie tam żaden z naszych samochodów. Spotkamy się, moi mili, na górze. Stawiam dzisiaj kolację pierwszemu zdobywcy szczytu, więc życzę miłej wspinaczki! – zawołał donośnym głosem reżyser.

- No to ruszamy! – krzyknęła Ashley. – Kim, spręż się! Warto byłoby skorzystać z tej kolacyjki w doborowym towarzystwie – zaśmiała się jak chochlik.

- No nie wiem, dziewczyny, czy dacie radę przede mną – powiedziałem, patrząc na Kim, z uśmieszkiem bazyliszka. – Chyba, że chcesz ,,Plecaku”, to cię poniosę.

- Ja ,,Plecak”?! A wybij to sobie z głowy! Jeszcze zobaczymy, kto przed kim będzie pierwszy tańczył na górze! Ashley! Idziemy!

Miała rację, zagadałem się z Maxem i nawet nie zauważyłem jak dziewczyny przemknęły koło mnie jak duchy wąską ścieżką pomiędzy drzewami. Widząc mnie na górze jak zmierzam do celu, chętnie przyłączyły się ze słowami piosenki ,,On Fire” do tańczącej grupki chłopaków z ekipy.

- I jak Robert?! – usłyszałem z oddali wołającą radośnie Kim. – Przyłączysz się do nas ,,Plecaku”?

Patrzyłem, jak pełna radości tańcząc, triumfowała nade mną swoje zwycięstwo. Tylko dodawało jej to uroku, gdy skupiona stawiała szybko swoje małe stópki, chcąc nadążyć w refrenie za chłopakami. Każdy jej ruch, każdy gest, czy uśmiech był dla mnie wyjątkowy.

Tak… tak wiele zmieniło się w moim życiu od czasu fascynacji tą na pozór zwyczajną dziewczyną. Moje serce, wcześniej nieznające tego rodzaju odurzającego uczucia, zabiło mocniej na widok małej, ślicznej blondynki. Miała w sobie coś niesamowitego, delikatnego, a zarazem drapieżnego, co powodowało, że moje wszystkie zmysły wzmagały swą czynność z prędkością błyskawicy. Jej obecność działała na mnie jak narkotyk, więc szukałem jej wzrokiem wszędzie, aby zaspokoić cudowne uczucie miłości, które mną zawładnęło. Błogosławieństwem dla nas była wspólna praca na planie, co sprzyjało szybkiemu nawiązaniu naszej bliższej znajomości. Grając zakochaną parę nastolatków, obdarowywaliśmy się wyważonymi, delikatnymi dotykami i nie mniej powściągliwymi pocałunkami. To wszystko było takie dziewicze…

Kim, z pozoru krucha i delikatna była jednak mocną osobowością, dążącą śmiało krok po kroku do realizacji dziecięcych marzeń bycia sławną aktorką. Od razu zorientowałem się, że łączy nas wiele wspólnych zainteresowań. Oboje kochaliśmy muzykę - zarówno tę klasyczną, jak i metal w dobrym wydaniu. Sam grałem zresztą na pianinie i gitarze oraz próbowałem sił w tworzeniu tekstów do własnych melodii. Kim podzielała moje zwariowane pasje i czasami wieczorami siadała skulona obok mnie w fotelu hotelowego pokoju uważnie wsłuchując się, jak śpiewam i gram na wysłużonej gitarze. Oboje także uwielbialiśmy, wtapiając się w tłum fanów, słuchać muzyki na żywo i przeżywać szalone, koncertowe emocje. Wystarczyły chwile spędzone na dobrym koncercie, aby pojawił się uśmiech na naszych twarzach i  uczucie odprężenia. Słuchając muzyki, która niesie pozytywne przesłanie dla świata, budowaliśmy nasz ogromny potencjał optymizmu, którego w pracy aktorskiej nie mogło przecież zabraknąć. A potem wracaliśmy z powrotem na plan i odgrywaliśmy, dobrze się przy tym bawiąc, swoje filmowe role zakochanej pary nastolatków. Hm, muszę przyznać, że czasami były to bardzo intrygujące chwile. W rzeczywistości jednak żadne z nas nie odważyło się głośno rozmawiać o rosnącym w nas uczuciu miłości w obawie przed odrzuceniem. Świadomie nie podejmowaliśmy tego tematu, aż do dnia moich urodzin, który tego roku wypadł podczas pracy na planie.

⌠2⌡ NIESPODZIANKA

ONA

- Pyszny był ten tort urodzinowy, na który zaprosiłeś całą ekipę w przerwie między zdjęciami. Wszyscy zachwycali się jego wiśniowym smakiem. Które to już urodziny? - zapytałam niby od niechcenia.

- Dwudzieste trzecie – uśmiechnął się po czym dodał – jestem starszy od ciebie o… Czekaj niech policzę… O jakieś cztery lata z kawałkiem!

- Tak, liczyć to ty umiesz – zaśmiałam się czochrając ręką jego czuprynę. – Ale jesteś już stary – chichotałam kręcąc z niedowierzaniem głową.

- Nie przesadzaj Kim, zobaczymy co powiesz za cztery lata – śmiał się beztrosko.

- Ja także mam dla ciebie dzisiaj urodzinową niespodziankę – powiedziałam tajemniczym, ściszonym głosem. Zapaliłam przygotowane na stoliku pachnące świeczki w szklanych pojemniczkach i zgasiłam światło. Po chwili cały pokój przepełniony był słodką, malinową wonią. Delikatnym ruchem ręki jak magiczną różdżką, wskazałam Robertowi czerwone, stylowe krzesło z zawiązaną błyszczącą, wielką kokardą przy oparciu.

- Oto szczęśliwe krzesło…, które spełnia marzenia… Usiądź proszę – szepnęłam niemal zaczarowanym głosem, patrząc w jego stronę.

- Zgoda, – powiedział z łobuzerskim uśmieszkiem puszczając do mnie oczko – jeśli ty Królewno siądziesz na moich kolanach.

- No dobrze, nie będę dzisiaj protestować. W końcu to twoje urodziny – odrzekłam pogodnie.

Robert usiadł wygodnie na krześle wyciągając w moją stronę ręce w geście zaproszenia. Rumieniąc się nieco, co niestety zdradzało teraz moje silne emocje, delikatnie siadłam na jego kolanach. Odwróciłam się nieco bokiem i spojrzałam, jak wciąż przygląda mi się z urokliwym uśmiechem na twarzy.

- Ok, teraz pomyśl marzenie, które za sprawą zaczarowanego krzesła na pewno wkrótce się spełni – zaśmiałam się targając delikatnie ręką jego czarne włosy.

- A mógłbym głośno wypowiedzieć swoje życzenie? – zapytał robiąc przy tym minę bardzo grzecznego chłopca.

- Hm, myślę, że nic nie stoi na przeszkodzie. I tak powinno zadziałać.

Robert wziął głęboki wdech, po czym wypowiedział nieco ściszonym głosem swoje marzenie.

- Pragnę…, aby ta piękna dziewczyna siedząca na moich kolanach… pokochała mnie… - zerknął teraz na mnie przelotnie, przygryzając dolną wargę.

Znieruchomiałam oszołomiona słowami, które przed momentem dobiegły moich uszu. ,, Boże, on naprawdę mnie kochał!”. Serce biło mi teraz w szaleńczym tempie, nie chcąc ani na chwilę zwolnić swojego rytmu. Podniosłam rękę, by dotknąć opuszkami palców jego ust. Teraz, po jego wyznaniu, byłam pewna, że mogłam sobie pozwolić na ten czuły gest. Marzyłam o tej chwili od dawna, ale nigdy nie miałam dość odwagi pokazać tego, co naprawdę czuję, w obawie przed ośmieszeniem.

- Kocham cię… bardziej nawet niż myślisz – powiedziałam głaszcząc jego bujną czuprynę.

Nasze usta przywarły do siebie w delikatnym pocałunku. Robert przytulił mnie, oplatając w uścisku mocnymi ramionami. Oboje wpatrywaliśmy się w zachodzące za oknem czerwono-pomarańczowe słońce.

- Spójrz – zamruczał cicho – jaki piękny zmierzch. To on dzisiaj przyniósł mi ciebie. Wreszcie spełniają się moje najskrytsze marzenia, mój Skarbie.

Wieczór był za krótki, abyśmy mogli nacieszyć się sobą. Miłość, którą wzajemnie sobie ofiarowaliśmy była świętym uczuciem, drogocennym skarbem dla nas obojga.

Nazajutrz obudziły mnie pierwsze promienie słońca wpadające przez okno do hotelowego pokoju. Powoli otworzyłam oczy myśląc o wydarzeniach wczorajszego wieczoru i… spojrzałam na obejmującego mnie chłopaka śpiącego tuż obok. Mimowolnie uśmiechnęłam się sama do siebie na wspomnienie minionej nocy. Delikatnie, aby nie obudzić mojego ukochanego, chciałam odsunąć się nieco dalej, aby móc zachwycić się jego urokiem. Nagle poczułam, że jego czujna ręka jeszcze mocniej przytuliła mnie do siebie.

- Ty już nie śpisz? – zapytałam nieco zaskoczona, ale i zadowolona z tego faktu.

- Nie. Dzień dobry Kochanie – powiedział szeptem, po czym otworzył oczy i delikatnie pocałował moje usta. Jego ciepłe, silne dłonie nie próżnowały. Wolno, subtelnie gładziły moje nagie ciało: szyję, brzuch, piersi…

- Robert musimy już chyba wstawać. Będą czekać na nas na planie - przypomniałam, ale on tylko mruknął wyrażając swoje niezadowolenie.

- Skarbie, zostańmy tu jeszcze troszkę. Obiecuję, nie spóźnimy się - pogładził delikatnie wierzchem dłoni mój policzek. - Tak bardzo mnie kusisz – uśmiechnął się jak bazyliszek i przejechał dłonią powtórnie po moich piersiach. - Chyba się w tobie zakochałem – powiedział wesoło oblizując językiem dolną wargę. Jego niebieskie oczy, wpatrzone teraz we mnie, wyrażały bezgraniczną miłość.

- Niech zgadnę… Czy ja w tobie także? – zapytałam figlarnie czochrając jego zmierzwioną nocnymi szaleństwami czuprynę. – Nie wiem jak to się stało, ale najzwyczajniej w świecie po prostu chyba za tobą szaleję!

Nim się spostrzegłam, leżałam na łóżku delikatnie pieszczona pocałunkami. Każde muśnięcie wprawiało w zachwyt i rozpalało płomienne pragnienia.

- Matko, Kim co ty ze mną zrobiłaś, że tak szalenie cię potrzebuję.

- To ja raczej powinnam spytać, co ty ze mną zrobiłeś, że wariuję na twój widok - odparłam dysząc z podniecenia.

Niewątpliwie jego dotyk działał na mnie jak narkotyk, którego ciągle pragnęłam więcej… i więcej… Nie mogłam się powstrzymać przed okazaniem Robertowi tego, jak bardzo jest mi z nim dobrze. Sądząc po jego płomiennym wyrazie oczu, on także bardzo mnie pragnął. To nie była zakazana miłość. Ale nasze uczucie musieliśmy, niestety, ukrywać przed medialnym światem, który zawsze z chęcią opisywał prywatne życie aktorów, nie szczędząc pikantnych szczegółów. Nie chcieliśmy dawać powodu, aby ktoś z naszej szczerej miłości zrobił sensację i plotkował na ten temat.

Spojrzałam na zegarek. Dochodziła dziewiąta rano.  Za godzinę musieliśmy stawić się w pracy. Popatrzyłam na śpiącego Roberta, który zmęczony namiętną nocą zapadł w chwilową drzemkę. Nie chciałam go gwałtownie budzić. Powoli cichutko wyplątałam się z jego objęć Jeszcze raz spojrzałam z uśmiechem na mojego ukochanego, po czym cichutko na palcach poszłam do łazienki. Z wielką ochotą weszłam pod prysznic z ciepłą wodą. Korzystając z chwili błogiego relaksu, pozwoliłam sobie na kolejne, ostatnimi czasy, rozmyślania. „Kochałam Roberta - to nie ulegało żadnych wątpliwości. Był spełnioną miłością mojego życia tu i teraz, a może i na wieki. Połączyła nas chemia naszych ciał płynąca wartkim strumieniem z każdego gestu. Tak. Najważniejszy był teraz Robert i nasz nowy wspólny projekt filmowy. Analizowałam jak z każdym dniem okazywaliśmy sobie wzajemnie coraz więcej miłości. A przecież znaliśmy się zaledwie od trzech miesięcy!

Rozmyślania przerwał dotyk ciepłych dłoni na moich biodrach. Na szyi poczułam ciepły oddech Roberta, a do ucha, wśród szumu lecącej z prysznica wody, dochodził znajomy szept:

- Hm, nie czujesz się tu samotnie? Chętnie bym ci potowarzyszył…

Zaśmiałam się i odwróciłam do niego twarzą. Zarzucając mu ręce na szyję, dokładnie przyjrzałam się jego silnym, męskim ramionom. Miał w sobie to „coś”, co powodowało, że trudno mi było oderwać od niego wzrok.

- Nie chciałam cię budzić, kochanie – powiedziałam.

- Wszystkie nieprzespane godziny snu warte są twojego uroczego widoku – zawadiacko się uśmiechnął i opuszkami palców, centymetr po centymetrze, zaczął gładzić moje ciało wywołując gęsią skórkę.

- Zimno Ci? – zapytał ściszonym głosem.

- Nie, nie, to nie to… – mocno wtuliłam się w jego ramiona. – Dobrze mi z tobą…

Tak, były to niewątpliwie ramiona, w których czułam się bardzo bezpiecznie. Samotność, która mi dotąd doskwierała, przestała być teraz moją nieodłączną towarzyszką. Ale będąc tyle lat u mojego boku z przekorą wciąż szeptała w myślach, że to tylko ulotne chwile, które skończą się wraz z zakończeniem prac przy projekcie. Czy dane mi więc będzie zatrzymać moje szczęście na dłużej? Strach przed utratą czegoś, co do tej pory było jedynie fikcją spowodował, że przez moment oczy zaczerwieniły się z nadmiaru łez pod powiekami.

- Kim? Co się dzieje? – spytał zatroskany Robert gładząc czule moje mokre włosy.

- Boję się… – mówiłam drżącym głosem. – Boję się, że to, co jest teraz pomiędzy nami, pryśnie jak mydlana bańka …

- Skarbie nie masz się czym martwić. To, co czuję do ciebie, jest niepodważalne, a ze wścibskimi ludźmi damy sobie radę, uwierz mi.

Objął mnie zamaszystym ruchem rąk i przytulił mocno do siebie, aż poczułam bicie jego serca. Może rzeczywiście miał rację, że bezpodstawne są te moje obawy. Nasze rzeczywiste uczucie miłości postanowiliśmy pielęgnować bez udziału publiczności, za zamkniętymi drzwiami, czuwając rozważnie, aby cudowne, intymne chwile pozostały tylko naszą tajemnicą.

- Dziękuje. – uśmiechnęłam się do niego i dałam całusa w policzek. Chwyciłam kolorowy ręcznik z wieszaka i wyszłam z łazienki. W pokoju osuszyłam ciało, a potem szybko włożyłam jeansy i zwykły, biały t-shirt oraz ulubione, wygodne trampki. Mokre włosy rozczesałam i podsuszyłam suszarką. A ponieważ czas mnie poganiał, chwyciłam do ręki teczkę ze scenariuszem i z nieco wilgotnymi włosami byłam gotowa do wyjścia.

- Na razie Kochanie – pożegnałam się pieczętując moje wyjście z pokoju namiętnym pocałunkiem.

- Do zobaczenia później, Skarbie – odpowiedział Robert.

Hotelowy Korytarz był jak zwykle o tej porze jeszcze pusty. Zjechałam windą i podążałam przestronnym holem w kierunku recepcji, gdzie umówiłam się na dzisiejsze poranne spotkanie z Ashley. Nagle z tyłu poczułam na swoim ramieniu dotyk obcej dłoni:

- Hej Kim, zaczekaj! - zawołała Ashley.

- Cześć. Przepraszam, zamyśliłam się.

- Zdarza się, wybaczam – uśmiechnęła się psotnie.

Ta miła dziewczyna, z którą zaprzyjaźniłam się od początku pracy na planie, była obdarzona niezwykłym poczuciem estetyki. Przejawiało się to zazwyczaj w jej oryginalnie dobranych elementach stroju. Od chwili naszego pierwszego spotkania przypadłyśmy sobie wzajemnie do gustu, dzięki czemu często bywałam w jej wesołym towarzystwie.

- A gdzie zgubiłaś swojego partnera? – zapytała swobodnie, wprowadzając mnie nieznacznie w zakłopotanie.

- Kogo? Jakiego partnera? Ja nie….

- Chodzi mi o Roberta, twojego filmowego partnera – zaśmiała się cicho.

- Aaaa. No wiesz, e… nie wiem, gdzie on jest. Jeszcze go dzisiaj nie widziałam – skłamałam nieco zmieszana. Ashley spojrzała na mnie badawczym wzrokiem. Nie wiem dlaczego, ale zawsze wydawało mi się, że ona jako jedyna z ekipy podejrzewa, co zrodziło się pomiędzy mną, a Robertem. Pokiwała tylko lekko swoją ciemną, króciutko nastroszoną czupryną, po czym zmieniała temat, wdając się w opowieści o urokach wczorajszego zwiedzania miasteczka po zmierzchu. Ta pora dnia była dla nas aktorów najbardziej sprzyjająca do tego typu wypadów. Łatwiej było się wtopić w tłum ludzi i być mniej rozpoznawalnym przez fanów niż za dnia.

Korzystając z uprzejmości mojej przyjaciółki, jechałam teraz niezwykle szybkim, zielonym porche 911 do miejsca, gdzie miały odbyć się dzisiaj zdjęcia do filmu. Ona, jak zawsze pełna energii i entuzjazmu. Opowiadała o błahych na ten moment rzeczach jak zwykle nie dopuszczając mnie do głosu. Ale tak naprawdę było mi to na rękę, gdyż myślami błądziłam daleko wspominając czułe chwile spędzone z Robertem.

Dojeżdżając na miejsce, Ashley pokazała palcem uroczy zakątek malowniczej zieleni z niewielkim wodospadem w tle.

- Zobacz, to nasz dzisiejszy plan zdjęciowy. Uroczy, nieprawdaż?

- Tak, masz rację, okolica jest prześliczna.

Miejsce było niezwykle urokliwe, otoczone niewielkimi wzniesieniami skalnymi, nasycone soczystą zielenią i nieco wilgotnym, rześkim powietrzem. Wydawało się, że już wszyscy dojechali punktualnie. Wiedząc, że czas nas nagli, weszłam do specjalnie przygotowanej przyczepy, która stanowiła obwoźną charakteryzatornię. Podczas kiedy jedna z charakteryzatorek nanosiła profesjonalny delikatny makijaż na moją twarz, niepostrzeżenie wszedł do przyczepy Robert. Zapach jego perfum poznałabym nawet na końcu świata. I znów serce, poruszone niewidzialna siłą, galopowało, jakby za chwilę miało opuścić moje ciało. Wyglądał zabójczo: włosy jakby profesjonalnie zmierzwione, rozpięta, czarna, skórzana kurtka, koszula w niebiesko-białą kratę, czarne jeansy. No i ten czarujący błysk w oku, kiedy spoglądał w moją stronę. Miałam ochotę wstać i podbiec do niego, rzucić mu się na szyję i zatopić usta w namiętnym, długim pocałunku. Ale z uwagi na otaczających nas ludzi z trudem powstrzymałam targające mną emocje i posłałam w jego stronę tylko zalotne, czułe spojrzenie.

- Witam wszystkich. Widzę, że moja partnerka jest już prawie gotowa – znów puścił do mnie porozumiewawczo oczko.

- Cześć Robert – odpowiedziałam spokojnie z radością w głosie. Pozory normalności w naszych relacjach w owej chwili były niezmiernie trudne, zważywszy na fakt, że zaledwie godzinę temu czułam dotyk jego aksamitnych dłoni na moim ciele.

- Dzisiaj sceny baseballu – powiedział głośno. – No to sobie nieźle pobiegamy.

- Gotowe Kim. – powiedziała charakteryzatorka.

– Super, dzięki! - wstałam z fotela i mijając Roberta poczułam jak praktycznie niezauważalnie dla postronnej osoby musnął delikatnie moją prawą dłoń swoją. Znów miły dreszcz przeszył moje ciało aż po końce palców u stóp.

,,Uspokój się Kim, bo za chwilę zwariujesz.” – gorączkowo upomniałam się w myślach. Ten kamuflaż eksplodujących uczuć był dla mnie taki trudny. Błądząc wzrokiem gdzieś w przestrzeni znowu powróciłam wspomnieniami do chwil spędzonych w objęciach mojego ukochanego mężczyzny.

- Halo, Ziemia do Kim – pomachał mi ręką przed oczami Robert.

- Hm...Co? Mówiłeś coś? – spytałam powracając do rzeczywistości.

- Powiedziałem, że ładnie dzisiaj wyglądasz. A tak poza tym, wszystko ok?

- Tak w porządku. Dziękuję – posłałam mu uśmiech i usiadłam na fotelu obok, gdyż teraz Robert poproszony na moje miejsce poddał się zabiegom charakteryzatorki. Zapowiadał się długi, pracowity dzień. Wiedziałam, uprzedzona przez reżysera, że dzisiaj będą wykonywane ujęcia do jednej z kluczowych scen w filmie. Siedząc obok, z rozkoszą wpatrywałam się w twarz mojego ukochanego. ,,Życie jest pełne niespodzianek” – pomyślałam uśmiechając się pod nosem - ,,A moja niespodzianka właśnie siedzi tuż obok”.

ON

Każdy nadchodzący zmierzch po pracowitym dniu był dla nas oczekiwaną radością. Znów mogliśmy spędzać czas tylko we dwoje.

- Kocham cię Kim - powiedziałem do niej szeptem, kiedy spacerowaliśmy w parku, przyglądając się wystrzelającym w górę smugom wody z fontanny. - Twoje pojawienie się w moim życiu zmieniło je o 180 stopni. – dodałem trzymając ją teraz z czułością za rękę.

- Mój świat także nabrał innych barw. Szarość zamieniła się we wszystkie kolory tęczy – mówiąc to ścisnęła moją rękę mocniej i przytuliła na moment do swojej piersi.

- Gdybym teraz mógł ofiarować ci coś niezwykłego, podarowałbym ci umiejętność patrzenia moimi oczami, abyś wiedziała, jak bardzo ważna jesteś w moim życiu – zatrzymałem się na chwilę stając tuż przed nią. Objąłem ją czule i przytuliłem do swojej piersi jak najcenniejszy skarb na świecie. Działała na mnie jak magnes i wciąż nie mogłem się oprzeć magii jej uroku. – Kim, spójrz na mnie – położyłem swoje palce na jej gładkim podbródku unosząc go delikatnie w górę. Kiedy wreszcie nasze spojrzenia się spotkały pocałowałem ją opiekuńczo w czoło.

- Jesteś pierwszą i jedyną dziewczyną do której żywię tak głębokie uczucia – wypowiedziałem te słowa najczulej jak tylko potrafiłem. - Jesteś moim Aniołem, który nieoczekiwanie spadł mi z nieba z wielkim hukiem. A jak dotąd nie wierzyłem w cuda.

Spojrzała na mnie swoimi troskliwymi oczami.

- Tak bardzo się cieszę, że czuję to samo. – odpowiedziała tuląc się do mojego ramienia.

Słysząc jej słowa, byłem pewien, że mój świat przesycony jest teraz ciepłą barwą winnej pomarańczy i radością małego dziecka.

- Jesteś całym moim życiem, ty mój Aniołku. Jak dobrze byłoby móc zawsze cię przytulać. - Teraz - czule pocałowałem ją powtórnie w czoło – i potem… i kiedy będziemy sędziwymi staruszkami – zaśmiałem się psotnie.

- No tak, niezłe plany na przyszłość! – zaśmiała się niby z niesmakiem marszcząc czoło – zestarzeć się! Też mi przyjemność!

Trzymając się za ręce, szliśmy alejką w półmroku wśród szeleszczących liści. Z oddali słychać było jeszcze przyjemny szum wody z pobliskiej fontanny.

- Chciałbym cię gdzieś zabrać jak zakończymy realizacje zdjęć. – powiedziałem poważnym głosem, aby serio poruszyć temat.

– A dokąd?

- Do Londynu. Chciałbym żebyś poznała moich rodziców i siostrę.

Chyba się tego nie spodziewała, bo kątem oka zauważyłem, że przez chwilę miała nieco wystraszoną minę. Odwróciła głowę i spojrzała w moją stronę:

- Jesteś pewien? A jeśli mnie nie polubią? – przekomarzała się teraz jak dziecko ciągnąc mnie za rogi rozpiętej, kraciastej koszuli. Była przy tym taka zabawna.

- Nie mają innego wyjścia – szczęśliwy pokręciłem kilkakrotnie głową. Jestem pewien, że nie będą mieli nic przeciwko, jeśli uda mi się ciebie namówić.

- Skoro tak mówisz… Nigdy nie byłam w Londynie.

- To tym bardziej muszę pokazać ci miejsca, gdzie spędziłem najpiękniejsze lata dzieciństwa. Mogę być twoim osobistym przewodnikiem. Myślę, że ci się spodoba moje rodzinne miasto. I Anglia, w której się wychowałem.

⌠3⌡ SPEŁNIANIE MARZEŃ

ONA

Po zakończeniu pracy na planie filmowym wróciłam do rodzinnego domu w Los Angeles, mojego Miasta Aniołów. Ale niestety, mojego Anioła nie mogło być teraz ze mną. Ogromnie tęskniłam za Robertem, który był dla mnie najważniejszą osobą w życiu. Musiałam jakoś wytrzymać te parę dni bez widoku mojego ukochanego. Niebawem mieliśmy się spotkać, aby rozpocząć zaplanowaną przez producenta trasę promującą nasz nowy film. Odliczałam już dni do spotkania z Robertem, spędzając czas z kochanym braciszkiem Samem. Zwierzyłam mu się nawet z moich sercowych zawirowań, a on co rusz zaskakiwał mnie zwariowanymi pomysłami na pokonanie tęsknoty.

- Czy widziałaś zdjęcia, które zamieściłem na Facebooku? – zapytał Sam, gdy siedzieliśmy słuchając uwielbianych przeze mnie utworów Linkin Park.

- Nie. Z braku czasu nie założyłam tam konta, więc nie mam możliwości odwiedzania tego portalu. – odpowiedziałam.

- Siostrzyczko! To błąd! To świetna darmowa promocja! Po co jeździć po świecie, kiedy ma się na wyciągnięcie ręki dostęp do milionów fanów na całym świecie – przekonywał mnie Sam.

- Może i masz rację, ale w czasie promocji filmu na żywo odczucia są niewspółmierne do tego, co się czyta i ogląda w necie, nieprawdaż? – zapytałam, sądząc, że Sam mi przytaknie.

- Namawiam cię jednak, abyś zasiliła tę społeczność i dała się ponieść czasami wodzy fantazji wpisując parę notek dla swoich fanów. Zobaczysz jak szybko pozyskasz ich sympatię. To także sposób na samotne wieczory bez Roberta. Uwierz mi, że to przyniesie dobry skutek. Ja już wypróbowałem, teraz Mała kolej na ciebie.

- Skoro tak mówisz, to może kiedyś…

- Nie kiedyś, tylko już! Czas to pieniądz, a przecież zależy ci na promocji tego filmu, który ma przynieść jak największy dochód, prawda?

- No, niby masz rację…

- Pomyśl Kim! To będzie dodatkowy panel promocyjny do twojego filmu.

Wieczorem, będąc sama w sypialni, uruchomiłam laptopa i zalogowałam się na Facebooku. Napisałam parę zdań o sobie, zamieściłam kilka kolorowych zdjęć, może nawet niezupełnie nowych. Spędziłam w tym portalu około pół godziny zakładając własne konto. Zmęczona mijającym dniem odłożyłam laptopa, a po zgaszeniu nocnej lampki, nawet nie wiem, jak szybko zapadłam w głęboki sen.

Jakże wielkie było moje zdziwienie, kiedy następnego dnia po południu odkryłam, że moją stronę, przez niecałą dobę, odwiedziło około pół miliona ludzi z całego świata!

- Nie do wiary… - wypowiedziałam głośno swoje myśli, nie mogąc wyjść z podziwu. Byłam tak bardzo mile zaskoczona realnością istniejącego zjawiska globalizacji świata, o którym wspominał wczorajszego wieczoru Sam. I to wszystko tylko na wyciągnięcie ręki…

Wreszcie nadszedł wyczekiwany czas promocji filmu w realnym świecie u boku mojego ukochanego. Spędzaliśmy teraz razem dużo czasu, siedząc na tylnym siedzeniu samochodu, którym kierował oddelegowany przez producenta szofer. Kursowaliśmy z jednego wywiadu na drugi, aby spotykać się z rzeszą zadowolonych fanów. Byliśmy dla nich, niewątpliwie, ekranową parą. Dla nas liczyło się przede wszystkim poczucie prywatności w naszym związku, więc, mimo wszystko, oboje nie dawaliśmy powodów, aby nam to odebrano. Pomimo, że nie przepadałam całej tej złożoności ekstrawaganckiego świata celebrytów, musiałam go akceptować takim, jakim był.

Premiera filmu zaplanowana była późną jesienią w Londynie. W czasie trasy promocyjnej obserwowałam narastającą fascynację filmem i jego obsadą. Jednak zainteresowanie ludzi w dniu premiery przerosło moje najśmielsze oczekiwania. Nadszedł moment, o którym marzyłam od dziecka. Stałam właśnie przed wielkim lustrem w hotelowym pokoju i podziwiałam ostateczny rezultat stylistki. Bardzo mi się podobała jasnobeżowa, przylegająca do ciała sukienka do kolan, którą wybrałam ze znaną projektantką mody. A  do tego wysoko upięte włosy w koński ogon z poprzeplatanymi w nim cieniutkimi warkoczykami. Na tą specjalną okazję wybrałam delikatny makijaż podkreślający zielony kolor moich oczu. Aby wszystko współgrało, musiałam koniecznie włożyć czarne, wysokie szpilki. I znowu coś mnie przerastało. No cóż, nie cierpiałam wysokich obcasów, ale musiałam, zdaniem stylistki, poświęcić się niekiedy dla tak pięknych chwil w życiu.

W blasku fleszy szłam uśmiechnięta po czerwonym dywanie. Spełniło się jeszcze jedno moje najskrytsze marzenie. U mojego boku, w tym szczególnym dniu, miałam szczęśliwego mężczyznę, którego darzyłam nieziemską, odwzajemnioną miłością. Nasze zawodowe spełnione marzenia przyniosły i mnie, i Robertowi rzeszę zadowolonych fanów i poczucie finansowej stabilności.

Cały ten dzień był dla nas pełen szczególnych emocji. A następne również przyniosły dalsze niespodzianki.

- Kim, za dwa dni umówieni jesteśmy na sesję zdjęciową w „Vanity Fair”. – powiedział pospiesznie Robert, wchodząc z kartonikiem wielkiej pizzy do pokoju.

- To się da zrobić – przytaknęłam.

- Jest jeszcze jedna rzecz. – dodał. – Dziś wieczorem znana dziennikarka Oprah Wintfley jest w Londynie. Była umówiona na wywiad do swojego show, ale jej zaplanowani goście nieoczekiwanie musieli zrezygnować ze spotkania. Nasza agentka od promocji powiedziała, że to dobra okazja, aby zareklamować w telewizji nasz film. Jej zdaniem, taka promocja wpłynie pozytywnie na wizerunek całej obsady. Uznałem, że to dobry pomysł i zgodziłem się na naszą wizytę w studio.

W tym momencie poczułam uporczywe ciepło na swojej twarzy, a nogi zrobiły mi się miękkie jak z waty. Znieruchomiałam. Robert był przecież świadomy, jak bardzo nie lubiłam tych wszystkich wywiadów. Do tego podjął decyzję bez uzgodnienia ze mną. Nie cierpiałam wywiadów na żywo przed kamerami, z polującymi na skandale dziennikarzami! To wszystko wciąż mnie przerastało!

- Wiesz, że tego rodzaju promocji w naszym zawodzie po prostu nie cierpię! – powiedziałam zaciskając zęby. - Kocham grać na planie, bo do tego jestem stworzona. Ale wywiady ingerujące w życie prywatne zawsze mnie przerażały i krępowały. - odwróciłam się w stronę Roberta i czekałam na jego reakcję.

- Oj Kim, jesteś przewrażliwiona – powiedział nieco ignorując moją niechęć. Odczułam, że był wyraźnie rozdrażniony. Myślałam, że mnie zrozumie…

– Zrozum, - kontynuował - to ludzie decydują o powodzeniu danego projektu na rynku filmowym, więc istotne jest, żeby od czasu do czasu pokazać się swoim fanom. Pomyśl też o tym pod tym kątem.

- Ok, jak chcesz to pójdziemy. Ale nie robię tego z chęcią - powiedziałam niezbyt zadowolona.

- Grzeczna dziewczynka. –  odparł z zawadiackim uśmiechem, po czym objął mnie w talii, a schylając się ku mojej twarzy, złożył namiętny pocałunek na moich ustach.

Wywiad z Oprah był bardzo profesjonalny. Robert zadbał jak zawsze o mój komfort psychiczny i wcześniej poprosił prowadzącą o udostępnienie nam zestawu zadawanych pytań. Wszelkie próby zachwiania przez dziennikarkę równowagi w rozmowie przerywał trafnym, słownym dowcipem. Podziwiałam, jak dobrze radził sobie w rozmowie z dziennikarzami, co nie zawsze mi wychodziło. Styliści w studio nie robili sprzeciwu, więc zostałam w luźnych dżinsach z ozdobnymi przetarciami i białym t-shircie z napisem ,,EMERGENCY blond delivery”, dzięki czemu czułam się mniej skrępowana. Robert w granatowo-czarnej, kraciastej koszuli dał się ponieść fantazji ku uciesze fanek i zgodził się na przypudrowanie twarzy tak, aby sprawiać wrażenie bardziej bladego, niż w rzeczywistości był. Rozmowa z nami miała zostać wyemitowana w trakcie transmisji słynnego show w amerykańskiej telewizji następnego dnia wieczorem. Po wywiadzie Oprah pozwoliła sobie jeszcze, w poza programowej rozmowie, na kilka prywatnych uwag.

- Bardzo dziękuję, że się zgodziliście na to spotkanie. Niektóre wschodzące gwiazdy zachowują się jak rozkapryszone, duże dzieci, stąd rezygnacja z wywiadu waszych poprzedników. Dziękuję, że przyszliście, serio. – mówiła z uśmiechem Oprah. – Tak już poza kamerą, możecie mi powiedzieć, jak wy sobie radzicie z tym całym aktorskim życiem? Wiecie, ataki nieobliczalnych paparazzi w pogoni za sensacją, niekiedy uporczywi fani, ciągłe życie na walizkach… To wielkie wyzwanie dla tak młodych ludzi jak wy.

- Z pewnością są to minusy pracy aktora, ale jakoś sobie radzimy z tymi problemami. Zatrudniamy do pomocy profesjonalistów w celu ochrony naszej prywatności – bąknęłam.

- Jeśli dojdzie do nas jakaś przykra wiadomość, która jedynie jest plotką to, nie zaprzeczam, trochę mnie to denerwuje. – powiedział z poważną miną Robert - Ale nie mamy na to żadnego wpływu. Nie da się dementować każdej kłamliwej wiadomości. Tak już jest skonstruowany ten nasz świat. Zdaje ci się, ze masz wszystko pod kontrolą, ale niektórych sytuacji nie jesteś w stanie przewidzieć.

- Mimo wszystko podziwiam was za wytrzymałość i cierpliwość, bo niewielu potrafi ignorować plotki krążące choćby na internetowych stronach – skwitowała Oprah. – Uważajcie na siebie i nie dajcie się podpuścić żadnym dziennikarzom. Życzę wam samych sukcesów.

- Dziękujemy – odparliśmy jednocześnie obydwoje.

- Gdybyście mieli jeszcze kiedyś trochę czasu, zadzwońcie. Chętnie spotkam się z wami jeszcze raz w studio.

- Będziemy pamiętać – odparł Robert.

- Dziękujemy za dobre rady i zaproszenie – dodałam.

Przyznam, że ta mądra kobieta, niestety, miała rację. To był bardzo brutalny świat. Zaufanie zarezerwowane było jedynie dla nas wzajemnie, naszych najbliższych i wybranych przyjaciół.

Gdy podążaliśmy w stronę samochodu, głośno odetchnęłam z ulgą. Mimo że wywiad przebiegł bezproblemowo, kosztował mnie ogromnie wiele stresu. Mój głęboki oddech nie uszedł czujnej uwadze Roberta, który zwrócił się machinalnie w moją stronę z psotnym uśmiechem.

-  Powietrze wreszcie uleciało, co? – zapytał.

- Hm, tak, przyznaję, masz rację. Balon pękł – stwierdziłam z niepewnym jeszcze uśmiechem.

- Mamy to już za sobą, Kochanie.

- Miałbyś wyrzuty sumienia, gdyby ten wywiad źle się skończył. – podsumowałam.

- To się nazywa kompromis mój Skarbie. – wyrecytował dumnie i otworzył mi drzwi samochodu od strony pasażera. Po chwili ruszyliśmy w stronę hotelu.

Byłam świadoma tego, że czasami trudno się było ze mną dogadać. Ale Robert zawsze miał dobry wpływ na podejmowane przeze mnie decyzje.

Czwartego dnia po premierze filmu, w trakcie czekania na Roberta, który miał spotkanie ze swoim agentem w hotelowej restauracji, zadzwonił telefon.

- Słucham? – zapytałam swojego telefonicznego rozmówcę.

- Halo, Kim? – zapytał jakby znajomy głos w słuchawce telefonu.

- Tak? Czy my się już znamy? – zapytałam dociekliwie mając nadzieję, że za chwilę wyjaśni się z kim rozmawiam.

- Raczej tak, chociaż widziałem cię tylko przelotnie na premierze filmu. Nazywam się Bob Wheller. Jestem zainteresowany nakręceniem kolejnej części filmu, w którym grałaś ostatnio pierwszoplanową rolę. Chciałbym, abyś ty i Robert Peterson dalej pozostali głównymi bohaterami w jego drugiej części.

- O! Jestem mile zaskoczona pana propozycją! – cieszyłam się teraz jak dziecko. – Tak! Oczywiście zgadzam się z wielką chęcią!

- Cieszę się – odpowiedział mój przyszły pracodawca.

- A kiedy mielibyśmy zacząć pracę nad filmem? – zapytałam okazując nieco własnej niecierpliwości.

- Myślę, że na początku następnego roku, za około trzy miesiące. Rozumiem, że nie masz nic w planach w tym czasie?

- Nie, nie, jestem do dyspozycji. Bardzo się cieszę panie Wheller.

- Ja również. Dzwoniłem do Roberta przed godziną, on także wyraził aprobatę kontynuacji pracy, a więc spotkamy się niebawem. To na razie Kim, odezwę się wkrótce w celu uzgodnienia szczegółów.

- Do usłyszenia – odpowiedziałam i odłożyłam na stół telefon. Kolejna radosna wiadomość nie pozwoliła mi usiedzieć na miejscu. Skakałam z radości jak małe dziecko śmiejąc się na głos. Dobrze wiedziałam, co oznacza ta niespodziewana propozycja. Znów będę mogła spędzać z Robertem bardzo, bardzo dużo czasu! Ta fantastyczna nowina była dla mnie niemalże bezcenna. Musiałam jednak przed rozpoczęciem następnej sesji zdjęciowej porządnie wypocząć, aby nabrać sił do czekającej nas kolejnej wytężonej pracy.

ON

To było cudowne uczucie być z nią, czuć jej ciepło i uwodzicielski zapach jej perfum. Teraz, kiedy owładnięta błogim snem wtulona była w moje ramiona, czułem się tak, jakbym jej nigdy z nich nie wypuszczał. Rysy twarzy miała łagodne, rozluźnione, a na ustach błąkał się chwilami słodki półuśmiech. Każdego poranka patrzyłem na nią z zainteresowaniem, kiedy powoli budziła się ze snu. Spoglądała wtedy na mnie i uśmiechała się dając przyzwolenie na powitalny pocałunek.

-  Witaj Przystojniaku – usłyszałem jak zwykle jej miękki, ciepły głos.

-  Witaj Piękna – odpowiedziałem, nachylając się, aby złożyć czuły pocałunek.

- Mmmm. To było wspaniałe – szepnęła, kiedy się od niej odsunąłem.

-  A o czym mówisz? – dopytywałem chichocząc.

-  I o tym namiętnym pocałunku, i o tym co robiliśmy wcześniej – uśmiechnęła się zalotnie.

-  Zgadzam się z tobą. Kiedy smacznie spałaś, miałem dużo czasu, aby zaplanować nam cały dzisiejszy dzień.

- To dzisiejszy dzień także według grafiku – westchnęła niepocieszona?

- Nie martw się, spodoba ci się. Najpierw pojedziemy z wizytą do mojego rodzinnego domu. Poznasz moich rodziców i Emily – młodszą siostrę, o której ci już opowiadałem. A wieczorem zabiorę cię do ulubionego przeze mnie pabu na wegetariańską kolację i płonące lody w pucharkach. W końcu obiecałem być twoim przewodnikiem po Londynie.

- No tak, ale niekoniecznie po pabach – zaśmiałam się.

- Ok, to w takim razie pokażę ci London Eye - gigantyczny diabelski młyn, z którego roztacza się piękny widok na centrum Londynu – powiedziałem bardziej poważnym tonem, marszcząc przy tym lekko krzaczaste brwi.

- Dobrze, ty mój przewodniku, zgadzam się. Spędzimy krótkie chwile podziwiając widoki miasta, a potem proponuję wieczorem poszaleć w Hyde Parku. Słyszałam, że macie tu niezłe atrakcje.

- Nie przepadam za tym, ale niech tam! Z tobą u boku pójdę choćby do piekła! – rozbawiony objąłem ją czule ramieniem.

Rodzice byli zachwyceni naszą wizytą. Mama, jak zwykle przy takich okazjach, upiekła uwielbiane przez całą rodzinę owsiane ciasteczka. Okazało się, że Kim także przepada za takimi ciasteczkami. Poprosiła nawet mamę o przepis, czym wzbudziła jeszcze większą jej sympatię. Tato, który na co dzień zajmuje się sprzedażą samochodów osobowych sprowadzanych na rynek angielski z USA, pochwalił Kim za, jego zdaniem, niesamowitą orientację w markach przeróżnych amerykańskich aut. Oczywiście moja piętnastoletnia siostra Emily nie odstępowała Kim ani na krok. Jak na fankę przystało poprosiła o autograf i wspólne zdjęcie pamiątkowe. Nie omieszkała także przy okazji zaprezentować naszego wielkiego albumu rodzinnego, gdzie skrzętnie skrywane były największe tajemnice w postaci sfotografowanych, ulotnych chwil mojego dorastania. Rodzinna atmosfera, to było to, czego ostatnio, oprócz Kim, najbardziej mi brakowało.

- Czas na nas – powiedziałem chcąc pożegnać się z rodzicami. - Musimy jechać.

- Już uciekacie? A kolacja? – spytała mama niepocieszona naszym krótkim pobytem w domu.

- Zjemy dzisiaj na mieście. Obiecałem Kim pokazać jeszcze parę fajnych miejsc w Londynie. Łatwiej będzie nam teraz, gdy zapada zmierzch, pospacerować ulicami miasta. Przecież wiesz mamo jak to jest w życiu, kiedy jest się osobą medialną.

- Tak, wiem synu. Pamiętam jak pracowałam jako modelka w agencji ,,Elite London”. Musiałam ciągle mieć się na baczności, czy ktoś czasami nie fotografuje mnie z ukrycia poszukując takich ujęć, których bym sobie nie życzyła.

- To cóż dzieci – mój tato patrzył z powagą na mnie i Kim. – Przyjeżdżajcie do Londynu częściej. Cieszę się, że odnosicie sukcesy w branży, ale nie zapominajcie, że kiedyś należy odpocząć. A tutaj nikt wam nie będzie przeszkadzał.

O zmierzchu zaczęliśmy zwiedzać Londyn umiejętnie maskując nasze twarze kapturami na głowach. Kim była zachwycona urokami miasta. Oczywiście spełniłem jej prośbę i poszaleliśmy także w Hyde Parku.

- Choć, pójdziemy teraz sprawdzić, czy uda mi się trafić do celu – powiedziałem obejmując ją wpół i tuląc do siebie. Kilka metrów dalej było stanowisko z ponumerowaną tarczą strzelniczą.

- Jeśli uda mi się strzelić w sam środek, to w nagrodę wybierzesz najpiękniejszego misia, jaki się tutaj znajduje! Ok? – zawołałem, gdyż z głośników rozbrzmiewała właśnie głośna muzyka.

- Ok, tylko nie spudłuj, bo ja już wybrałam! – radośnie mi odpowiedziała. - Będę trzymać mocno kciuki, aby ci się udało.

Po chwili skakała w górę jak małe dziecko widząc strzał w dziesiątkę i pokazywała na małego, białego, pluszowego niedźwiadka z czerwoną kokardką na głowie. Gdy się oddaliliśmy od strzelnicy, skąd rozbrzmiewała donośna muzyka, przytuliła się do mojego ramienia i szepnęła:

- Zawsze lubiłam pluszowe maskotki. Miałam ich w domu mnóstwo. Ale ten niedźwiadek jest szczególny. Będzie mi przypominał kogoś wyjątkowego i chwile spędzone wraz z nim – uśmiechnęła się pogodnie i przytuliła pluszaka do serca.

- Mój ty Skarbie. Jesteś taka romantyczna…

Obiecałem sobie wtedy, że po każdym następnym rozstaniu będę ją witał z nowym pluszakiem, aby patrząc na nie w czasie mojej nieobecności powracała wspomnieniami do wszystkich wspólnie spędzonych, niezapomnianych chwil.

ONA

Dzielił nas teraz wielki ocean, bo ja mieszkałam nadal z rodzicami w Los Angeles, a Robert w Londynie. Ale nasza kwitnąca miłość nie znała granic, ani odległości. Często uśmiechałam się do siebie na widok przesłanego graficznie buziaka, a potem dzwoniłam do Roberta, aby usłyszeć jego głos w słuchawce i zapomnieć, choćby na chwilę, o doskwierającej za nim tęsknocie.

Do rozpoczęcia sesji zdjęciowej do drugiej części filmu mieliśmy jeszcze około czterech miesięcy. Oboje byliśmy bardzo szczęśliwi, że możemy dalej razem pracować na planie. To dawało nam możliwość bycia stale razem, choć wśród tłumu ludzi. Jednak przed wyjazdem do pracy postanowiłam, tym razem ja, pokazać Robertowi niepowtarzalne widoki amerykańskich ziem w pobliżu rodzinnego Miasta Aniołów. Zaplanowaliśmy pobyt w przytulonej do słonecznych plaż nad Pacyfikiem, enklawie Malibu pod Los Angeles, gdzie chcieliśmy trochę posurfować w wodach oceanu. Tam nie można było narzekać na pogodę, bo prawie zawsze świeciło słońce i panowała ciepła wiosna lub lato. Wynajęłam apartament przy samej plaży, aby nie tracić cennego czasu na dojazdy z domu nad wodę. Czas mieliśmy spędzać od rana do późnego popołudnia opalając się lub surfując w wodach oceanu. A wieczorami planowaliśmy romantyczne spacery brzegiem wody w świetle księżyca.

Pragnęłam, aby Robert poznał w końcu moich rodziców i brata. Zadzwoniłam do Sama z prośbą, aby po nas przyjechał do Malibu. Zjawił się bardzo szybko i z entuzjazmem powitał Roberta.

- Cieszę się, że przyjechałeś, bo moja siostra ostatnio o nikim innym więcej nie mówi – powiedział z radośnie kierując wzrok w moją stronę.

- Ja także się cieszę, że mogłem cię poznać, bo z tego, co Kim mówi do mnie, to ma najlepszego brata pod słońcem – dodał Robert, z czego teraz zaśmiali się obaj.

- Możecie się śmiać – stwierdziłam przytulając się do Roberta. - Każdego z was kocham na swój sposób. No dobra, wsiadajmy już do samochodu.

Usiadłam z Robertem na tylnim siedzeniu, tak jak to czyniliśmy podczas promocji filmu. Sam był świetnym kierowcą i nie ukrywał, że jazda samochodem, a w tym wypadku trzyletnim hamerem, sprawiała mu zawsze niebywałą satysfakcję.

Ponieważ telefonicznie powiadomiłam wcześniej mamę o naszych planowanych odwiedzinach, rodzice już na nas czekali. W progu domu z entuzjazmem przywitał nas tata.

- Hej! Kim, ale się przypiekłaś! Skóra ci zejdzie z nosa i nie pomoże żaden puder przed zdjęciami – drażnił się ze mną.

- No widzisz! – popatrzyłam na mojego ukochanego – Cały tata! Tato, to jest właśnie Robert.

- Dzień dobry – uśmiechnął się mój chłopak nieco zmieszany.

- Cześć! – przywitał się tata podając mu rękę. – Chodźcie do środka, mama przygotowała już obiad.

Weszliśmy do jasnego, przestronnego salonu, w którym unosiła się smakowita woń pieczonego mięsa. Zapach czosnku i majeranku sprawił, że natychmiast poczułam się bardzo głodna. Przy jednej ze ścian stał półokrągły, duży stół nakryty białą haftowaną serwetą, a wokół niego wsunięte wysokie krzesła z fikuśnym oparciem. Moja mama właśnie nakrywałam do stołu.

- Mamo, to jest Robert Peterson.

- Dzień dobry Pani – odezwał się z czarującym uśmiechem. Na mój gust, jego wytworne maniery od razu przypadły mojej mamie do gustu.

- Witaj Robercie, bardzo się cieszę, że do nas przyjechałeś. Siadajcie, proszę, zaraz podam indyka z warzywami – powiedziała mama, po czym poszła do kuchni po smakowicie pachnący obiad.

- I jak podoba ci się w tej części Ameryki? – zapytał Roberta mój tato. – Szkoda, że macie tak niewiele czasu, bo jest jeszcze tutaj kilka przepięknych miejsc, oprócz Malibu, które z pewnością warto byłoby zobaczyć.

- Jest uroczo – przyznał Robert. - I ta słoneczna pogoda… Tylko pozazdrościć. U nas w Anglii, w tej części, gdzie mieszkam, przeważają dni pochmurne, mgliste, z opadami deszczu. A tutaj nawet późną jesienią ciągle świeci słońce.

- Nakładajcie sobie proszę. Robercie, co tak mało? Proszę, nałóż sobie więcej indyka.

- Dziękuję Pani, zjem tylko ten kawałek, bo potem musiałbym, niestety, popracować nad sobą w siłowni.

- Hehe, nie jest z tobą jeszcze tak źle – roześmiał się tato patrząc na Roberta.

- Dajcie spokój, ja go rozumiem – wtrącił się w obronie Sam. – Wiesz mamo jak ciężko jest zgubić nadmiar tłuszczu? A oni muszą wyjątkowo dbać o prezencję.

- No właśnie – dodałam. – Od kiedy zaczęliśmy być rozpoznawalni, media opisują każdą naszą niedoskonałość. Nawet ostatnio plotkarskie, internetowe portale podały, że Robertowi wokół brzucha rośnie oponka.

- Chłopie! I ty się tym przejmujesz?! – zawołał Sam.

- Nie, ale nie zaszkodzi zrzucić kilka kilo dla zdrowia i po to, aby się zmieścić w kadrze – powiedział Robert rozbawiając wszystkich przy stole.

Siedzieliśmy razem, jedliśmy i rozmawialiśmy o tym, jaki świat jest szalony. Były to bardzo miłe chwile. Cieszyłam się, że rodzice tak ciepło przyjęli mojego chłopaka. Byli niezaprzeczalnie kochającym się małżeństwem, co dawali odczuć po sposobie zwracania się i gestach czułości wobec siebie. Właśnie w takiej atmosferze byłam wychowywana, więc moją miłość do Roberta opierałam na takich samych wartościach wyniesionych z rodzinnego domu. Sam także stanął na wysokości zadania i niczego nie popsuł tego dnia, co przy jego żywiołowości nie było całkiem proste. Nie bez powodu nazywano go w rodzinie Iskierką. Dzięki swojej niespożytej energii sprawiał, że przebywanie z nim nigdy nie mogło być nudne.

Po wspaniale spędzonych kilku dniach z Robertem znów przyszedł czas na rozstanie. Tym razem zanosiło się, że będzie ono trwać nieco dłużej.

- Jeśli nie masz nic przeciwko temu, to moglibyśmy na czas ponownego pobytu w Seattle zamieszkać w jednym, wspólnym apartamencie – powiedział Robert.

- Hm, bardzo kusząca propozycja…

- No wiesz, zawsze będę cię mógł mieć na oku, nawet wtedy, kiedy będziesz słodko spać – zaśmiał się tym swoimi łobuzerskim uśmiechem.

- Jeśli tak, to się zgadzam. Warto mieć takiego Anioła Stróża u swego boku – teraz ja, pełna dobrego humoru, dałam mu szturchańca w bok.

- No to uzgodnione – spuentował Robert i jak zwykle, korzystając z faktu, że staliśmy teraz naprzeciwko siebie, czule pocałował mnie w czoło i przytulił mocno do siebie.

Wieczorem odwiozłam go na lotnisko, skąd poleciał z powrotem do Londynu. No cóż, samoloty i samochody stały się w naszym życiu codzienną rutyną, aby wypełniać zawodowe obowiązki. Czas, który mnie dzielił do rozpoczęcia zdjęć w Seatle wykorzystywałam na uzupełnienie ulubionej lektury, treningi na siłowni oraz przedświąteczne porządki i zakupy. Wkrótce otrzymałam także korzystną propozycję zagrania głównej roli w nowym filmie, którą przyjęłam z zachwytem. Sceny do projektu miały być zrealizowane jeszcze przed wyjazdem do Seattle, co wiedziałam, ze będzie związane z bardzo intensywną pracą. Nie mogłam jednak narzekać na jej nadmiar. Uwielbiałam wcielać się w różne aktorskie role. Dawało mi to mnóstwo wewnętrznej satysfakcji i radości. Jedynie wciąż tęskniłam za Robertem… Ale tak wypełniony czas pozwalał mi ćwiczyć moją kruchą cierpliwość. No i zawsze pozostawał telefon i skype jako źródło niezliczonych rozmów z moim ukochanym. Uczyłam się być cierpliwą, czekając na mojego Anioła…

⌠4⌡ PASAŻER NA GAPĘ

ONA

Owładnięci ogromną tęsknotą, pragnęliśmy siebie wzajemnie. Gdzieś w głębi duszy marzyłam, aby niebawem zagościła w naszym związku stateczność i życiowa stabilizacja. Rozżarzone do czerwoności serce podpowiadało, że nie przestanie bić dla Roberta. Przepełnione miłością do niego postawiło w swoim ziemskim życiu tylko na jedną kartę – na wieczną miłość do niego.

Już od kilku dni planowaliśmy zwolnić choć na chwilę tempo codziennego życia, chcąc spędzić kilka dni tylko we dwoje, z dala od zgiełku i hałasu. Po uzgodnieniu terminu w końcu wybraliśmy, jak nam się wydawało, najpiękniejsze miejsce w Europie na krótki, wspólny urlop.

Jadąc wypożyczonym czarnym volvo, podziwialiśmy soczystą zieleń przyrody i niepowtarzalne krajobrazy największej wyspy Ballearów – Majorki, położonej nad Morzem Śródziemnym. Mimo że nasze auto mogło rozwijać zawrotną prędkość, wąskie, kręte drogi ograniczały mojego przystojnego kierowcę. Patrzyłam z zachwytem jak droga wiła się coraz wyżej i wyżej, niczym żmija uciekająca przed niebezpieczeństwem. Gdzieniegdzie widać było plantacje dojrzałych już, soczystych oliwek, cytryn i pomarańczy, których intensywność kolorów raziła z daleka ciekawskie oczy turysty. Spojrzałam zauroczona na Roberta, a on czując zapewne mój wzrok na sobie, obdarował mnie chwilowym spojrzeniem i czarującym uśmiechem. Wjechaliśmy do maleńkiego miasteczka Valdemossa położonego u stóp potężnych gór Sierra de Tramuntana. Widok zapierał dech w piersiach. Już wtedy czułam, że spędzimy tutaj niezapomniane, nasze wspólne chwile. Patrzyłam z zachwytem na maleńkie żółte i białe domki otoczone przecudownie kwitnącymi kwiatami na tarasach. W jednym z takich uroczych domków mieliśmy zarezerwowany swój trzydobowy pobyt. Robert zaparkował volvo na przyległym do domu parkingu, po czym zabrał z uśmiechem moją i swoją torbę wołając:

- Punkt pierwszy planu wykonany! Jesteśmy na miejscu!

- Jak tutaj ślicznie – powiedziałam wzdychając upojona cudownymi widokami.

Stanęliśmy przed drzwiami wynajętego żółtego domku.

- Zaczekaj – powiedział szybko Robert stawiając bagaże na progu.

Otworzył drzwi, chwycił mnie obiema rękami do góry, a podnosząc, przytulił do piersi.

– Jestem nieco staroświecki, więc wybacz, zrobię to, co tata robił zawsze z mamą – zaśmiał się swoim łobuzerskim uśmiechem przenosząc mnie przez próg domu. Postawił mnie na podłodze i powiedział nieco ciszej uśmiechając się porozumiewawczo:

- Teraz Skarbie mamy czas tylko dla siebie.

Jego niebieskie oczy, wpatrzone we mnie, wyrażały tyle entuzjastycznych uczuć.

- Tak – odpowiedziałam namiętnie – nareszcie z dala od wszystkich wścibskich oczu. Po chwili nasze usta połączyły się w namiętnym, długim pocałunku…

Ten dzień i dwa następne upłynęły nam na wzajemnych pieszczotach, miłości i błogim lenistwie. Skorzystaliśmy co prawda z promieni letniego słońca, aby zmienić nieco koloryt naszych spragnionych ciał, ale większość tego bezcennego dla nas czasu nie odstępowaliśmy się ani na krok. Tuląc się we wzajemnych objęciach, znów nie potrafiliśmy nacieszyć się swoją obecnością.

Obudziłam się w środku nocy, a nie mogąc długo zasnąć, wymknęłam się po cichutku przez balkonowe drzwi na ogromny, delikatnie oświetlony taras z widokiem na morze. Morskie fale cicho szemrały w dali, przynosząc ukojenie po skwarnym dniu.

- Kochanie czemu nie śpisz? – usłyszałam po chwili za sobą głos Roberta.

- Obudziłam się i nie mogłam zasnąć. Posiedzę sobie trochę na świeżym powietrzu. Jest tak przyjemnie.

- A mogę posiedzieć z tobą? – zaproponował. W świetle księżyca, w bokserkach i wyciągniętym t-shirtcie prezentował się niezwykle pociągająco…

- Jasne – uśmiechnęłam się do niego zadowolona.

Przybliżył się i bez żadnego wysiłku wziął mnie na ręce.

- Co robisz? – zapiszczałam.

- Ciii. Siadam razem z tobą – szepnął. Zajmując miejsce w wygodnym fotelu, posadził mnie na swoich kolanach i objął troskliwie ramionami. Wtuliłam się w niego jak mała dziewczynka. Mogłabym siedzieć tak całą wieczność, wdychając zapach jego rozgrzanej, elektryzującej męskim zapachem skóry. Jego dłoń delikatnie gładziła moje plecy i  rozwiane nadmorską bryzą włosy. Jego usta delikatnie obdarzały pocałunkami moją pulsującą skroń. Czułam się taka szczęśliwa. Wiedziałam, że właśnie przy nim jest moje właściwe miejsce na Ziemi.

- Kocham cię Kim – wyszeptał znowu muskając ustami kosmyki moich włosów. Jeszcze bardziej wtuliłam się w jego opiekuńcze ramiona. Siedzieliśmy cichutko wsłuchani w szum morskich fal. Wcale nie nurtowała nas ta cisza, bo właśnie teraz rozmawiały ze sobą nasze dusze i serca.

- Auu! – krzyknął nagle Robert schylając się w kierunku prawej nogi.

- Co jest? – zaniepokojona poderwałam się z jego kolan.

- Coś mnie ugryzło w kostkę – powiedział podenerwowany i schylił się jeszcze bardziej, aby zobaczyć bolące miejsce.

- Może to komar. Widziałeś ile ich tutaj lata.

- Pewnie tak, ale zabolało trochę mocniej, niż ukąszenie zwykłego komara.

- No to…. Może pająk? – rozmyślałam głośno.

- Sam nie winem. Jest zbyt ciemno, abym mógł sprawdzić.

- A jutro rano z pewnością nie będzie już śladu po tym ugryzieniu.

- Tak, masz rację, nawet powoli przestaje boleć. Chodźmy już spać moja Królewno – powiedział biorąc mnie na ręce. Po chwili obydwoje leżeliśmy w atłasowej, chłodnej pościeli, tuląc się do siebie i obdarzając gorącym uczuciem miłości…

Obudziłam się nazajutrz, bez zbędnego pośpiechu, dopiero około południa.

- Dzień dobry kochanie – usłyszałam przy swoim uchu cichy głos Roberta.

- Dzień dobry – odpowiedziałam i unosząc się na łokciach złożyłam na jego ustach krótki pocałunek.

- Mam dla ciebie niespodziankę – powiedział, kiedy się od niego oderwałam.

- Niespodziankę? Hm… – spojrzałam na niego rozmarzonym wzrokiem.

- Zaczniemy od małego śniadanka – powiedział i podał mi do łóżka okrągłą tacę z pysznie wyglądającym posiłkiem. Kusząca woń smakowicie wyglądających produktów: soku z czerwonych mandarynek, tostów, żółtego, tartego sera oraz małych koktajlowych pomidorków spowodowała nagły ścisk w moim pustym żołądku.

- I ja mam to wszystko zjeść? – przekomarzałam się z uśmiechem. – Hm, co tu jeszcze tak pięknie pachnie? - rozejrzałam się po pokoju. Moje oczy zatrzymały się na wysokości stołu, gdzie w wazonie stał bukiet czerwonych, dorodnych róż.

- Te róże też są dla mojego Skarba – dodał pospiesznie Robert. - A teraz jedz Kochanie, a ja w tym czasie szybko odświeżę się w łazience.

Śniadanie jadłam wolno, rozkoszując się wonią słodkich róż, która przepełniała cały pokój. Panowała cisza, no może poza dochodzącym szumem wody z łazienki. Śniadanko było pyszne i żeby nie  robić przykrości ukochanemu zjadłam prawie wszystko, co przygotował. Kiedy skończyłam posiłek, z łazienki wyszedł zadowolony Robert owinięty od pasa w dół białym ręcznikiem.

- I jak? Smakowało? – zapytał.

- Tak. Dziękuje, było pyszne – odpowiedziałam wstając, aby odstawić tacę. Korzystając z okazji, że Robert usiadł na fotelu, podeszłam i wgramoliłam się na jego kolana, po czym pocałowałam go w policzek.

- Ooo, kogo ja tu widzę. A czemu zawdzięczam ten słodki buziak? – uśmiechał się promiennie, od ucha do ucha.

- No wiesz, jak będziesz mi codziennie robił takie niespodzianki, to ja będę codziennie dawać ci takie buziaki – powiedziałam chichocząc ii objęłam go za szyję.

- To ciekawa propozycja, przemyślę to. A teraz mam drugą niespodziankę dla mojego Skarba. Chciałbym czegoś spróbować. Zamknij oczy.

Czułam jego oddech, gdy nachylił się w kierunku mojej twarzy. Jego usta były coraz bliżej moich, a ręce manipulowały wokół mojej szyi. Poruszyłam się nieznacznie.

- Nie ruszaj się.

Nagle poczułam, jak coś zimnego przylgnęło nagle do mojej szyi i piersi.

- A teraz możesz otworzyć już oczy – powiedział patrząc na mnie w euforii. Moje oczy powędrowały w kierunku, gdzie przed momentem poczułam chłód. Wisiał tam przepiękny łańcuszek z wisiorkiem w kształcie serduszka z wygrawerowanym napisem: ,,Dziękuje za to, że jesteś”.

- Dziękuje kochanie, jest taki piękny – powiedziałam wtulając się w jego ramiona.

- Ależ nie ma za co, mój ty Skarbie. To sekretnik. Do środka możesz wsadzić malutkie zdjęcie.

- I będę już zawsze mieć cię przy sobie – mówiłam głaszcząc go po nieco szorstkim od zarostu policzku.

Cały dzień spędziliśmy na małej piaszczystej plaży na zmianę to wygrzewając się w gorącym słońcu na leżakach, to kąpiąc się i surfując w morzu.

Wieczór zapowiadał się ciepły i jasny z uwagi na księżyc w pełni. Planowaliśmy spędzić go nieco dłużej siedząc na tarasie w blasku świec.

- Jakoś dziwnie się czuję. – powiedział Robert nieco smutny.

- Może to efekt przegrzania słonecznego – odpowiedziałam, pamiętając jak sama zaznałam kiedyś podobnej reakcji organizmu po intensywnym opalaniu się.

- Czuję się jakoś tak … Jakbym miał grypę.

- To w takim razie dzisiejszy wieczór spędzimy w łóżku.

- I trochę boli mnie noga w miejscu, gdzie wczoraj ukąsił mnie ten komar – dodał Robert.

- To może być tylko takie wrażenie, kochanie. Przy grypie wszystko boli człowieka – pocieszałam.

Leżeliśmy na łóżku w sypialni przytuleni do siebie, a ja głaskałam koniuszkami palców jego czuprynę. Wokół nas unosił się intensywny zapach róż stojących w wazonie na stole. Szczęśliwi i beztroscy, zakochani w sobie, leżeliśmy wsłuchani w dźwięki ulubionej muzyki płynącej z odtwarzacza.

- Dziękuję, Robert – szepnęłam - za to, ze jesteś.

- I ja tobie za wszystko dziękuję, moja mała Królewno – odpowiedział  pogodnie.

Odwróciłam się, aby w półmroku zobaczyć jego wyraz twarzy. W sypialni wydawała się teraz tak świetlista, pełna wigoru i nad wyraz szczęśliwa.

- Nawet sobie nie wyobrażasz, jak bardzo mi tego brakowało – powiedział do mnie z czułością. – Jak bardzo brakowało mi twojej obecności.

Uśmiechnęłam się, bo wypowiedział głośno moje własne myśli. Ta ostatnia wspólna noc dziwnie pozytywnie wpływała na moje samopoczucie. Jeszcze sporo czasu musiało upłynąć, zanim rozpromieniona zasnęłam w jego objęciach.

Jak zwykle miłe chwile z Robertem niesamowicie szybko minęły i znów nadszedł czas na kolejne rozstania. Zawodowe obowiązki nie pozwalały być nam dłużej razem. Ten cudowny, krótki czas spędzony z Robertem na Ballearach przemijał właśnie bezpowrotnie i kazał czekać na kolejny, jak sądziłam, w niedalekiej przyszłości.

Smutna pożegnałam go czule przed odlotem. Kolejne rozstanie, kolejny raz…

- Koniecznie zadzwoń, jak dolecisz na miejsce - pouczył mnie jak małą dziewczynkę, tuląc przez chwilę w ramionach i całując w czoło na pożegnanie.

- Jasne, ale będę także czekać na twój telefon.

- Obiecuję, że te rozłąki już niedługo się skończą. Będziemy więcej czasu spędzać tylko we dwoje. Jeszcze troszkę, musisz być cierpliwa.

Kilkanaście minut później siedziałam wygodnie w fotelu samolotu z żalem myśląc, że coś pięknego się właśnie kończyło. Cieszyłam się jednak, że dane nam było spędzić znowu cudowne, niezapomniane chwile.

Zamknęłam na chwilę oczy … i znów był ze mną.

ON

Rano, ku mojemu zdziwieniu, ujrzałem na nodze w miejscu ukąszenia niewielki strupek zaschniętej krwi. ,,Nieźle musiało mnie coś ugryźć” - pomyślałem.

Po powrocie do pracy, w ciągu następnych kilku dni, niewielka ranka szybko się zagoiła, a ja zapomniałem o całym zdarzeniu. Aż do dnia, kiedy noga w tym miejscu znacznie się zaczerwieniła, nieco jakby opuchła i zaczęła pulsacyjnie pobolewać. Zaniepokojony, wyciągnąłem telefon z tylnej kieszeni spodni i zadzwoniłem do Kim.

- Cześć Skarbie, pamiętasz jak byliśmy w Valdemossa? Mówiłem ci wtedy w nocy, że coś mnie ugryzło. Teraz w tym samym miejscu opuchła mi noga i mam wrażenie jakby mi ktoś co chwilę wbijał igłę.

-Ojej! Musisz koniecznie pojechać do lekarza. I to jak najszybciej! Na moje oko to zabrałeś ze sobą jakiegoś pasażera na gapę.

- Pasażera???

- Obym się tylko myliła. Kiedyś gdzieś czytałam o takim przypadku, jako ciekawostkę turystyczną. Jakaś ćma składa swoje jaja do wylęgu w ciele ofiary.

- Ładna mi ciekawostka! Mała, ja po prostu cierpię!

- Najlepiej nie odkładaj tej wizyty, tylko umów się z lekarzem już dzisiaj.

- Tak jest! Tym razem bez sprzeciwu dostosuję się do zalecenia, pani doktor – próbowałem zażartować, ale znowu coś boleśnie mnie zakuło w nodze.

- Zadzwoń do mnie jak będziesz już po wizycie u lekarza. Ok?

- Dobrze, zaraz zadzwonię i zarejestruję się. Na razie Skarbie, do usłyszenia potem.

- Pa, kochanie.

Kim miała rację. Lekarz, u którego byłem, potwierdził jej przypuszczenia. Znieczulił miejsce opuchlizny, po czym skalperem rozciął mi nogę i wyjął dosyć sporą obślizłą larwę niedokończonego motyla.

- Niezła pamiątka z urlopu, panie Peterson – pokiwał głową lekarz niedowierzając własnym oczom. – Rzadko się zdarza taki okaz.

- Że też takie małe nic może wyrządzić człowiekowi taką wielka szkodę! – patrzyłem z niedowierzaniem na to, co wykarmiłem własną krwią.

- Oczyszczę jeszcze ranę i założę szwy, aby szybciej się zagoiło.

Lekarz uporał się z całym zabiegiem profesjonalnie w kilka minut. Gdy tylko od niego wyszedłem, zadzwoniłem do Kim.

- Kochanie? Nie uwierzysz, miałaś rację z tym pasażerem.

- I co to było?

- Jakaś odmiana motyla. Właściwie to larwa wyglądająca jak glut – zaśmiałem się z całego zdarzenia. – Widzisz taki mały wampirek ssący człowieka od środka.

- Nie będziemy już planować naszych romantycznych urlopów w egzotycznych miejscach – powiedziała z troską Kim. - Zaczynam się bać, że następnym razem przywieziesz kolejny okaz.

- Nie przesadzaj Kim, zawsze będę wspominał najpiękniejsze chwile spędzone z tobą na tej malowniczej wyspie. A ta mała blizna na nodze będzie tylko świadczyć o tym, że to, co przeżyliśmy razem, to nie był sen.

- Kochany jesteś.

- A więc kolejny urlop, mój Skarbie, też może być w ciepłych krajach. Po prostu będę bardziej czujny – zaśmiałem się do słuchawki.

Tak, nasze wspólne urlopy mogłyby być nawet na Biegunie Północnym, byle razem. Tylko nie wiem, czy moja mała dziewczynka wytrzymałaby w chłodzie, gdyż na samą myśl o czymś zimnym i mokrym zawsze miała dreszcze na całym ciele.

⌠5⌡ PIELĘGNOWANIE TRADYCJI

ON

Kiedy nie pracowałem, rzucałem wszystko i wsiadałem w samolot, żeby choć parę chwil być przy mojej Małej. Robiłem wszystko, aby zobaczyć się z nią jak tylko nadarzyła się okazja, bo bywały miesiące, kiedy z powodu napiętych terminów zdjęciowych pozostawały nam tylko rozmowy na odległość. Uczucie, którym ją darzyłem jest bardzo autentyczne, nieskazitelne i odwzajemnione. Nigdy nie byłem w stanie nacieszyć się chwilami spędzonymi z Kim. Wiedziałem, ze rozłąki wpisane są obecnie w nasze wspólne życie z uwagi na pracę, której oboje poświęcaliśmy maksymalnie dużo czasu. Był to okres rozstań i powrotów, gdzie z jeszcze większą dzikością, namiętnością i podekscytowaniem obdarowywaliśmy siebie wzajemnie wielką miłością. Tak, jakbyśmy chcieli zapamiętać jak najwięcej i jak najdłużej do momentu następnego spotkania. Tych wspomnień musiało nam wystarczyć niekiedy na bardzo długi czas potem. 

Budziłem się rano i myślałam o niej. Tak zaczynał się mój kolejny dzień… miesiąc… rok… Trwało to już dłuższy czas. To niekontrolowane wzruszenie nabrało od początku znajomości z Kim szaleńczego tempa wkradając się niepostrzeżenie w moje życie. Porażała mnie swoją szczerością i dziewczęcą skromnością. Jej smukła postać, owiana delikatną mgiełką przyjemnej nuty orientalnych perfum, była pogodnie nastawiona do życia i świata. Szanowałem ją za to, że żyła w zgodzie z samą sobą. A ostatnio świetnie radziła sobie także z mediami. Chcąc być sławną, po prostu dalej doskonaliła się w tym, co robiła, uczestnicząc w nowych projektach. A przede wszystkim była moją kochaną kobietką, tylko moją Kim.

Mając kilka dni wolnych postanowiłem wsiąść w samolot i zaspokoić moją tęsknotę za pozostawionym daleko najcenniejszym na świecie Skarbem. Jak zwykle czekała na mnie niecierpliwa w umówionym miejscu na terminalu lotniska.

- Witaj Kochanie. Nie zmieniłaś się zbytnio od naszego ostatniego spotkania – powiedziałem obejmując ją czule w tali i całując delikatnie na powitanie.

- Może troszeczkę – zaśmiała się radośnie nie spuszczając ze mnie oliwkowozielonych oczu. – Od słońca wyskoczyło mi parę piegów na nosie.

Pocałowałem ją w nos dając przyzwolenie piegom na ten rodzaj zmian w jej urodzie.

- Mówiłem ci, że tak bardzo, bardzo, bardzo cię kocham? – zapytałem przytulając ją do siebie i spoglądając na nią z góry.

- Hm, pomyślmy… chyba nie? – pytając zaśmiała się psotnie. – Ale zawsze możesz mi to powiedzieć jeszcze raz. Chodźmy już. Mam dla ciebie dzisiaj małą niespodziankę. – mówiła – Może nie zdąży całkiem ostygnąć w piekarniku, zanim wrócimy z lotniska.

- No, no, no - spojrzałem na nią zaskoczony – czyżby aż tak ci się nudziło beze mnie, że próbujesz nauczyć się gotować? I co to ma niby być?

- Pan wybaczy, – udała powagę – niespodzianka to niespodzianka, a o ocenę poproszę po degustacji.

Moja dziewczyna coraz częściej miło mnie zaskakiwała. Podążaliśmy w stronę zaparkowanego nieopodal auta trzymając się czule za ręce. Specjalnie na mój przyjazd Kim wypożyczyła komfortowe, czarne volvo C70, abyśmy mogli bez ograniczeń poruszać się po nieznanej mi okolicy. Wyciągnęła kluczyki z kieszeni spodni i podała mi je z gracją.

– Swoje życie powierzam tobie i twoim umiejętnościom – powiedziała żartobliwie.

Doskonale wiedziała w jakich autach gustowałem, więc tym przyjemniejsza była przejażdżka z moją Małą u boku komfortowym samochodem marki volvo. Otworzyłem jej drzwi od strony pasażera, a sam zasiadłem za kierownicą. Gdy zapinała pasy bezpieczeństwa nachyliłem się, aby szepnąć jej czule do ucha miłe słówko.

- To dokąd teraz? – spytałem wiedząc, że Kim najlepiej w tej sytuacji nadawała się na doskonałego pilota.

- Na razie prosto, do Hotelu ,,Marinot”.

Droga była banalnie prosta, więc nie miałem problemów ze sprawnym dotarciem na miejsce.

- Za każdym razem twoja obecność sprawia mi tyle przyjemności, że już teraz myślę, jak to będzie, kiedy za kilka dni wyjedziesz i znów mnie zostawisz samą… - powiedziała ze smutkiem w głosie.

- Nie myśl teraz o tym, Skarbie. Wiesz, że bardzo bym chciał, ale jeszcze trochę pracy przed nami. I ty, i ja realizujemy swoje zawodowe marzenia, a to jest także kosztem wspólnego przebywania ze sobą. – uspakajałem ją, ale i siebie utwierdzałem w przekonaniu, że tak być musi. Przynajmniej na razie.

- Tak, tak, wiem, już to mówiłeś… - powiedziała ponuro biorąc mały wdech powietrza – ale czasami myślę, że to nas więcej dzieli, niż łączy.

- W przyszłości, jak razem zamieszkamy, jeszcze będziesz mnie miała dosyć. A tak, nawiasem mówiąc, chciałbym, abyś poleciała ze mną w grudniu do Londynu – położyłem dłoń na jej dłoni. – Może spędzilibyśmy w tym roku wspólne Święta Bożego Narodzenia? Co o tym sądzisz?

- To dobry pomysł – powiedziała podekscytowana – jeden dzień z tobą i twoim rodzicami w Londynie, drugi dzień w Los Angeles - zapraszam do nas. Moim rodzice także z przyjemnością spędziliby z nami troszkę czasu. A i Samowi spodobałby się ten pomysł ze świętami. – I będzie wieeelka, błyszcząca choinka i mnóstwo prezentów – jej oczy błyszczały teraz jak iskierki.

– No to Boże Narodzenie mamy załatwione. – potwierdziłem z uśmiechem patrząc zadowolony na moją rozmarzoną dziewczynę.

ONA

Nadeszły Święta Bożego Narodzenia. Nie mieliśmy zbyt wiele czasu na świąteczny zakup upominków, ale udało nam się w porę ze wszystkim uporać. Ponieważ chciałam skrzętnie ukryć zakupiony dla Roberta prezent, a był on sporych gabarytów, poprosiłam sprzedawcę, aby wysłał pakunek w świątecznym opakowaniu pod wskazany adres. Szczęśliwi ruszyliśmy do Londynu, gdzie miałam spędzić z Robertem pierwszy dzień tych magicznych świąt. Tak jak przypuszczałam, rodzice mojego chłopaka powitali nas z wielką radością. Mama Roberta dołożyła wszelkich starań, aby niczego nie zabrakło na stole podczas wigilijnej, uroczystej kolacji. Jak zwyczaj nakazywał, dzieliliśmy się opłatkiem, składając sobie podziękowania i życzenia.

- Jest takie powiedzenie, – powiedziała mama Roberta - że życzenia spełnią się, jeśli kochające się osoby złożą pocałunek pod wiszącą nad nimi gałązką jemioły.

Robert chwycił mnie rozbawiony za rękę i pociągnął w stronę zielonej gałązki przyczepionej w salonie przy lampie zwisającej z sufitu.

- Życzę ci, moja mała Królewno, aby miłość, która jest w nas była wieczna. – po czym uraczył mnie delikatnym pocałunkiem w usta. – Dziękuję za każdy dzień, który byłaś ze mną i proszę o więcej.

Spłonęłam rumieńcem wiedząc, że tuż obok stali rodzice i siostra Roberta. Oni także składali sobie teraz życzenia czule się obejmując.

- Jesteś całym moim światem Robercie. – powiedziałam ściszonym nieco głosem, aby dotarł tylko do jego uszu. - Nie pozwól, aby opuściło mnie, uosobienie moich marzeń jakim jesteś. – wtuliłam się w jego ciepłe ramiona.

Robert delikatnie ujął moją dłoń i pocałował jej wierzch szepcząc z psotnym uśmieszkiem – Te smukłe paluszki też należą do mnie.

- Zapraszam na czerwony barszcz z uszkami – zachęciła wszystkich mama. – Zaraz przyniosę gorącą rybę z grzybami zapiekaną w cieście.

- Mamo, jak ja kocham święta – zaśmiał się Robert – szkoda, że te są tylko raz w roku.

- Ja też najbardziej lubię Boże Narodzenie, – wesoło dodała siostra Roberta – bo dostaję wtedy najwięcej prezentów.

- No to idź i zobacz pod choinką, czy znajdziesz jakiś prezencik dla siebie – podsunął jej pomysł tato.

Emily nie trzeba było dwukrotnie zapraszać. Z zapałem buszowała pod choinką co chwilę wyjmując jakiś kolejny prezent.

- To dla ciebie mamusiu – podała różowy kartonik przewiązany złotą kokardką. – A to dla taty – podała długi rulon z niebieską kokardą. – A to dla ciebie Kim, a tu jeszcze jeden mniejszy – dodała. – A to wielkie pudło… Robert to dla ciebie.

Zaskoczony nieco wielkością prezentu podniósł się, aby odebrać prezent od Emily.

- A to dla mnie. O! I te dwa także są dla mnie! – cieszyła się teraz z nieukrywaną radością.

Zdejmując opakowanie z mojego prezentu, spoglądałam ukradkiem na Roberta, który rozpakowywał sporych rozmiarów upominek. Nagle, ujrzawszy zawartość pudła, uśmiechnął się promiennie i spojrzał w moim kierunku.

- Kim, czy to od ciebie ten prezent? – zapytał radośnie.

- A podoba ci się? – figlarnie zmieniłam temat nie udzielając odpowiedzi.

- Jeszcze jak! Ta gitara to prawdziwy rarytas! Musiałaś za nią zapłacić majątek!

- To taka mała inwestycja na przyszłość, gdybyś kiedyś chciał zostać muzykiem, zmieniając plany zawodowe.

- Dziękuję, jesteś kochana.

- A ja dostałam nowego i-poda – pochwaliła się Emily - I pierwszorzędny zegarek Cartera.

Tego wieczoru, w ciepłej rodzinnej atmosferze, jeszcze raz przekonałam się, że kochająca się rodzina w życiu człowieka to podstawa.

Następnego poranka wstaliśmy już o świcie, gdyż drugi dzień świąt planowaliśmy spędzić z moimi rodzicami i Samem w Los Angeles. Jadąc z Robertem na lotnisko, na tylnim siedzeniu taksówki, śledziłam w półmroku przepiękne widoki wystroju przydomowych posesji. Urokliwe światełka migoczące na wietrze przy dachach i oknach domów przypominały o świątecznym nastroju. Na lotnisku staraliśmy się szybko przejść odprawę, ale pojawienie się nas razem wywołało małe zamieszanie wśród czekających pasażerów.

- Czy mogłabym prosić o autograf, panno Kim – zapytała nastolatka z podręczną, bagażową torbą na ramieniu.

- Ależ oczywiście! – uśmiechnęłam się do dziewczyny – Dla kogo ma być?

- Dla Samanty. Ale mam szczęście. Moje koleżanki pękną z zazdrości jak im pokażę pani autograf. Dziękuję! – uśmiechnęła się dumnie dziewczyna.

- A pan też mi się tu wpisze? – spytała odwracając się w stronę Roberta.

- Proszę – odpowiedział i wziąwszy od dziewczyny długopis złożył podpis na podanej kartce papieru.

- Jeszcze raz dziękuję. – powiedziała dziewczyna i z uśmiechem na twarzy oddaliła się.

Taka sytuacja powtórzyła się jeszcze kilkakrotnie zanim weszliśmy do samolotu.

- Hm, troszkę to męczące. – westchnęłam po cichu do Roberta.

- No cóż, ale dzięki naszym fanom mamy to, co mamy. – zaśmiał się łobuzersko Robert.

Kiedy samolot miękko wylądował w Los Angeles, zadzwoniłam do Sama, aby przyjechał po nas na lotnisko. Wokół mnie i Roberta znowu zrobiło się małe zamieszanie, ale tym razem mniej sympatyczne niż na lotnisku w Londynie.

- Masz ją?- krzyknął nieznajomy głos z aparatem fotograficznym przy głowie.

- Mam! I jego też! – odpowiedział mu donośnym głosem drugi, tęgi mężczyzna, który stał nieopodal nas.

- Dokąd się wybieracie? Do twojej rodziny Kim? Na długo? – nachalnie wypytywali nieznani dwaj fotografowie jeden przez drugiego. Smutna, zwiesiłam głowę wlepiając wzrok w czubki własnych trampek. Krok w krok podążałam za Robertem starając się nie reagować na zaczepki nachalnych mężczyzn. Jeden z nich, brodaty, z aparatem przewieszonym na szyi bez jakiegokolwiek szacunku, kilkakrotnie ponawiał pytania towarzysząc nam zaciekle w drodze do samochodu Sama. Nie było czasu, ani stosownego miejsca na czułe powitania z moim bratem. On sam szybko zorientował się, że paparazzi zburzyli nam tego poranka odświętny nastrój. Szybko wsiedliśmy do samochodu, aby w końcu uwolnić się od natrętnych fotografów.

- Co za ulga – westchnęłam z niemałą satysfakcją tuż po zatrzaśnięciu drzwi pachnącego wanilią hamera. – Czy oni zawsze muszą zachowywać się jak hieny?

- Nic nie zrobisz, Skarbie. Takie niechciane momenty wpisane są w życie aktora. – skwitował kiwając lekko głową Robert.

- Po co się denerwować od rana. Lepiej zmieńmy temat. W końcu mamy Święta Bożego Narodzenia. – zaśmiał się Sam, po czym włączył samochodowe CD z muzyką Linkin Park. Podziałało to na mnie tak niesamowicie kojąco, że nie zastanawiając się długo, wtuliłam się pod ramię zamyślonego Roberta. Resztę drogi do mojego rodzinnego domu przebyliśmy w pogodnej atmosferze za sprawą wesołych opowieści snutych przez mojego brata. Nasza Iskierka znowu rozbawiła mnie pozostawiając wydarzenia dzisiejszego poranka krótkotrwałym, nic nieznaczącym epizodem.

- Kim, witaj w domu córeczko! – pogodnie zawołała mama, gdy pierwsza stanęłam w progu domu. – Dzień dobry Robercie.

- Dzień dobry Państwu – przedstawił się Robert, podając rękę w powitalnym geście mamie i tacie.

- Dzień dobry, miło, że znowu gościsz u nas. Jak podróż?– uśmiechnął się tato.

- Trochę nerwowo, znów paparazzi, ale Sam odbierając nas szybko z lotniska, pomógł w prosty sposób pozbyć się niechcianych towarzyszy podróży. – odpowiedziałam trochę rozdrażniona, bo na myśl przyszły mi znowu obrazy nadgorliwych fotografów.

- Taka jest cena za sławę. – dodał tato – A ludzie ciekawi są życia swoich idoli.

- Robert jakoś sobie z tym radzi, ale ja najchętniej w takich sytuacjach zaczęłabym po prostu krzyczeć – powiedziałam z nieukrywana złością.

- Ale jak do tej pory nie dała się sprowokować – uśmiechnął się Robert patrząc czule w moją stronę.

- I tak trzymać! – zawołał wesoło tato. – Grunt to spokój! Nie daj się nigdy ponieść chwilowym emocjom, bo ci szaleńcy żądni sensacji wykorzystają każde twoje potknięcie.

- Wiem, wiem tato. Masz rację… - odparłam, bo dobrze znałam jego zdanie na ten temat.

- Dzieci, – zawołała do nas mama niemal śpiewającym głosem - zapraszam do świątecznego stołu.

Weszliśmy do dużego salonu, gdzie stał suto zastawiony okrągły, wielki stół. Widziałam przez chwilę błysk w oku mojego ukochanego, który spostrzegł stojący w rogu salonu stary fortepian. Zmówiwszy modlitwę dziękczynną, zasiedliśmy wszyscy razem do stołu. Spod zasłony swych długich blond włosów zerkałam na Roberta, który wydawał się być podekscytowany stojącym nieopodal instrumentem.

- Czy mógłbym zagrać dla Państwa świąteczną kolędę na fortepianie?- zapytał skromnie.

- Ależ oczywiście Robercie, z przyjemnością posłuchamy – zachęciła go mama.

Robert z entuzjazmem siadł na krzesełku przed klawiaturą fortepianu, po czym podniósł pokrywę, aby odsłonić klawisze. Chwilę potem popłynęły tak imponujące, płynne dźwięki, że wszyscy w salonie siedzieli wsłuchani w świąteczną kolędę graną przez mojego ukochanego. Nie pamiętam już, kiedy ostatni raz ktoś tak pięknie grał w naszym domu w czasie Świąt Bożego Narodzenia. Kiedy skończył, z radością prosiliśmy o następną kolędę delektując się precyzją słyszanych dźwięków. Siadłam bliżej, aby móc nie tylko słuchać, ale i obserwować pełne gracji palce dotykające klawiszy fortepianu. Z czułością wpatrywałam się jak grał wypełniając całe pomieszczenie cudowną świąteczną atmosferą. W rogu pokoju, w blasku różnokolorowych, migoczących światełek stała pachnąca, zielona choinka przyozdobiona czerwonymi i żółtymi bombkami, na której wisiały gdzieniegdzie czerwone małe buciki z napisem imion: Sam, Kim, Robert. Zaciekawiona podeszłam cichutko, aby przyjrzeć się bliżej owym napisom. Zajrzałam do środka bucika z wypisanym moim imieniem. W środku był banknot pieniężny i bilecik z napisem ,,Na spełnianie marzeń”. Uśmiechnęłam się patrząc w stronę moich rodziców i bezgłośnie, aby nie zakłócać słuchania muzyki, poruszając bezdźwięcznie ustami powiedziałam z uśmiechem ,,Dzię-ku-ję”. Taka sama niespodzianka czekała na Sama i Roberta, o czym się dowiedzieli w kilkanaście minut później.

- Pięknie Robercie – westchnęła wzruszona mama.

- Tak, moja żona ma rację. Jesteś urodzonym muzykiem – dodał tato.

- A teraz nagroda, którą dojrzałam wiszącą na tej olbrzymiej choince – wskazującym palcem pokazałam na czerwone małe buciki.

- A, tak! – zawołał tato. – Chłopaki, ktoś podrzucił wam po buciku – zaśmiał się serdecznie.

- Państwu także coś zostawił – powiedział tajemniczo Robert zwracając się do rodziców, po czym pobiegł do sypialni, gdzie stały nasze podróżne torby. Po chwili wrócił z dwoma pudełkami. Jedno z nich - małe, było przeznaczone dla Sama. Drugie zaś, o dużo większych gabarytach było prezentem dla rodziców.

- To dla państwa. Myślę, że się przyda na chłodne, długie wieczory. – to mówiąc wręczył pudełko mamie. – Wszystkiego najlepszego z okazji Świąt Bożego Narodzenia. A to Sam ze świątecznymi życzeniami dla ciebie.

- Dzięki stary! – zawołał Sam i zabrał się do rozpakowywania otrzymanego prezentu.

. Mama także postanowiła otworzyć upominek, aby zaspokoić ciekawość.

- Uau! – rozległo się wołanie Sama – najnowszy model swatcha. Dziękuję! Z tym zegarkiem punktualność gwarantowana!

- Co my tu mamy? – zastanawiała się mama patrząc na kartonik po zdjęciu ozdobnego papieru.

- Kochanie, nie poznajesz? To nowe DVD, - powiedział tata śmiejąc się zadziornie i dodał - abyśmy nie zapomnieli obejrzeć ich nowych filmów.

W tak radosnej, rodzinnej atmosferze spędziłam z Robertem pierwsze, wspólne święta Bożego Narodzenia. I mimo że były one, jak mi się mogło wydawać, nieco za krótkie, to na długo pozostaną w moich wspomnieniach.

Potem jak zwykle znów przyszedł czas na rozstanie, gdyż Robert obiecał powitać Nowy Rok wraz z rodziną w Londynie. Postanowiłam zatem także spędzić ostatnią noc w tym roku wraz z rodzicami w domowym zaciszu.

- Na pewno nie chcesz iść z nami? – namawiał mnie Sam, który planował bawić się w  sylwestrowy wieczór wśród znajomych w znanym w mieście pubie.

- Nie, na pewno. Posiedzę w domu. Zresztą rodzice w tym roku także nigdzie się nie wybierają. Nie martw się, nie będę się z nimi nudzić.

- Jak chcesz Kim, ale gdybyś zmieniła zdanie, to wiesz, gdzie mnie dzisiaj szukać.

- Ok, baw się dobrze braciszku. – pożegnałam go szczerym uśmiechem.

Mimo wszystko było mi jednak trochę smutno. Wczoraj wieczorem Robert potwierdził, że nie będzie mógł być ze mną w sylwestrową noc. Pozostały mi tylko telefoniczne życzenia, które postanowiłam złożyć mu krótko przed północą.

Wraz z mamą przygotowałyśmy proste sałatki i kanapeczki na wieczór, a tata przywiózł zakupiony zestaw fajerwerków, które zamierzaliśmy odpalić, ku naszej uciesze, z przydomowego tarasu. Postanowiłam zmienić strój na bardziej odświętny i nałożyłam długą, wąską sukienkę w chabrowym kolorze. Włosy podpięłam spinkami tak, aby wszystkie opadały tylko na prawe ramię.

- Ślicznie wyglądasz – zauważył tato, kiedy weszłam do salonu.

- Dziękuję.

- Chcesz na pewno siedzieć tutaj z nami, niż świętować Nowy Rok z rówieśnikami?

- Tak tato, zostaję w domu. – odpowiedziałam. – Pomogę ci puszczać fajerwerki, zresztą i tak nie mam ochoty pokazywać się wśród tłumu.

Nieoczekiwanie przy drzwiach wejściowych zadźwięczał dzwonek. Spojrzeliśmy na siebie zaskoczeni nieproszonym towarzystwem.

- A tam kto? – badawczo spojrzał na mnie tato.

- Ja nie spodziewam się gości. – odpowiedziałam.

Tato podszedł do drzwi z nieskrywaną ciekawością, aby otworzyć nieznajomemu.

- Ooo! Witaj Robercie! Kim, masz gościa! – triumfalnie zawołał z przedpokoju.

Podbiegłam szybko w jego kierunku potykając się o stojący na podłodze karton z fajerwerkami.

- Robert??? Przyjechałeś… - łzy stanęły mi w oczach. Rzuciłam się w objęcia mojego ukochanego nie patrząc na reakcję rodziców. Tak bardzo potrzebowałam namacalnie uwierzyć w to, że to nie zjawa, a mój wytęskniony mężczyzna.

- Chciałem ci zrobić niespodziankę, dlatego nie zdradziłem swoich planów podczas wczorajszej rozmowy – szeptał mi teraz do ucha.

- Tak bardzo się cieszę, że tu jesteś…- mocno wtuliłam się w jego ramiona. Staliśmy tak przez chwilę nie mogąc nacieszyć się swoim widokiem.

- Ten Rok rozpoczniemy rodzinnie. – zaśmiał się tata.

- Tak, cieszymy się, że przyjechałeś – dodała mama. – Chodźcie do salonu, bo inaczej Nowy Rok zastanie was w przedpokoju – uśmiechnęła się zapraszająco.

To była cudowna sylwestrowa noc, spokojna choć huczna, a po niej pierwszy Nowy Rok, który dany nam było spędzać razem. Składając sobie noworoczne życzenia przyrzekliśmy sobie, że kolejne sylwestrowe noce będą tylko wspólne, bo innych sobie już nie wyobrażaliśmy.

Kilka tygodni później byliśmy już obydwoje w Seattle, gdzie kontynuowaliśmy pracę do filmu. Przystałam na wcześniejszą propozycję Roberta dotyczącą zamieszkania we wspólnym, hotelowym apartamencie. Ten czas był jak magiczna bajka. Każdego ranka budziłam się w wyśmienitym nastroju, ponieważ u mojego boku spał najwspanialszy mężczyzna na świecie, mój mężczyzna. Całowałam go na przywitanie w policzek i delikatnie wyplątywałam się z jego objęć nad ranem. Był moim prawdziwym przyjacielem, który oferował pełną akceptację niezależnie od moich wad. Robert najzwyczajniej w świecie nie chciał widzieć tych wad. "Wyjątkowa więź, wsparcie, opiekuńczość, bliska przyjaźń i bezwarunkowa miłość" - takimi słowami określali nasze relacje wspólni znajomi z planu. Ale tak naprawdę nigdy oficjalnie nie potwierdziliśmy naszego związku, co było tematem plotek nie tylko naszych znajomych, ale także fanów na internetowych portalach. A nasza miłość w zaciszu po prostu kwitła i nie było w niej miejsca na monotonię. Byliśmy ze sobą prawie wszędzie - na planie, gdzie intensywna praca sprawiała nam masę świetnej zabawy; poza planem, wśród przyjaciół lub tylko we dwoje w naszym hotelowym wspólnym apartamencie. Ale koniec pracy zawodowej na planie wreszcie musiał kiedyś nadejść.

Wszystkim zrobiło się smutno, gdy dotarło do naszej świadomości, że kręcimy ostatnie ujęcia do filmu. Zdałam sobie wtedy sprawę, że była to jedna z najbardziej niezwykłych produkcji filmowych w całym moi życiu. Pracowałam z różnymi aktorami i reżyserami, ale ta ekipa filmowa była naprawdę magiczna. Tak, ten film naprawdę miał swój niepowtarzalny klimat.

- Nie mogę się już doczekać, kiedy film wejdzie na ekrany kin. - powiedział Robert - Wydaje mi się, że będzie naprawdę dobry.

- Też tak sądzę, chociaż z pewnością nie jesteśmy wcale obiektywni – odpowiedziałam. – Smutno mi jednak, że już się kończy nasz wspólny pobyt w Seattle. Tak bardzo się przyzwyczaiłam, że jesteś…

- Ja też, dzięki tobie mój Skarbie nie czułem samotności w hotelowym labiryncie. Pozostało nam wkrótce zaplanować, gdzie wspólnie zamieszkamy. Wtedy nasze rozstania nie będą takie częste i długie – uśmiechnął się i objął ramionami całując jak zwykle z czułością w czoło.

- Nie chcę stąd wyjeżdżać – powiedziałam z nostalgią w głosie.

- Wiem, ja też się tak czuję, ale wszystko kiedyś się kończy Kochanie. Taka nasza praca. Kiedy musiałam znowu pożegnać się  z Robertem, płakałam cały dzień…

Premiera drugiej części filmu miała się odbyć dopiero za dwa miesiące. Zaraz po zakończeniu zdjęć, poleciałam do Nowego Orleanu, gdzie w międzyczasie zaproponowano mi rolę w nowym projekcie. Robert znajdował się teraz w Santa Fe w Nowym Meksyku, gdzie także brał udział w kręconych scenach do następnego filmu. Pochłonięci zawodowymi obowiązkami realizowaliśmy własne ambitne, zawodowe marzenia, obydwoje mocno stąpając po ziemi. Krótko przed premierą nasza agentka zaplanowała wspólne spotkanie prawie całej ekipy filmowej w celu promocji filmu i konferencji z udziałem naszych wiernych fanów.

⌠6⌡ WYPADEK

ONA

Gwałtowne pukanie do drzwi wyrwało mnie z głębokiego snu. Zapaliłam stojącą na nocnym stoliczku lampkę i spojrzałam na zegarek. Właśnie dochodziła druga dwadzieścia. Ktoś za drzwiami ponowił pukanie, ale tym razem ze zdwojoną siłą. Podchodząc rozespana leniwym krokiem do drzwi, wsparłam się jedną ręką o ścianę, aby nie stracić równowagi.

- Słucham – zapytałam sennie. Nie miałam najmniejszego zamiaru otwierać i prezentować się intruzowi w nocnej bieliźnie.

- Panna Wartsten? – zapytał nieznajomy męski głos zza drzwi.

- Tak, czy coś się stało?

- Dzwoniła pani mama do nas na recepcję. Nie mogła dodzwonić się na pani numer komórkowy.

- Tak, możliwie, mam wyciszony telefon, mogłam nie słyszeć.

- Pani mama prosi panią o pilny kontakt.

- Już dzwonię, dziękuję panu za fatygę.

,,Coś na pewno się stało w domu! Mama nigdy nie zadzwoniłaby w nocy z błahego powodu.” – myślałam pospiesznie oddalając się od drzwi. Złapałam telefon i wybrałam jednym przyciskiem szybkiego wyboru numer do mamy. Po chwili w słuchawce usłyszałam jej zapłakany głos

- Halo? Kim?

- Tak mamo, coś się stało? – oczekiwałam w napięciu na odpowiedź.

- Sam… twój brat…

- Co z nim?! – krzyknęłam.

- Miał wypadek… - mama szlochała urywając raz po raz rozmowę. – Lekarze operują go… jest w bardzo ciężkim stanie… Jechali motorem… to znaczy Sam i Ed …., jego najlepszy przyjaciel… Mieli zderzenie z ciężarówką … Ed zginął na miejscu, a nasz Sam… - chlipnęła głęboko nabierając powietrza – lekarze robią wszystko co w ich mocy… - kończąc zdanie rozpłakała się na dobre.

- Mamo, na pewno wyjdzie z tego. – starałam się ją pocieszyć, ale w głębi serca poczułam niepokój. – Przylecę do was najbliższym samolotem, tylko nie płacz proszę.

- Córeczko, jeśli nie możesz...

- Mogę mamo, nie martw się o mnie. Rozłączę się teraz, bo zamówię szybko bilet na samolot. Trzymajcie się, do zobaczenia wkrótce.

- Do zobaczenia, córeczko. – odpowiedziała ze smutkiem w głosie.

Nerwy, których w żaden sposób nie udawało mi się wyciszyć, postawiły mnie, mimo tak późnych godzin nocnych, równo na nogi. Po zarezerwowaniu miejsca w samolocie wyciągnęłam wysłużoną podręczną, czarną torbę i zaczęłam gorączkowo pakować najpotrzebniejsze rzeczy. Jeszcze tylko sms do reżysera, aby rano nie denerwował się kiedy zabraknie mnie na planie zdjęciowym. ,,Lecę do domu, to konieczność – brat miał wypadek, stan ciężki, przepraszam, odezwę się w dzień.”

Zamówiłam taksówkę i wrzucając torbę na ramię spojrzałam badawczym okiem wokół analizując, czego ewentualnie mogłabym jeszcze zapomnieć. Starałam się cichutko zamknąć za sobą drzwi, bo na korytarzu panowała, jak zwykle o tej porze, błoga, nocna cisza. W mojej głowie gorączkowo kłębiło się pełno przeróżnych myśli… Pobiegłam do wyjścia, gdzie czekała już na mnie zamówiona taksówka.

- Proszę na lotnisko – poprosiłam szybko.

- Już się robi – odparł z uśmiechem kierowca, ale mi wcale tej nocy nie było do śmiechu. Siedząc na tylnym siedzeniu samochodu patrzyłam ze smutkiem na przesuwające się za szybą budynki. ,,A co będzie jak… Nie!!! – skarciłam się sama w myślach – Sam jest młody i silny! Wyjdzie z tego!” – krzyczałam w myślach sama do siebie, odpychając najbardziej czarny scenariusz tego wypadku. Za oknem migały przesuwające się żółte światła przydrożnych, ulicznych lamp. Sama nie wiem jak szybko minęła mi podróż, bo z zamyślenia wyrwał mnie sympatyczny głos kierowcy.

- Lotnisko przed nami. Czy zaczekać na panią?

- Nie, dziękuję, mam rezerwację na samolot – odpowiedziałam pospiesznie.

- Rozumiem, życzę więc pani spokojnego lotu.

Zapłaciłam rachunek, pozostawiając kierowcy spory napiwek, co przyjął z uśmiechem wdzięczności na twarzy. Cieszył mnie uśmiech u innych ludzi. Praca w nocy wcale nie należała ani do bezpiecznych, ani do przyjemnych. Pożegnałam się i poszłam w kierunku odprawy. Oczekując na samolot znów pochłonęły mnie przeróżne myśli. Czułam podświadomie, że ktoś mi się przygląda. Chyba nigdy nie przyzwyczaję się do ciągłej inwigilacji. Tak… Ktoś fotografował mnie z daleka. Ale to nie był dobry moment na uwiecznienie mojego wizerunku. Musiał być smutny, bo tak się właśnie teraz czułam. Do Roberta postanowiłam zadzwonić dopiero rano. Nie chciałam zrywać go ze snu, bo i tak nie mógłby mi pomóc w tej zagmatwanej sytuacji.

Niespełna godzinę lotu do domu wykorzystałam na drzemkę, choć tak naprawdę wszystko, co wokół mnie się działo, podświadomie kodowałam z najmniejszymi szczegółami. Dzisiaj sama musiałam zadbać o swoje bezpieczeństwo i ewentualne następstwa omylnych decyzji. Nie chciałam nikogo prosić, aby mi towarzyszył w czasie podróży. Samolot wylądował miękko w wyznaczonym sobie miejscu, a ja odetchnęłam z nieskrywaną ulgą. Robiłam to za każdym razem, bo latanie nigdy nie sprawiało mi zbytniej frajdy.

Z lotniska zadzwoniłam ponownie do mamy, aby zapytać o adres szpitala.

- Mamo? Jestem już na lotnisku w Los Angeles. Powiedz, w jakim szpitalu jesteście i czy Sam jest już po operacji. – mówiłam szybko prawie nie oddychając.

- Już kochanie, czekaj… – urwała na chwilę wypowiedź - Szpital Św. Wojciecha. Jeszcze czekamy na oddziale intensywnej opieki medycznej, trzecie piętro.

Przypuszczałam, że musieli podać jej coś na uspokojenie, bo jej głos wydał mi się słaby i nienaturalnie spowolniony.

- Już jadę. Nie martw się, znajdę was. Na razie mamo.

Nie pytałam o nic więcej, bo jak najszybciej chciałam wsiąść do taksówki, aby dotrzeć do szpitala. Gdy wysiadłam przed szpitalnym budynkiem, na nowo powróciły czarne myśli związane z wypadkiem Sama. Postanowiłam teraz, mimo jeszcze wczesnej pory, zadzwonić do Roberta. Na ekranie telefonu po wybiciu numeru, pokazało się zdjęcie z moim uśmiechniętym mężczyzną w bejsbolowej czapce.

- Robert, kochanie, przepraszam, że dzwonię tak wcześnie…

- To nic Skarbie, co tam? – odpowiedział zaspanym głosem.

- Jestem w Los Angeles. Sam miał poważny wypadek motocyklowy. Jest w bardzo ciężkim stanie. Jadę do niego do szpitala. Rodzice już tam są.

- Fatalnie, jeśli mogę ci w czymś pomóc…

- Nie, nie zawracaj sobie głowy – przerwałam mu – masz teraz ważne nagrania. Jak będę wiedziała coś więcej, to zadzwonię.

- Ok, będę czekał na twój telefon. – a po chwili dodał: - Gdybym jednak mógł w czymś pomóc, to powiedz. Wiesz, że możesz zawsze na mnie liczyć.

- Dziękuję, kochanie, zadzwonię potem. Kocham cię – szepnęłam do słuchawki.

- Ja też cię kocham, Skarbie – odpowiedział ciepłym tonem, zupełnie jakby był w pobliżu. - Uważaj na siebie.

Po kilku minutach, rozpytując napotkany personel szpitala o drogę, znalazłam się na OIOMiE. Z daleka rozpoznałam siedzących pod ścianą zatroskanych rodziców.

- Kim! – zawołała mama spoglądając w moim kierunku.

Gdy tylko podeszłam do nich, wstała i przytuliła się do mnie, niczym dziecko szukające pocieszenia.

- Kim, dobrze, że jesteś … – tata delikatnie poklepał mnie po ramieniu.

Wiedziałam, że nie powie już nic więcej, aby się nie rozkleić. Staliśmy tak w trójkę, milcząc w blasku szpitalnych, neonowych lamp.

- Jak z nim? – zapytałam po chwili.

- Źle, córeczko, bardzo źle – odpowiedział tata bez owijania w bawełnę. - Cały czas czekamy, kiedy wybudzi się po operacji. Ma połamane nogi, otwarte złamania obu rąk, a co najgorsze – wielkiego guza na czwartym kręgu szyjnym, który prawdopodobnie powoduje paraliż całego ciała od głowy w dół. – nabrał powietrza, jakby przez moment miał trudności z oddychaniem. Po chwili jednak dodał - Lekarze każą nam czekać, bo nic więcej nie mogą już zrobić. – spuścił głowę w dół usilnie chowając wzrok przed moim spojrzeniem. Nie zdołał jednak ukryć łez spływających mimo woli po policzkach.

- Tato – próbowałam być optymistą – Sam szybko wróci do zdrowia, musimy być tylko cierpliwi i wierzyć w to, że wszystko się uda. Jest młody i silny – musi być wszystko ok! – przekonywałam teraz nawet samą siebie. Wiedziałam jednak, że postawiona przez lekarzy wstępna diagnoza nie dawała nam zbyt wielkich nadziei na całkowity powrót Sama do zdrowia. A co, jeśli guz nie zniknie i… Nie! O tym nie wolno mi było myśleć! W żadnym wypadku nie teraz, kiedy wszyscy potrzebowaliśmy nadziei. Musiałam wierzyć, że będzie jak dawniej, że wkrótce będę wspominać z Samem te koszmarne chwile, ciesząc się jego zdrowiem.

Siedzieliśmy tak otępiali w poczekalni, kiedy po niespełna pół godzinie od mojego przyjazdu wyszedł do nas lekarz i udzielił odpowiedzi na wciąż nurtujące pytania.

- Szanowni Państwo – rozpoczął smutnym, poważnym tonem zwracając się w naszą stronę. - Stan zdrowia Państwa syna jest nadal ciężki. W czasie operacji poskładaliśmy kończyny, a rany cięte zostały zszyte. Innych obrażeń wewnętrznych, poza guzem na czwartym kręgu szyjnym, o którym już mówiłem, nie stwierdzono. Jednak niepokoi nas paraliż, którego doznał pacjent w wyniku wypadku. Jest to wynik ucisku nerwów przez guz, dlatego też jutro zwołane zostało konsylium lekarzy, aby się zastanowić nad tokiem dalszego leczenia pacjenta. Teraz, niestety, nie będziecie mogli Państwo zobaczyć syna. Zostały podane mu mocne środki przeciwbólowe, po których zapadł w sen.

- Panie doktorze – wtrąciłam – jestem siostrą pacjenta. Proszę zrobić wszystko, co tylko możliwe. Pokryję bez wahania wszelkie koszty leczenia mojego brata.

- Jutro dam Państwu odpowiedź, jakie zapadną decyzje, a teraz, proszę wybaczyć, że wrócę do swoich obowiązków – powiedział lekarz żegnając się z nami na korytarzu.

- Dziękujemy, Panie doktorze – odezwali się prawie równocześnie rodzice.

Gdy tylko lekarz zniknął za drzwiami oddzielającymi szpitalny oddział OJOMU od korytarza, tata objął czule mamę mówiąc – Chodźcie kochani, jedziemy do domu.

Bez sprzeciwu, szliśmy w milczeniu wolno kierując się do głównych drzwi wyjściowych ze szpitala. Wychodząc na powietrze, smutno spojrzałam na skrawek błękitnego nieba… - ,,Panie Boże – pomyślałam – pomóż mu proszę… oddam wszystko, aby Sam nie musiał reszty życia spędzić przykuty do łóżka”. – i znów w oczach stanęły mi łzy…. Tak bardzo chciałam mu pomóc… Wsiedliśmy w milczeniu do samochodu i ruszyliśmy w stronę domu. Tato nie włączył nawet starym zwyczajem radia w samochodzie, aby móc lepiej skoncentrować się na prowadzeniu auta.

Rozmyślając o minionym wydarzeniu nawet nie zorientowałam się, kiedy zaparkowaliśmy na posesji przed domem. Czas ciągnął się dzisiaj jak nigdy dotąd. Właściwie to miałam wrażenie jakby wszystko nagle zwolniło. Smutny dzień wczesnej wiosny w końcu dobiegał końca. Zmierzch przyniósł powiew chłodnego wiatru szumiącego za oknem. Wszyscy czekaliśmy w otępieniu, co przyniesie kolejny dzień.

Leżąc wieczorem w łóżku, wystukałam numer telefonu do mojego chłopaka.

- Cześć Robert.

- Cześć Skarbie. I jak Sam?

- Źle, nie wpuścili nas dzisiaj do niego. Jest sparaliżowany od szyi w dół. Ma guza na czwartym kręgu szyjnym powodującym ucisk na nerwy. Złamania nóg i rąk, które w znieczuleniu ogólnym poskładali, nie są takie groźne.

- Wyjdzie z tego, zobaczysz Kochanie – pocieszał mnie Robert.

- Jutro lekarze mają zadecydować jak go będą dalej leczyć. Kazali nam cierpliwie czekać. – niewidzialna siła ścisnęła mi gardło. – Jestem taka bezsilna… Tak bardzo chciałabym mu pomóc, ale po prostu nie wiem co robić… – mówiłam nieco ściszonym już głosem, bo nadal dusiło mnie coś w gardle. Cały ten czas usilnie próbowałam kontrolować się, aby nie dopuścić do siebie tego wielkiego wzruszenia, które spowodowałoby lawinę słonych łez.

- Pamiętaj, że możesz zawsze liczyć także na moją pomoc, jeśli mógłbym się tylko do czegoś przydać.

- Wiem kochanie, tak bardzo mi teraz ciebie brakuje. Pojutrze muszę już wracać do Santa Ana na plan.

- Przylecę do ciebie Skarbie w piątek wieczorem. Może do tego czasu coś się wyjaśni z Samem i będziemy wiedzieli, co dalej robić.

- Tak, mam taką wielka nadzieję, że ten koszmar wkrótce się skończy.

- Do zobaczenia mój Kwiatuszku. – czułym głosem zakończył rozmowę.

- Do zobaczenia. – odłożyłam telefon i zgasiłam nocną lampkę. Ale nie pomogło mi to w szybkim zaśnięciu. Po omacku w ciemności wyszukałam w torbie niezastąpioną MP-3, wcisnęłam słuchawki do uszu i włączyłam przycisk. Muzyka była lekiem na całe zło. Tej nocy jeszcze długo nie mogłam zasnąć…

Następnego dnia czwartkowy jesienny poranek przywitał mnie bardzo deszczowym smutnym niebem. Wewnętrznie też się tak czułam. Tuż po śniadaniu pojechałam wraz z rodzicami do szpitala. Tam z niecierpliwością, ale i z pewną obawą, oczekiwaliśmy na rozmowę z lekarzem. Nadal nie pozwalali nam widzieć się z Samem, tłumacząc to dobrem pacjenta, który był w szoku.

- Państwo Wartsten? - zapytał podchodzący do nas szczupły lekarz o dobrodusznym wyrazie twarzy.

- Tak – odpowiedział mój tato. – Czy wiadomo już jak czuje się nasz syn?- zapytał patrząc błagalnym wzrokiem na lekarza.

- Konsylium podjęło już decyzję co do dalszego postępowania. Otóż, jak informowaliśmy Państwa wcześniej, pacjent ma rozległego guza pourazowego na czwartym kręgu, który uciska wszystkie nerwy powodując tym samym niedowład tułowia i wszystkich kończyn.

- A czy można operacyjnie usunąć tego guza? – zapytałam.

- Na chwilę obecną nie możemy zoperować pacjenta, gdyż nie pozwala na to ogólny stan organizmu. Podajemy środki, które mają na celu zmniejszenie powstałych obrzęków. Na razie pacjent musi pozostać w szpitalu na obserwacji .

- Mam rozumieć, że guz zniknie samoistnie? – zapytałam z iskierką nadziei w głosie.

- Tego jeszcze nie wiemy – odezwał się lekarz – będziemy obserwować i stosować leczenie w zależności od poprawy stanu zdrowia Państwa syna.

- A co będzie, jeśli… guz nie zniknie? – powiedziałam to, choć tak naprawdę nie wiem, czy chciałam głośno usłyszeć odpowiedź lekarza.

- Nie mogę teraz udzielić Państwu ostatecznej odpowiedzi, ale trzeba niestety liczyć się z tym, że pacjent może do końca życia być skazany na rozległą niepełnosprawność organizmu – dokończył lekarz ze smutnym wyrazem twarzy.

- O Boże! – krzyk i płacz mamy był także wyrazem jej bezsilności.

Natłok pytań bez odpowiedzi zaprzątnął moje myśli. ,,Sam miałby spędzić całe życie przykuty do łóżka??? On?? Nasza zwariowana Iskierka??” Nie mieściło mi się to teraz w głowie. Ze łzami w oczach przyrzekłam sobie wtedy w duchu, że zrobię wszystko, co będę mogła, aby pomóc mojemu kochanemu bratu. Wszystko, aby znowu mógł stanąć na własne nogi.

Miałam wrażenie, że przez te ostatnie dwa dni żyłam jak na wciąż kręcącej się karuzeli. Wypadek Sama sprawił, że na życie spojrzałam przez pryzmat rodziny. Musiałam się wziąć w garść i z powrotem wrócić do pracy, aby zarobić jeszcze więcej pieniędzy na leczenie mojego brata. Wierzyłam, że wszystko da się jeszcze naprawić przy odpowiednich środkach finansowych, właściwie zastosowanym leczeniu i odrobinie cierpliwości. ,,Boże spraw, aby było jak dawniej.” Moja wiara nie mogła mnie zawieść…

ON

Właśnie kończyliśmy kręcić ostatnie fragmenty filmu, kiedy Kim zadzwoniła do mnie z przykrą wiadomością o wypadku brata. Nie mogłem sobie znaleźć miejsca wiedząc, co może przeżywać teraz moja Mała. Zrobiłem się nieco rozdrażniony, bo wciąż myślałem, jakby tu najszybciej zakończyć pracę i znaleźć się przy moim Skarbie. Udało mi się zarezerwować miejsce w samolocie już na czwartkowy późny wieczór. W pośpiechu pakowałem wszystkie rzeczy, nerwowo spoglądając co jakiś czas na zegarek.

- Kim, Skarbie, będę u ciebie późno w nocy. Jadę już na lotnisko. – mówiłem w pośpiechu przez telefon.

- Będę czekać. Wyjadę po ciebie. O której planowany jest przylot do Los Angeles?

- O 01.15, lecę z małą przesiadką, bo nie było bezpośredniego połączenia o tej porze.

- Ok, Kochanie będę czekała.

- A jak Sam? – zapytałem, choć tak naprawdę podświadomie czułem, co mi odpowie Kim.

- Bardzo źle… Lekarz stwierdził, że na razie należy czekać. Ale nie ma żadnej gwarancji, że organizm samoistnie wchłonie guza. Nie wiem jak mam mu pomóc. Oddałabym wszystkie pieniądze jakie mam, aby nie skazywać go na dożywotnie kalectwo - rozpłakała się do słuchawki.

- Kochanie, nie płacz. Pomożemy Samowi, znajdziemy mu najlepszych lekarzy. Wyjdzie z tego, zobaczysz. Nie płacz już, proszę.

- Tak… tak bardzo bym chciała… - chlipała.

- Biegnę Skarbie, żeby się nie spóźnić na samolot. Trzymaj się, niedługo się zobaczymy.

- Do zobaczenia na lotnisku, pa.

Wiedziałem, że Kim strasznie przeżywa wypadek Sama. W zawrotnym tempie pokonałem drogę z pokoju hotelowego do taksówki oczekującej już na mnie pod budynkiem.

- Proszę jak najszybciej na lotnisko. – rzuciłem pospiesznie do kierowcy patrzącego na mnie kątem oka w lusterku samochodowym.

- Już się robi – odpowiedział z uprzejmością, po czym dodał – Ja to chyba pana znam... Czy pan nazywa się może Robert Peterson?

- Tak, miło mi - ,,ech, znowu ta rozpoznawalność”. – pomyślałem.

- Mam prośbę, czy byłby pan tak uprzejmy dać swój autograf dla mojej córki Marietty. Ona uwielbia oglądać filmy z pańskim udziałem. – prosił teraz kierowca.

- Tak, bardzo proszę, nie ma sprawy.

- Podam panu kartkę i długopis – odpowiedział w trakcie jazdy kierowca, wyciągając przedmioty jedną ręką z samochodowego schowka.

- Proszę – podałem kartkę z powrotem.

- Jeszcze raz bardzo panu dziękuję. To będzie prawdziwa niespodzianka dla mojej Marietki.

Droga na lotnisko minęła mi dzisiaj błyskawicznie wypełniona rozmową z pogodnym kierowcą. Gdy czekałem na odprawę na lotnisku, widziałem, że ktoś z oddali zrobił mi kilka zdjęć aparatem komórkowym. Czasami tęskniłem za anonimowością wśród tłumu ludzi, ale i do tego rodzaju zachowań obcych mi ludzi można było się z czasem przyzwyczaić. No cóż, taki już los aktora, który gra w filmach chętnie oglądanych przez innych ludzi. Szanowałem swoich fanów, bo byli częścią mojego sukcesu. Mogłem powiedzieć, że robiłem w życiu coś bardzo sensownego i potrzebnego, a oni mnie tylko w tym utwierdzali.

⌠7⌡ DOM Z MARZEŃ

ONA

Mijał miesiąc wypełniony ciężką pracą zawodową i chwilami odpoczynku, które wykorzystaliśmy na krótkie, ale intensywne spotkania. Te dzielące nas tysiące kilometrów od siebie, które zmuszeni byliśmy znosić z uwagi na wypełnianie zawodowych obowiązków, były wysoką ceną za przetrwanie naszej wiecznej miłości.

Robert coraz częściej wspominał o wspólnej przyszłości. Marzyliśmy nawet, zainspirowani rolami w naszym projekcie, jak to będzie, kiedy na świecie pojawią się kiedyś nasze wspólne dzieci. Z radością przyjmowałam wieczorne rozważania Roberta na ten temat snującego wizję rodzinnego domu w przyszłości.

- Tak sobie ostatnio pomyślałem, że moglibyśmy wspólnie zamieszkać. Co o tym sądzisz Skarbie? – zaproponował z łobuzerskim uśmiechem Robert.

- No, no, propozycja całkiem do rzeczy. Czy mam rozumieć, że to oświadczyny? – odpowiedziałam mu z zadziornym uśmiechem.

- Jeszcze nie, ale kto wie, co będzie potem…- odparł czule całując mnie w czoło.

- A gdzie twoim zdaniem, powinniśmy zamieszkać? Nasze rodzinne miejscowości dzielą tysiące kilometrów… - spojrzałam w jego niebieskie zamyślone oczy – Będąc daleko od LA miałabym mniej możliwości, aby odwiedzać Sama. W jego przypadku rozmowy telefoniczne to nie to samo, rozumiesz…

- Tak, rozumiem cię Kim. Jutro polecę agentowi sprawdzić oferty domów na sprzedaż bliżej Los Angeles – odrzekł - ale wybór końcowy, co do miejsca zakupu naszej posiadłości, będzie należał do ciebie, Kochanie.

- Z tobą Robert mogłabym mieszkać nawet w igloo.

Zamyśliłam się patrząc w dal przed siebie. Przyszłość… co nam ona może jeszcze przynieść.

- Nie wiem, czy będę kiedyś taką, jaką chciałbyś, abym była. Bo gdy zamieszkamy już razem, z pewnością będziemy mieli też ciche dni. – mój dźwięczny głos zmienił się teraz w szept. - Ale pragnę tego - lepszych i gorszych rzeczy, wspólnego życia z twoim udziałem… Wiem, że chcę tego.

Robert objął mnie swoimi ramionami, tak jak to czynił zawsze, kiedy było mi smutno.

– Nie bój się. Wiem, że to wielka sztuka kompromisu, ale poradzimy sobie nawet z cichymi dniami.

,, No tak – pomyślałam tuląc się do jego piersi – nie może być źle, jeśli ma się kogoś, na kim ci bardzo zależy.”

Wybór domu w przepięknej cichej dzielnicy Los Angeles był strzałem w dziesiątkę i spełnieniem moich kolejnych marzeń. Biały, dwukondygnacyjny budynek ze spadzistym czerwonym dachem miał osobliwy urok. Otoczony z każdej strony wysokimi palmami i krzewami sprawiał, że czuliśmy się w nim bezpieczni, z dala od aparatów wścibskich paparazzi. Z tyłu domu była przeszklona, zadaszona weranda o sporych rozmiarach, na której stała biała skórzana sofa, cztery wygodne fotele i przepięknie rzeźbiony drewniany stolik w mahoniowym odcieniu. Niezaprzeczalnym atutem naszego domu był przestronny, jasny salon z uroczo zabudowanym w rogu kominkiem. Planowaliśmy tutaj spędzać nasze wspólne długie, wieczory. Obok w pełni funkcjonalna kuchnia, gdzie miały powstawać przepyszne obiadki. No cóż, nie ukrywam – Robert miał niesamowitą smykałkę do gotowania i zawsze cieszył się, gdy udało mu się mnie zaskoczyć nową wymyślną, własnoręcznie przygotowaną potrawą. Ja także potrafiłam już przyrządzić co nieco korzystając ze zgromadzonej fachowej literatury kulinarnej. Cały dom był urządzony gustownie i bez zbędnego przepychu. Zachwycona byłam również sześcioma funkcjonalnymi sypialniami z przyległymi do nich garderobami o wielkich lustrzanych, podświetlanych szafach. No i oczywiście każde z nas miało swoją własną przestronną łazienkę, w której można było zrelaksować się w wannie z hydromasażem.

Po wejściu do środka domu, ku mojemu zaskoczeniu, czekała mnie miła niespodzianka. Schody wiodące na górę do sypialni przystrojone były obficie barwnymi kwiatami w różnych odcieniach czerwieni. Róże, magnolie, tulipany – ich delikatny zapach unosił się w powietrzu pobudzając zmysły. Robert nieoczekiwanie uklęknął przede mną, pomógł mi ściągnąć niewygodne buty na koturnach i zaprosił do przejścia purpurowym, wąskim chodnikiem wiodącym od drzwi wejściowych do schodów na piętro domu. Byłam oszołomiona tym gestem, a zarazem odurzona roztaczającym się wokoło zapachem. W połowie drogi Robert chwycił mnie z euforią na ręce i zaniósł schodami na górę wprost do naszej sypialni.

- Na początku moja Królewna zasłużyła na różany masaż stóp – powiedział, kładąc mnie na aksamitnej pościeli. Z szafki nocnej wyciągnął malutką buteleczkę. Gdy tylko ją otworzył, od razu zorientowałam się, że trzyma w dłoniach różany olejek. Fascynujący aromat wypełnił całą sypialnię. Robert delikatnie zaczął go wcierać w moje lekko opuchnięte stopy. Z niesamowitym wyczuciem wykonywał koliste ruchy dłońmi, naprzemiennie całując wewnętrzną część moich stóp. Wywoływało to u mnie dreszcze na całym ciele, sprawiając niesamowitą przyjemność. Gdy skończył, wyciągnął z szafy gitarę i usiadł przy mnie tak blisko, że czułam na swym ciele jego ciepły oddech.

- Uznałem Skarbie, że zasłużyłaś na piosenkę, którą skomponowałem dla ciebie i z myślą o tobie. Jest ona głębokim wyrazem moich uczuć do ciebie.

Dawno nie słyszałam już, aby Robert tak uroczyście się do mnie zwracał. Przygryzłam wargi, próbując w ten sposób zahamować jakoś napływające do oczu słone krople łez. Tak łatwo się wzruszałam… Robert, jak zwykle w takich sytuacjach, nachylił się nade mną i próbował pocałunkami wysuszyć potok spływających po policzkach łez.

- Skarbie, nie płacz, posłuchaj. Ta melodia skomponowana jest dla ciebie. – szepnął mi miękkim głosem do ucha i delikatnie mnie w nie pocałował.

Wzruszona, wsłuchałam się w regularny rytm brzmienia gitary i słowa piosenki. Piosenki o nas. Nie miałam pojęcia, kiedy Robert zdążył ją napisać. Była urocza, a proste słowa tak idealnie wkomponowały się w brzmienie melodii. Treść utworu nie była skomplikowana, ani też zbytnio patetyczna. Nasze uczucie nie wymagało przecież takiej pięknej oprawy. Najważniejsze w nim było to, że było po prostu niewyczerpalne. Bo przecież każda miłość może trwać wiecznie. Najpiękniejszym określeniem, które padło w piosence, było zdanie: ,,Jesteś mym bijącym sercem, rześkim powietrzem potrzebnym do przeżycia każdego kolejnego dnia”. Robert zawsze lubił komponować, ale ostatnio nie było na to jednak czasu. Kiedy skończył śpiewać, odłożył gitarę na bok i przytulił mnie do siebie tak mocno, że moje serce zaczęło szybciej bić. I znów sprawił, że czułam się kochaną, potrzebną i bezpieczną w jego męskich ramionach.

- Dobrze mi z tobą – powiedział, patrząc na mnie z tym swoim cudownym uśmiechem na ustach. Tak bardzo cię kocham.

- Ja ciebie też kocham, nawet chyba mocniej niż ty mnie.

Wstał i podszedł z promiennym uśmiechem do stojącej nieopodal stylowej komody. Nim jednak otworzył szufladę, zapytał mnie:

- Nie jesteś już dzisiaj zmęczona? Masz jeszcze na coś ochotę przed snem? – zapytał.

- Głuptasie, wiesz, że cały czas cię pragnę. A dziś nikt i nic nie jest w stanie nam przeszkodzić.

Robert, uśmiechając się tajemniczo, wyciągnął z szuflady komody malutkie czerwone pudełeczko i podszedł do mnie. Usiadł przy mnie na wielkim łóżku i patrząc prosto w oczy zapytał:

- Czy chciałabyś spędzić ze mną resztę swojego życia?

- Przecież wiesz, że tak…

Delikatnym ruchem palców uniósł wieczko pudełeczka, odkrywając jego olśniewającą zawartość. Złoty pierścionek z oczkiem w kształcie kiści winogrona, z wieloma maleńkimi błyszczącymi brylancikami lśnił teraz w świetle lampy.

- Chciałem podarować ci ten pierścionek, który moja mama dostała od swojej mamy, a ja dostałem od niej dla wybranki swojego serca. Przyjmij go proszę.

Wyjęłam to maleńkie cacko z pudełeczka i drżącą ręką włożyłam na serdeczny palec.

- Dziękuję – szepnęłam, bo nic innego nie chciało mi teraz z emocji przejść przez gardło.

W tym momencie poczuliśmy między nami niezwykle elektryzującą siłę, która jak magnez energicznie przyciągnęła nasze ciała. Upojeni namiętnymi pocałunkami nie zauważyliśmy jak nasze ubrania, porozrzucane w totalnym nieładzie, wylądowały na podłodze. Leżąc w aksamitnej pościeli, Robert subtelnie całował moje usta i szyję, czując wzrastające u mnie podniecenie. Każdy jego pocałunek był dowodem miłości. Gdy mnie pieścił, na skórze czułam przeszywające mnie dreszcze podniecenia, które powodowały lekkie drżenie ciała z rozkoszy. Byliśmy całkowicie zatopieni w naszym cudownym, intymnym świecie. Chichocząc, ślizgaliśmy się po aksamitnej pościeli. Łaskotałam psotnie swoimi stopami Roberta po nogach, a on próbował naznaczyć każdy mój odcinek ciała coraz czulszymi pocałunkami. Podczas takich cudownych chwil jeszcze bardziej uświadamiałam sobie, jak wspaniale do siebie pasowaliśmy.

Ranek obudził nas radosnym śpiewem ptaków za oknem. Podniosłam głowę z poduszki i wśliznęłam się sprytnie na kolana przebudzonego również Roberta. Jego  fryzura była dzisiaj wyjątkowo rozwichrzona. Wtulając się ciasno w jego nagi tors, niczym małe dziecko w pluszowego niedźwiadka, przymknęłam na chwilę powieki. Marzyłam, aby nasz nowy dom był zaklęty, aby poza nim nie istniało nic, co ingerowałoby w naszą codzienność. Wtulona, czułam na sobie najcieplejsze z istniejących na Ziemi ciepło mojego mężczyzny. Niczego bardziej nie potrzebowałam, niż zwykłej odrobiny czułości, którą teraz otrzymywałam w nadmiarze.

- Ja też bym chciał tutaj z Tobą zostać – odezwał się, rozluźniając objęcia. Miałam wtedy wrażenie, jakby czytał w moich zagmatwanych myślach. – Mamy jednak plany na kolejne dni, dlatego musisz być Skarbie w formie.

Tak, niewątpliwie mieliśmy ogromnie dużo planów na przyszłość. Chcieliśmy razem zwiedzić cały świat i napisać wspólny scenariusz do filmu przygodowego. Obydwoje nie narzekaliśmy teraz na dochody, dzięki dobrze sprzedającym się filmom z naszym udziałem. Przez ostatnie dwa lata nauczyłam się także, jak radzić sobie ze sławą oraz z szaleństwem fanów i bezczelnością paparazzi, którzy bezustannie mnie śledzili. Miałam jeszcze jedno ważne życiowe zadanie do spełnienia. Musiałam znaleźć sposób, aby pomóc Samowi stanąć na własne nogi. Od chwili wypadku jego stan nie uległ poprawie, a wręcz się pogorszył, jeśli chodzi o psychikę. Tak bardzo pragnęłam zobaczyć jeszcze mojego brata szczęśliwego…

Życie jednak, bardziej okrutne, planowało dla nas inny scenariusz.

⌠8⌡ NIEPOKÓJ

ONA

Gdyby ktoś mnie zapytał, czy droga, którą podążam w życiu jest tą wymarzoną, z pewnością otrzymałby stuprocentową odpowiedź ,,Tak!”. Jedynym mankamentem mojego wyboru była ogromna tęsknota za nieobecnym Robertem, który także pochłonięty był zawodowymi obowiązkami i nie mógł mi towarzyszyć na co dzień. Niebawem mieliśmy rozpocząć zdjęcia do kolejnej części filmu, w którym oboje wcielaliśmy się w role zakochanych nastolatków. Oboje kończyliśmy właśnie ujęcia do dwóch różnych projektów, przez co było powodem naszej przymusowej rozłąki. Te dzielące nas od siebie tysiące kilometrów były wysoką ceną za przetrwanie naszej wiecznej miłości.

Praca na planie filmu zawsze dawała mi ogromną satysfakcję, a obecnie także niemałe dochody. Pieniądze, których na razie miałam pod dostatkiem, nie zmieniły mojego stylu życia. Może poza tym, że do mojego hobby dołączyłam kolekcjonowanie różnych książek z przepisami na pyszne potrawy. Finanse wciąż były mi potrzebne między innymi na kosztowną, systematyczną rehabilitacje Sama. Od czasu wypadku Sama bardzo zależało mi na takich dochodowych projektach. Wiedziałam, że tylko w ten sposób mogłabym w niedługim czasie sfinansować bratu bardzo kosztowną operację, dzięki której prawdopodobnie całkowicie odzyskałby sprawność fizyczną w przyszłości. Ostatnio zrobiłam spore rozeznanie, jeśli chodziło o możliwości leczenia Sama w kraju i za granicą. Dzięki pomocy znajomych znalazłam prywatną klinikę w Europie zajmującą się pacjentami z podobnymi, pourazowymi schorzeniami. Lekarze osiągali tam olbrzymie sukcesy w leczeniu chorych najnowszymi metodami. Już teraz ogromnie cieszyła mnie ta realna perspektywa pomocy bratu. Wszystko zależało od prestiżowych ról, jakie mogą być mi powierzone i finansowych sukcesów przyszłych filmowych projektów.

- Na dzisiaj koniec Maleńka! Jestem pod wrażeniem! Dałaś z siebie wszystko, a teraz czas na odpoczynek! – zaśmiał się Kevin Braun, nasz reżyser – Jeśli nie masz innych planów na wieczór, to zapraszam na kolację.

- No… nie wiem – odparłam zażenowana, analizując w szybko w myślach, czy wypada mi iść sam na sam z mężczyzną 20 lat starszym ode mnie na wieczorną kolację we dwoje.

- Przemyśl propozycję i daj mi znać telefonicznie do godziny 19.00. Myślę, że nie byłoby czasu na nudę. Jesteś rewelacyjna na planie. Dużo z siebie dajesz. Mógłbym ułatwić ci drogę przy realizacji kolejnych filmów, które będę reżyserował. Zresztą sama zdecyduj, czy chcesz o tym pogadać.

- Ok, zadzwonię. – rzuciłam szybko, gdyż do tego typu spotkań nie trzeba było mnie specjalnie namawiać. Fascynacja grą aktorską sprawiała, że na tym polu byłam bardzo otwartą osobą.

Po wejściu do budynku hotelu szybkim krokiem podążyłam na drugie piętro w kierunku swojego pokoju, pokonując po dwa schody jednocześnie. Otworzywszy drzwi pokoju jednym ruchem klucza w zamku, weszłam prędko do środka, a zamykając drzwi powiesiłam na klamce z drugiej strony kartkę z napisem ,,Nie przeszkadzać!”. Pospiesznie zdjęłam wszystko z siebie kładąc ubrania na fotelu, po czym puściłam wodę z prysznica w łazience. Wiedziałam, że w tej chwili pragnę tego najbardziej po całym dniu intensywnej pracy na planie. Woda ciepłym strumieniem lała się od czubka głowy po moje zziębnięte palce u nóg. Stałam z zamkniętymi oczami, rozmyślając o minionym dniu, o pracy i ludziach, z którymi realizuję obecnie projekt. Myślałam o depresji w jakiej był Sam od czasu wypadku… o tęsknocie za Robertem i jego czarującym uśmiechu. Tak dawno się nie widzieliśmy… Mijał drugi miesiąc od czasu naszego ostatniego spotkania… Jedyne, co nam pozostawało w takich okolicznościach to rozmowy telefoniczne i smsy. Kolistymi ruchami gładziłam teraz swoje ciało gąbką nasączoną cytrusowym żelem do mycia.

Robert, obecnie będąc w Europie, nagrywał zdjęcia do kolejnego nowego filmu, na którym nie ukrywał, bardzo mu zależało. Jedno co mnie niezmiernie irytowało to fakt, że, w tym projekcie było wiele scen erotycznych. Wiedziałam… ufałam… próbowałam bagatelizować krążące plotki, ale wewnętrznie czułam straszną zazdrość, że to nie ja jestem na miejscu jego filmowych partnerek. Wraz z Robertem występowały w projekcie dwie młode, urocze aktorki, które niejednemu mężczyźnie zawróciłyby w głowie. Plotkarskie strony internetowe donosiły, że w towarzystwie jednej z nich ponoć Robert przebywał częściej, niż z innymi znajomymi. Miałam wrażenie, że od jakiegoś czasu coś zaczynało się jednak między nami psuć. Te niepokojące sygnały, które Robert wyśmiewał w telefonicznych rozmowach, budziły we mnie podejrzliwość i burzyły całe moje uporządkowane dotąd życie. Czułam się tak, jakbyśmy zaczęli się powoli od siebie oddalać. Nie ukrywam, że zaczęło mnie to drażnić i mało brakowało, a pomiędzy nami wywiązałaby się kolejna kłótnia powodowana zazdrością o otaczające go piękne kobiety. Robert śmiał się ze mnie, że mam wielką wyobraźnię, a ja miałam już dość tych niedomówień i wzmianek w brukowcach o kolejnych jego przyjaciółkach z planu. Nie chciałam się jednak teraz rozklejać i pokazywać swoich słabości. Jedyne na co mogłam sobie pozwolić, to zaciśnięcie zębów i przejście przez tą całą trudną dla mnie sytuację z podniesionym czołem i uśmiechem na twarzy. Nie mogłam przecież być zbyt zaborcza i przesłaniać zdrowego rozsądku. Nie chciałam pozwolić, aby namiętność, która utrzymywała się pomiędzy nami tyle czasu, teraz nagle się skończyła. Wiedziałam, że zarówno ja, jak i Robert potrzebowaliśmy czasami chwil tylko i wyłącznie dla siebie, aby wytłumaczyć niedomówienia i poczuć bliskość kochającej osoby. Rozumiałam, że zgodny związek opiera się na przyjaźni, wzajemnym zaufaniu, na zrozumieniu i namiętności. Jednak ostatnio coraz częściej nasze rozmowy telefoniczne kończyły się wyrzutami i lekceważeniem. Niemniej jednak nie zamierzałam się poddawać. Nie chciałam, aby nasz związek rozpadł się z jakiegoś błahego powodu. Za bardzo kochałam Roberta, aby teraz zniszczyć to co tak długo i misternie budowaliśmy. Łączyło nas tak wiele, że poddanie się bez walki byłoby wielką głupotą z mojej strony. Kochałam go, ale byłam także świadoma jego atrakcyjności, która jak magnez przyciągała do niego inne kobiety. Najgorsze były dla mnie te długo trwające rozłąki. Brak poczucia jego bliskości siał niepokój w moim sercu, a głowa preparowała przeróżne historie, przez co wzbierała we mnie złość i zazdrość. No cóż, chyba jednak czasami miałam nieco wybujałą wyobraźnię, przyznaję.

Nie namyślając się długo, wyciągnęłam z torby telefon i zadzwoniłam do Kevina.

- Cześć reżyserze! To o której ta kolacja? – zaśmiałam się. – Jestem już strasznie głodna.

- Zaraz po ciebie przyjadę Kim – usłyszałam zadowolony głos Kevina. Bądź gotowa za 15 minut. Będę czekał przed twoim hotelem.

- Ok! Zrobi się! – powiedziałam, po czym rozłączyłam się i zaczęłam wkładać ulubione wysokie, białe trampki.

Reżyser był bardzo punktualny. Gdy wychodziłam z frontowych drzwi hotelu, ujrzałam znajomy żółty kabriolet i uśmiechającego się na mój widok właściciela pojazdu. Zamykając drzwi auta, rozsiadłam się wygodnie na mięciutkim, białym, skórzanym fotelu i zapięłam pasy. Jazda samochodem Kevina każdemu musiała sprawiać tę niesamowitą przyjemność, której teraz doświadczałam. Najnowszy model żółciutkiego, dwudrzwiowego chevroleta corvette zachwycał opływowym wyglądem i zawrotną szybkością. W kilka chwil byliśmy na miejscu przed meksykańską niewielką restauracją o nazwie ,,Patria”. Podawano tam przepyszne, wyjątkowo pikantne dania kuchni meksykańskiej. Miła, profesjonalna obsługa także nie pozostawiała nic do życzenia. Zaproszono nas do wcześniej zarezerwowanego stolika, w nieco ustronnym miejscu restauracji. Myślę, że był to celowy wybór Kevina z uwagi na ewentualność pojawienia się wścibskich paparazzi. Siedliśmy przy stoliku i zaczęliśmy przeglądać serwowane dzisiejszego wieczoru dania w karcie menu. Wybrałam firmowe danie wegetariańskie z dużą ilością sera tofu i czerwoną papryką oraz ulubione owsiane ciasteczka na deser. Reżyser zamówił kotleciki sojowe i quesadillę z pieczarkami i serem, co jak podkreślił, było najlepiej dobranym zestawem dla wegetarianina.

- Kevin, jak myślisz? – spytałam, aby zwrócić na siebie uwagę reżysera zajadającego się podaną, smakowicie wyglądającą potrawą. – Czy do następnego filmu nie powinnam przefarbować włosów na ciemniejszy kolor?

- Ja bym tego nie zaproponował. Myślę, że blask twoich długich, jasnych włosów jest wystarczający, aby porazić każdego mężczyznę – odpowiedział uśmiechając się. – Zresztą, jeśli o mnie chodzi Kim – i tu puścił w moją stronę figlarnie oczko – wolę blondynki.

- No tak, mówisz jak mój tata. Ups…, przepraszam, po prostu chciałam powiedzieć, że mój tata też tak do mnie mawia – odpowiedziałam szybko zdając sobie sprawę, że moją twarz zalewa fala gorącego ciepła na dowód niefortunnego porównania.

Spojrzałam na niego teraz niepewnie, czy aby nie potraktował mojego ostatniego zdania za wyraz podkreślenia, łagodnie mówiąc, jego ,,mocnej dojrzałości”. Nie powiem, żeby nie imponował mi swoją wiedzą i doświadczeniem oraz szalenie nonszalanckim zachowaniem wobec otaczających go kobiet. To była z pewnością jedna z jego wielu zalet. Ale nie dało się ukryć, że był dojrzałym mężczyzną w wieku mojego taty, a więc dzieliło nas całe pokolenie.

Nagle ktoś, będąc kilka metrów od nas zawołał radośnie:

– No nie! Kim?? To ty?

- Ashley! Kochana!

- Góra z górą z pewnością się nie zejdzie, ale ciebie spotkać tutaj, to czysta przyjemność - zaśmiała się moja serdeczna przyjaciółka.

Kevin spojrzał na Ashley nieco zakłopotanym wzrokiem, jakby jej obecność była wielce niepożądana w tym momencie. A ja pomachałam do niej wołając:

– Ashley, choć, zapraszamy, razem będzie weselej.

Patrząc na Kevina w tym momencie, nie byłam przekonana, czy też chce dodatkowego towarzystwa. Ale nie miał innego wyboru poza zaakceptowaniem danego Ashley zaproszenia do naszego stolika. Kolacja minęła w miłym klimacie, przy pogaduszkach na temat spraw zawodowych i zupełnie babskich rozmowach o ciuchach i obecnej modzie na paryskich wybiegach mody.

- Ashley, mam świetny pomysł – powiedziałam podekscytowana spotkaniem. – Przenocuj dzisiaj u mnie, jeśli nie masz innych planów. Pokażę ci moje najnowsze zdjęcia z ostatniej sesji modowej, w której brałam udział w Paryżu. A potem możemy pooglądać sobie nasz ulubiony serial o wampirach – zaśmiałam się puszczając oczko do mojej przyjaciółki.

- Super Kim! Właściwie to nie miałam planów na dzisiejszy wieczór oprócz zjedzenia dobrej meksykańskiej potrawy na kolację. Z wielką chęcią spędzę z tobą trochę czasu.

Kątem oka spostrzegłam, że Kevin spoważniał jakbym pokrzyżowała mu plany. Wydawał się być jakby niepocieszony z finału mojej rozmowy z przyjaciółką.

- Kevin, podrzuciłbyś nas swoim autem do hotelu? – zapytałam reżysera.

- Jasne, dla ciebie wszystko – odrzekł nieco smutny, po czym wstaliśmy od stolika udając się w kierunku drzwi wyjściowych. Gdzieś niedaleko błysnęła lampa aparatu fotograficznego. Wiedziałam, że ciągle, niestety, jestem obserwowana przez obcych ludzi, którzy czyhają na moją prywatność. To była cena właśnie tej sławy – brak intymności i próby wtargnięcia w osobiste życie gwiazd filmowych. Czy mi to przeszkadzało? Hm, zdążyłam się już nieco przyzwyczaić, ale czasami, wolałabym być poza obiektywem. Nikt nie lubi jak fotografuje się go z zaskoczenia. Fotografia to tylko kadr zatrzymany w ułamku sekundy i nie zawsze odzwierciedla daną rzeczywistość lub nastrój. Kolekcjonowałam moje zdjęcia w albumie i sama się dziwiłam, jakie mogę robić miny przyłapana w różnych, nieimprowizowanych sytuacjach. Chciałam zachować w moim albumie najpiękniejsze chwile jakie spędziłam z Robertem podczas naszej już prawie trzyletniej znajomości. Może kiedyś pokażę go swoim dzieciom opowiadając o prawdziwej miłości zrodzonej o zmierzchu…

I znów zatęskniłam za Robertem, za ciepłem ramion mojego ukochanego… za jego cudownym męskim zapachem i delikatnymi pocałunkami… Czy on też tak mocno tęsknił za mną?...

⌠9⌡ NIEOCZEKIWANE WYZNANIA

ONA

Właśnie wypłacono mi sporą zaliczkę za pracę w kończącym się właśnie projekcie. Uśmiechnęłam się sama do siebie, bo był to bardzo pożądany zastrzyki finansowy, który przeznaczyłam prawie w całości na finalizację operacji Sama. Wszystko było już uzgodnione w jednej z najbardziej prestiżowych, europejskich klinik w Austrii. Dzień operacji Sama przypadał dokładnie za sześć tygodni, co miałam jeszcze potwierdzić telefonicznie krótko przed planowanym terminem. Czułam, jakby mi ktoś dodał wielkich skrzydeł. Jeszcze nie zdążyłam przekazać tej wspaniałej informacji bratu, bo nie chciałam mówić o tak ważnej wiadomości przez telefon, a na spotkanie zabrakło wolnego czasu. Niemniej planowałam za kilka dni pojechać do domu, aby przygotować Sama na tę okoliczność.

Teraz jednak musiałam skupić się na efektywnej pracy, aby zakończyć ujęcia do realizowanego filmu. Pracowałam z doświadczonymi ludźmi, którzy tak jak ja kochali to, co robią. Ale trochę mnie krępowało, że od jakiegoś czasu reżyser poświęcał mi więcej uwagi, niż pozostałym członkom ekipy. Nie powiem, ten dojrzały mężczyzna imponował mi nieskazitelnymi manierami, więc czasami nie mogłam powstrzymać swojej ciekawości i ukradkiem zerkałam na zza opadającej zasłony swoich długich blond włosów na jego dżentelmeńskie zachowania. Czasami on pierwszy zaczynał przyglądać mi się zachłannie, nie zważając nawet na to, że w pobliżu kręciła się jego piękna żona.

- Kim – powiedział w krótkiej przerwie między zdjęciami. – Chciałbym się dzisiaj spotkać z tobą po południu. Przyjadę po ciebie, to omówimy dalszą współpracę.

- Ok, nie ma sprawy. O której?

- Szesnasta? Pasuje ci?

- Tak, będę czekać, reżyserze.

- Mów mi, proszę, po imieniu. Będzie wtedy mniej oficjalnie.

- Dobrze Kevin, jak sobie życzysz.

Nawet się ucieszyłam, że ma do mnie tak duże zaufanie, mimo dość sporej różnicy wieku.

- To do spotkania Kim, będę na pewno. – powiedział wsiadając do swojego chevroleta.

Kolejne spotkanie biznesowe miało przybliżyć wizję mojej niedalekiej, zawodowej przyszłości. Reżyser przyjechał po mnie jak zwykle punktualnie. Ale tym razem wyczułam, że był bardziej podekscytowany obecnym spotkaniem, niż poprzednio. Wyszedł z  chevroleta szybkim krokiem, aby obejść go i z drugiej strony otworzyć mi drzwi.

- Proszę Kim, wsiadaj.

Nienaganne maniery Kevina sprawiały, że czułam się bardzo wytwornie w towarzystwie starszego ode mnie mężczyzny. Wsiadłam i zapięłam pasy nucąc cichutko pod nosem moją ulubioną melodię. Zanim ruszyliśmy, odwrócił się nieco w moją stronę.

- Jesteś jedyna w swoim rodzaju – powiedział ściszonym głosem i patrząc na mnie wyciągnął delikatnie rękę w kierunku moich długich włosów. Pogładził je wolno, jakby delektował się ich dotykiem, po czym przeniósł rękę z powrotem na kierownicę.

- Kevin, proszę, nie przesadzaj. Staram się pracować jak umiem. Myślę, że wszystko powinno się udać. Cieszę się, że już kończymy realizację zdjęć do tego filmu, bo wreszcie będę miała trochę czasu dla siebie i rodziny.

Jechaliśmy prawie ze sobą nie rozmawiając. Muzyka płynąca z radia wypełniała tę nienaturalną ciszę. Żółciutki chevrolet mknął szerokimi ulicami z zawrotną prędkością.

Dojechaliśmy do mało uczęszczanego miejsca poza miastem, gdzie przyroda o tej porze roku zachwycała swoją bujnością i niesamowicie świeżym zapachem. Reżyser zaparkował auto na parkingu, po czym wyszedł szybko, aby otworzyć mi drzwi z drugiej strony.

- Choć, – pociągną mnie za rękę – coś ci pokażę. Ruszyliśmy, a on wciąż trzymał moją dłoń w swojej nie zwalniając ani na chwilę uścisku. Mimo zainteresowania moją osobą, miałam nieodłączne wrażenie, że cały ten czas rozgląda się wokół. Tysiące myśli zaczęło przepływać przez moją głowę, tworząc w niej niezrozumiały szum. Miałam ochotę powiedzieć Kevinowi coś, czego potem mogłabym żałować… A może moja interpretacja swobodnego zachowania Kevina była niesłuszna?..

- Kevin? Czy mógłbyś puścić moją dłoń? – zapytałam podkreślając słowo puścić, aby dobitniej zabrzmiała moja prośba. Czułam się teraz nieco zażenowana całą tą sytuacją bycia z nim sam na sam poza miastem.

Spojrzał w moją stronę i ignorując usłyszaną prośbę, z szelmowskim uśmiechem zapytał: – Boisz się mnie, prawda?

- Nie… tylko… uważam cię za przyjaciela, a te gesty pozostawiam dla osób, z którymi bardziej czule jestem związana. – powiedziałam niby ze śmiałością, a tak naprawdę byłam okropnie zawstydzona jego swawolnym zachowaniem i natarczywymi spojrzeniami. Szliśmy wolno obok siebie w kierunku płynącego nieopodal niewielkiego strumienia wody.

- Bo widzisz Kim – zaczął reżyser – bardzo mi się podobasz. Jesteś taka naturalna, taka piękna, że chciałoby się cały czas na ciebie patrzeć. Jesteś typem kobiety, która mnie podnieca i której bardzo pożądam.

I znów mnie zatkało. Nie potrafiłam pozbierać myśli, aby z sensem odeprzeć jego natrętne rozkoszowanie się moją osobą. A on, nie dając za wygraną, starał się udowodnić mi, jak bardzo jest mną oczarowany! Obrzydliwe!

Wiedziałam jednak, że jeśli teraz będę w stosunku do Kevina bardzo arogancka, to żałośnie wpłynie to na moją dalszą karierę i możliwość kontynuowania z nim zawodowej współpracy. Jak to rozegrać?... Nie żebym się bała o brak w ogóle propozycji pracy, ale czy byłyby one tak dochodowe jak obecne? Współpraca właśnie z tym człowiekiem przynosiła mi aktualnie największe dochody. Musiałam tak postąpić, aby relacje między nami nie popsuły się, mimo odmowy intymnej zażyłości. Na swój sposób lubiłam jego towarzystwo.

Doszliśmy do połyskującego w świetle słońca niewielkiego strumyka. Powietrze było tutaj nadzwyczaj świeże, pachnące polnymi trawami. Z metalowego mostka łączącego oba brzegi strumienia można było podziwiać przepiękne widoki zapierające dech w piersiach. Weszliśmy oboje na mostek łączący brzegi strumienia. Przez chwilę wydawało mi się, że nieznajomy mężczyzna siedzący na ławeczce w oddali odwrócił się w naszą stronę i zaczął nas bacznie obserwować.

- Ładnie tutaj – stwierdziłam, trzymając się teraz obiema rękami metalowej, fikuśnej barierki. Przez chwilę w ciszy wpatrywaliśmy się w płynącą pod nami wodę. Nagle, niespodziewanie poczułam, jak reżyser obejmuje mnie od tyłu w talii ściśle przylegając do mojego ciała. Mogłabym przysiąc, że zanim wymówił cokolwiek, wiedziałam już, co usłyszę. A może mi się tylko wydawało, że wiem…

- Kim – szeptał – proszę pozwól mi cię przytulić. Tak bardzo mnie pociągasz, że przestaję panować nad sobą – przewiesił głowę przez moje ramię wpatrując się w nurt płynącego strumyka.

- Kevin, proszę cię. – nie wiedziałam jak się mam zachować. – Wiesz, że kocham Roberta. Ty jesteś przyjacielem i fachowcem, z którym wspaniale mi się pracuje. I niech tak pozostanie, proszę… - musiałam dyplomatycznie skończyć tę całą sytuację, mając na uwadze przyszłą współpracę z nim w nowym projekcie.

- Ale ty mnie pociągasz jak żadna inna kobieta dotąd. Nie jestem w stanie ignorować tego uczucia – mówił cicho. – Pozwól mi cię kochać…

Nie wytrzymałam. Moja cierpliwość i takt rozpłynęły się jak za dotknięciem zaczarowanej różdżki. Tych wszystkich bezsensownych wyznań, którymi próbował mnie omamić Kevin było już po prostu za wiele. Wzburzona, wrzasnęłam donośnym głosem ogromnie go przez to zaskakując.

- Człowieku! A żona?! Przecież jesteście, jak słyszałam, szczęśliwym małżeństwem od kilku już lat! Wielu znajomych zazdrości wam miłości i wzajemnego szacunku! Czyżby się aż tak głęboko wszyscy mylili? Nie spodziewałam się tego po tobie!

Najwyraźniej trafiłam w jego czuły punkt, bo wziął moją dłoń i całując powiedział:

- Tak, darzę ją szacunkiem. Jest wspaniałą matką dla naszych uroczych dzieci. Jest także wspaniałą przyjaciółką. Ale wiesz Kim, uczucie pożądania kobiety, to nie to samo, co szacunek do niej. Nasze małżeństwo to typowy związek z rozsądku.

- Hm… wiesz co, z rozsądku to ja chyba jeszcze tutaj stoję, bo powinnam skończyć tę rozmowę, zanim się rozpoczęła. To nie ma najmniejszego sensu, Kevin.

- Gdybym wiedział, że choć trochę mogę liczyć na twoją przychylność i towarzystwo… Zobaczysz Kim, zrealizujemy kolejny dobry projekt, wspólnie zarobimy jeszcze dobre pieniądze.

- Wracajmy już, proszę – powiedziałam, myśląc nad strategią zakończenia spotkania z reżyserem. Na mojej twarzy musiała malować się wielka złość, ale i rozczarowanie. Czy w takiej sytuacji jaka zaistniała, naprawdę mogłam się łudzić możliwością dalszej normalnej współpracy z nim na planie filmowym?

- Nie martw się, potrafię być dyskretnym przyjacielem – dodał.

No nie! Tego było już za wiele nawet dla mnie! Obróciłam się raptownie w jego kierunku i powtórnie wrzasnęłam.

- Słuchaj! Nie jestem dziewczynką do towarzystwa! Z mojej strony możesz liczyć jedynie na przyjaźń, jeśli dobrze rozumiesz, co oznacza to słowo. A teraz skończmy już tę śmieszną rozmowę! I nigdy już nie wracaj do tego tematu! – zdenerwowana przyspieszyłam kroku kierując się w stronę samochodu. Reżyser niepocieszony szedł za mną. Bez zbędnych słów wsiedliśmy do auta, gdzie zaczęłam nerwowo zapinać pasy bezpieczeństwa. Kevin pochylił się nade mną i przelotnie całując w policzek powiedział:

- Dziękuję ci za dzisiejsze popołudnie, za to że przyjechałaś tutaj ze mną. Mimo wszystko, warto było spróbować.

- Hm – mruknęłam, bo w złości nie chciało mi się już komentować jego obleśnych zalotów. ,,Dobrze to ujął. – pomyślałam zgryźliwie - ,,koło mnie, a nie ze mną”.

Silnik chevroleta zadźwięczał cichutko i ruszyliśmy w stronę miasta. Wkrótce potem, żegnając się ustaliliśmy pod moim naciskiem, że nasza przyjaźń będzie miała określone granice, których Kevin nie będzie próbował przekraczać. Tak naprawdę, chciałam jak najszybciej wymazać z pamięci to żenujące spotkanie, które mimo wszystko stawiało mnie w niezręcznej sytuacji w przyszłości. Pomyślałam o Robercie… Tak bardzo chciałam, aby mnie teraz przytulił i doradził jak zawsze, gdy tego potrzebowałam. No cóż, za każdym razem przewyższał mnie swoją inteligencją. Rozmyślania przerwał dźwięk dzwoniącego telefonu.

- Robert, kochanie, tak się cieszę, że cię słyszę. – powiedziałam z nieukrywaną radością w głosie.

- Jak tam mój Skarbie? Co u ciebie? – brzmiał mi w uchu jego ciepły baryton.

- Jakoś tak…- nabrałam powietrza - dzisiaj… strasznie mi ciebie brakuje.

- Kim, czy coś się stało? – zapytał zaniepokojony – Masz jakieś problemy?

- Nie kochanie, wszystko w porządku. To tylko taki ciężki dzień dzisiaj. Tak bardzo tęsknię za tobą…

- Już niedługo będę przy tobie. I przywiozę ci na poprawienie humoru malutką, miękką niespodziankę. Mam jeszcze przynajmniej cztery dni intensywnej pracy, a potem krótki odpoczynek z tobą, mój Skarbie.

- A nie da się tego jakoś przyspieszyć?

Niestety, nie, mój Skarbie. Choć uwierz mi, że bardzo bym tego chciał.

- Szkoda – powiedziałam ze smutkiem.

- Chciałem ci powiedzieć, że przeglądałem twoje zapiski i zdjęcia na Facebooku.

- I co o tym sądzisz? – zapytałam z zaciekawieniem.

- Fenomenalnie się prezentujesz – zaśmiał się Robert.

- A widziałeś ile osób śledzi mój profil? Sama jestem zaskoczona tą niesamowicie wielką liczbą.

- Po prostu jesteś idolką dla wielu swoich fanów. Widzisz, dlatego tak bardzo istotne są spotkania na żywo z ludźmi, którzy cię oglądają i podziwiają.

- Wiem, wiem… - przytaknęłam, bo wiedziałam, że w tym temacie ma niezaprzeczalnie rację.

- Na razie Skarbie, muszę kończyć. Mam jeszcze dzisiaj ważne spotkanie z producentem i nie chciałbym się na nie spóźnić. Ślę buziaki dla ciebie.

- Ok, kochanie, na razie, do usłyszenia.

Ten dzień się kończył, ale nie mogłam z pewnością zaliczyć go do najlepszych. To był nawet jeden z gorszych dni w moim życiu. Nie miałam nawet ochoty na kolację i wieczorną toaletę. Zrzuciłam z siebie rzeczy i włożyłam ulubioną, bawełnianą koszulkę nocną. Otworzyłam jeszcze tylko okno w sypialni, aby zaczerpnąć chłodniejszego, świeżego powietrza. Zgasiłam światło i zmęczona popołudniowym wydarzeniem, położyłam się do łóżka. ,,Niech ten dzień już się dzisiaj wreszcie skończy.” – powiedziałam do siebie w myślach złoszcząc się i zamknęłam oczy. Ale nie dane mi było spokojnie śnić tej nocy… Wszystko mi przeszkadzało, począwszy od brzęczenia komara, a skończywszy na odgłosach dochodzących z ulicy zza uchylonego okna. Wstałam i nie zapalając światła, wyciągnęłam po omacku z torby starą, kochaną Mp-3. Włożyłam słuchawki do uszu i  wybrałam plik z muzyką Depeche Mode. Kładąc z powrotem głowę na poduszkę, odetchnęłam głęboko i skupiłam całą moją uwagę na oryginalnych tekstach i muzyce mojego ulubionego zespołu. Zamknięte oczy i znane rytmy sprawiły, że z wolna zaczęłam zapadać w objęcia Morfeusza…

Szłam jakimś długim korytarzem po czerwonym, wąskim dywanie. Nie byłam sama. Wokół stał tłum obcych ludzi wpatrzonych we mnie z wyraźnym uznaniem. W dali słyszałam znajomą muzykę i miałam świadomość, że podążam na koncert ulubionego zespołu wzrokiem wypatrując Roberta. Miałam na sobie długą, powłóczystą, czerwoną suknię, która usilnie spowalniała mi ruchy plącząc się między nogami. Spojrzałam przed siebie i z radością ujrzałam uśmiechniętego Roberta, który w zapraszającym geście wyciągał do mnie rękę. Nagle jego postać zaczęła się oddalać, a ja nie mogąc ruszyć się z miejsca, czułam narastającą bezradność. I w dodatku tłum otaczających mnie ludzi oszalał, krzycząc coś w moim kierunku i próbując rzucać w moją stronę kamieniami. Patrzyłam w kierunku znikającego Roberta i bliska płaczu krzyczałam: ,,Zabierz mnie stąd, proszę! Robert! Zabierz mnie!” – na to ostatnie słowo poderwałam się raptownie z oczami pełnymi łez i siadłam na łóżku. Wyplątałam nogi z przylegającej ściśle do nich kołdry. W słuchawkach nadal płynęła melodia. ,,Spokojnie – mówiłam sobie – to tylko sen, który nic nie znaczy.” Biorąc głęboki oddech, ściągnęłam jednym ruchem ręki słuchawki i wyłączyłam Mp-3. Zapaliłam nocną lampkę i spojrzałam na stojący obok zegarek. Dochodziła właśnie 4.56. Zgasiłam światło i ocierając łzy, z powrotem położyłam głowę na poduszkę, zamykając na siłę oczy. Niestety, moja podświadomość tak ekstremalnie pobudzona, dalej podsuwała mi obrazy z koszmaru. Nie mogąc już zasnąć, leżałam przez dłuższą chwilę, po czym wstałam w niezbyt dobrym humorze i wzięłam ciepły prysznic. Wiedząc, że dzisiejszego, wczesnego poranka mam wyjątkowo dużo czasu dla siebie, powoli, bez pośpiechu, suszyłam włosy, które potem związałam w koński ogon. Ubrałam ulubione wygodne rzeczy – t-shirt, dżinsy i czarne trampki, a następnie przyrządziłam sobie śniadanie z mleka i musli. Włączyłam telewizor i nastawiłam program z wiadomościami. Przez ten fatalny koszmar miałam dzisiejszego dnia nieodpartą potrzebę bycia z ludźmi. A przede wszystkim marzyłam o tym, aby jak najszybciej zobaczyć Roberta i bezpiecznie poczuć się w jego ramionach...

⌠10⌡ FATALNE UJĘCIA

ONA

Następnego dnia rano, po niefortunnych wyznaniach Kevina, zadzwonił telefon.

- Witam panno Warsten. Kłania się dyrektor naczelny pisma ,,Events”. Chciałem panią poinformować, że właśnie odkupiłem zdjęcia zrobione przez pewnego mężczyznę i zamierzam je opublikować w mojej gazecie.

- A co wspólnego ma to z moją osobą?? – zapytałam rozdrażnionym głosem.

- Otóż na tych zdjęciach jest pani, panno Warsten i pani znajomy Kevin Braun.

-Co??! Jakie zdjęcia???

- No właśnie, zdjęcia pokazują panią w dwuznacznej sytuacji całującą się z tym mężczyzną. Dlatego informuję panią teraz, aby uniknąć potem zbędnych rozmów i pretensji po opublikowaniu zdjęć w prasie i w portalach internetowych.

- Nie możecie mi tego zrobić! – wrzasnęłam jakby to miało przestraszyć mojego rozmówcę. – Zakazuję! Podam pana do sądu za zniesławienie mnie!

- Panno Warsten, zdjęcia są autentyczne, więc publikujemy prawdę.

- Pan zwariował?! Jaką prawdę?! Przecież ja nie mam z tym człowiekiem nic wspólnego poza pracą! A te zdjęcia to tylko czysty przypadek!

- Przypadek, mówi pani. Za ten przypadek zapłaciłem słone pieniądze. Ale mam nadzieję na ich zwrot z nawiązką. – odpowiedział drwiącym głosem mój rozmówca.

- No tak, pieniądze! To może ja panu zapłacę, żeby pan zrezygnował z publikacji tych bezsensownych bzdur!

- O nie, panno Warsten! Te ujęcia są bezcenne, a ja mam na nie wyłączność.

- To w takim razie spotkamy się w sądzie! - krzyknęłam.

- Jak pani uważa. Dodam jeszcze, że moim obowiązkiem jest także poinformowanie o publikacji zdjęć pani chłopaka, Roberta Petersona.

- Słucham???

- Tak, za trzy dni zdjęcia ukażą się w mediach.

Z rozsadzającej mnie od wewnątrz złości i bezradności sama przerwałam połączenie, aby nie słuchać już dalej, co mówił ten dorobkiewicz z podrzędnego brukowca. Moja rozpacz nie miała granic. ,,Co robić??? Co ja mam teraz zrobić???” Siadłam na łóżku i pospiesznie wyłączyłam moją komórkę w obawie przed telefonem od Roberta. Musiałam się jakoś przygotować do tej rozmowy. Siedząc na łóżku, schowałam głowę między kolana, chcąc ukryć się przed światem, przed wstydem i przed tym, co dopiero miało nastąpić. Nie potrafiłam znaleźć sensownego rozwiązania dla całej tej absurdalnej sytuacji. ,,Przecież to nie było tak! To tylko chwile, które nic nie znaczą! Fatalna pomyłka, która nie powinna była ujrzeć światła dziennego! Nie powinna się nigdy zdarzyć!”. Czułam się źle, nie mogąc poradzić sobie z narastającą frustracją. Nie obchodziło mnie w tej chwili, co mówią inni. Ale przerażał fakt, że za chwilę muszę powiedzieć to Robertowi przez telefon. Modliłam się tylko, aby zdążyć z przekazaniem tej informacji przed redaktorem brukowca. Głowa zrobiła mi się dwukrotnie cięższa od nawału nękających mnie myśli i pytań. Fale bólu napływały, kiedy obraz ukochanego Roberta stawał przed oczami. ,, Co on sobie o mnie pomyśli? Jak udowodnić, że to nie jest zdrada? Czy będzie chciał mi uwierzyć, mimo wszystko? Czy będzie chciał mi zaufać mimo plotek na mój temat??” Rozgoryczona wiłam się, płacząc z niemocy na łóżku. Tak niewiele teraz ode mnie zależało, a tak dużo mogłam stracić…

Po około pół godzinie gorączkowych przemyśleń i płaczu odważyłam się zadzwonić do Roberta. Gdy tylko z powrotem włączyłam telefon, na wyświetlaczu pojawił się napis informujący o kilkunastu próbach połączeń, w tym większość z Robertem. Znaczyło to, że już wiedział o tych feralnych zdjęciach. Z duszą na ramieniu wybrałam jego numer, aby po chwili usłyszeć to, czego najbardziej się obawiałam.

- Robert??

- A kogo chciałabyś usłyszeć!!! – krzyknął, co nie było w jego naturze.

- Robert, kochanie, nie denerwuj się. Jak przyjedziesz to wszystko ci wytłumaczę.

- Wytłumaczę?! Nie wiem, czy po tym wszystkim, co przeżyłem dziś przez ciebie powinienem kiedykolwiek pozwolić ci zbliżyć się do mnie! - rozgoryczonym głosem wołał do słuchawki. - Nie ufam ci!! Słyszysz?! Tobie, która była moim całym światem!! Kłamiesz, więc i tak wszystko co powiesz nie będzie miało dla mnie najmniejszego znaczenia!

- Robert, proszę cię, nie przekreślaj mnie – żebrałam błagalnie. – Te zdjęcia nic nie znaczą…To pomyłka. Daj mi tylko jedną szansę wytłumaczenia tych fatalnych ujęć. Spotkajmy się i porozmawiajmy w cztery oczy.

- Nie jestem przygotowany na to, aby cię widzieć. Nasze spotkanie nie ma sensu! – nie dawał za wygraną. - Jak mogłaś! Ty…! Nie chcę cię znać!!

- Robert, ale ja bez ciebie nie potrafię już żyć… - wykrztusiłam resztką sił, bo łzy z powrotem napłynęły mi do oczu i w gardle poczułam znany mi palący ucisk. – Proszę, tylko jedno jedyne spotkanie …

- Nieee! Nie rozumiesz?! Nie ma mowy!! To, co się stało, powaliło mnie z nóg i nie mogę ot tak sobie przejść nad tym do porządku dziennego. I nie wiem, czy kiedykolwiek zmienię kiedyś zdanie. Kończę, bo czas na pracę. Ta przynajmniej mnie nie zdradziła. – powiedział z sarkazmem i rozłączył się szybko, aby nie dać powodu do dalszej z nim rozmowy.

I znów bezsilność zawładnęła moim ciałem, powodując giętkość kolan i ból w sercu. Osunęłam się na wpół przytomna na łóżko. Łzy spływały wielkimi kroplami po czerwonych z emocji policzkach… Nie miałam ochoty ani na pracę, ani na życie. A przecież wiedziałam, że właśnie teraz praca zawodowa przynosiła nieoczekiwanie najlepsze efekty.

Po kilkunastu minutach, przygnębiona, nie dając za wygraną, znowu zadzwoniłam do Roberta. Nie mogłam znieść myśli, że uwierzył w te fatalne zdjęcia.

- Pozwól mi wytłumaczyć… pozwól, błagam cię… Rob… - zanosiłam się od płaczu.

- Czego ty jeszcze ode mnie chcesz? Upokorzyłaś mnie przed całym światem i dalej mnie dręczysz? – teraz w jego głosie brzmiała nieogarnięta rozpacz.

- Wiem, mogłam nie dopuścić do tej całej sytuacji! To moja wina! Ale daj mi szansę porozmawiać z tobą w cztery oczy i wyjaśnić całe to zamieszanie – prosiłam błagalnym tonem.

W słuchawce słychać było tylko irytującą ciszę. Wiedziałam, że mnie słyszy, ale się nie odzywał. Prawdopodobnie myślał i cierpiał tak samo jak ja, nie mogąc znaleźć wytłumaczenia na doznane upokorzenie i odpowiedzi na dręczące go pytania.

- Wiem – odezwałam się cicho do słuchawki – ciężko będzie odkręcić teraz to wszystko … Ale musisz wiedzieć, że jeśli nawet nie wybaczysz i nie uwierzysz mi, ja zawsze będę cię kochać.

Po chwili rozłączył się, nie dając żadnego znaku. Bezsilna rzuciłam się na łóżko zanosząc się z płaczu.

- To moja wina!- krzyczałam – To w ogóle nie powinno się zdarzyć! - złapałam się za głowę, bo bezlitosny ból rozsadzał mi czaszkę. Skulona na łóżku wyłam teraz z bólu jak dzikie, rozjuszone zwierzę. Nikt nie mógł mi pomóc. Od nikogo, po tym co się wydarzyło, nie mogłam oczekiwać gestu współczucia. Zostałam sama, z problemem medialnej, domniemanej zdrady. ,,Jak mu to wyjaśnić, aby uwierzył co zaszło naprawdę. Od czego mam zacząć?? Wszyscy z wielkim obrzydzeniem założyli na pewno z góry, że opublikowane zdjęcia, na których Kevin mnie obejmuje i całuje są autentyczne.” Zdjęcia były autentyczne, i owszem mogły dać świadectwo bezczelnej zdrady, gdyby taka zaistniała. Ale były to tylko wybiórczo uchwycone momenty. Nic nieznaczące chwile. Tak bardzo chciałam uwierzyć, że nie dzieje się to naprawdę, że to tylko sen… Rzeczywistość była jednak bardziej brutalna, niż mi się mogło śnić…

Przez kilka kolejnych dni, gdy dzwoniłam na telefon komórkowy do Roberta, włączała się jedynie automatyczna sekretarka. Za każdym razem pozostawiając dla niego wiadomość, miałam tak wielką nadzieję, że w końcu do mnie oddzwoni.

,, Robert, kochanie. Jeśli tego słuchasz, to znaczy, że wysłuchałeś również poprzednie wiadomości, które zostawiłam. Więc proszę cię, oddzwoń”.

*

,,Robert, to znowu ja. Tak strasznie mi przykro, że naraziłam cię na ludzkie pośmiewisko. Proszę, odezwij się, pozwól mi wytłumaczyć to, co się stało. Nie przekreślaj mnie … ja jeszcze istnieję… żyję tylko dla ciebie… Błagam zadzwoń do mnie.”

*

,,Oddałabym za ciebie życie, a ty mnie po prostu nie chcesz... Gardzisz mną i sprawiasz, że świat, w którym cię nie ma, przestaje mieć jakiekolwiek znaczenie. Tak bardzo chciałabym móc ci wszystko wytłumaczyć”.

Nie mogłam nic wymyśleć, aby go nakłonić do spotkania ze mną. Otworzyłam komputer i weszłam w pocztę mailową. Miałam nadzieję, że może odbierze ten elektroniczny list, który właśnie zaczęłam pisać z oczami pełnymi, gorzkich łez.

,,Robert… Kochany mój…

Gdyby można było zatrzymać pędzące życie i cofnąć je, zrobiłabym to bez najmniejszego wahania. Jest mi autentycznie wstyd za to, co się stało. Rozumiem, że wciąż nie chcesz ze mną rozmawiać, że gorycz i krzywda jaką ci wyrządziłam przez te głupie zdjęcia, nie pozwala ci racjonalnie myśleć. Sądzę po naszej ostatniej krótkiej rozmowie telefonicznej, że w twoim życiu nie ma już miejsca dla mnie. Ale daj mi chociaż szansę, aby ci to wszystko wytłumaczyć. Aby móc cię przekonać jak bardzo cię kocham i żałuję, że dwuznaczność owego zdarzenia zaważyła na naszej wspólnej przyszłości. Przecież wiesz, że nigdy nie chciałam Cię zranić. Lecz zawsze coś staje mi na drodze, z czym nie potrafię sobie poradzić. Modlę się, aby Bóg mi powiedział, gdzie podział się mój dobry Anioł. Czyżby zostawił moją duszę, aby zdeptali ją krwiopijcy? Tak bardzo potrzebowałam znowu obecności mojego kochanego Anioła…”.

Wiem, że nigdy nie byłam doskonała… ale gdybyś mógł mi dać drugą szansę…. Nigdy już cię nie zawiodę. Tak bardzo cię potrzebuję… Złamałam ci serce… ale moje serce także pękło, bo nie czuje się do końca winna temu, co dane mi jest teraz przeżywać. Jeszcze żyję, bo wciąż mam w sobie okruchy wiary, że nadal tli się w tobie miłość, którą mi kiedyś ofiarowałeś na wieki. Tak ogromnie za tobą tęsknię… Za twoim delikatnym dotykiem, zapachem, czułością… za miejscami, w których spędziliśmy najpiękniejsze wspólne chwile… Proszę, nie odbieraj mi tej ostatniej nadziei, bo nie wiem, jak dalej mogłabym żyć bez ciebie. Będę czekać choćby całą wieczność.

Twoja na zawsze Kim.”

Enterem zatwierdziłam polecenie ,,wyślij wiadomość” i odłożyłam laptopa na podłogę. Położyłam się skulona na łóżku, a ciepłe łzy spływały wolno po mojej twarzy spadając bezszelestnie na miękką poduszkę. Zamarłam w bezruchu zdołowana nieszczęściem, jakie teraz na stałe zadomowiło się w moim życiu. Nie potrafiłam pogodzić się z obecnym stanem rzeczy. Nie umiałam ukoić w sobie smutku pomieszanego z przeszywającym bólem i nieodłączną bezsilnością.

Tak minął dzień… dwa… i kolejne dwa…

Cała ta sprawa domniemanej zdrady nieoczekiwanie z dnia na dzień nabierała rozpędu. W dobie dzisiejszej globalizacji świata, gdzie media są nieodłącznym łącznikiem naszego życia, wieści w świecie rozchodzą się z prędkością światła. Ale wieści dotyczące mojego rzekomego romansu rozeszły się z prędkością wystrzelonej rakiety w kosmos. Z coraz to większym wstrętem zaglądałam na strony internetowe, które z uporem maniaka pastwiły się nad ludzkimi słabościami. Na wielu stronach widziałam siebie na zdjęciach z Kevinem przytulającym mnie od tyłu lub całującym w samochodzie w policzek. Wiedziałam, że intrygi, nieważne, czy prawdziwe, czy wymyślone, w dużej mierze wpływają na czytelnictwo. Wszystko przecież musiało obracać się wokół machiny, którą rządził wszechwładny pieniądz. Szara rzeczywistość nie mogła podobać się , nie było w niej nic ciekawego dla potencjalnego czytelnika. Ale intryga? Tak! Na czymś takim, nieważne czyim kosztem, można było zarobić kupę pieniędzy! A to obecne okrucieństwo dotyczące mnie osobiście nie miało końca. Nie mogłam i nie umiałam temu przeciwdziałać. Złowieszcza moc mediów była wszechobecna, nie pozwalając mi normalnie żyć. Pozostało tylko mieć nadzieję, że Robert, mimo tych wszystkich bredni wypisywanych pod moim adresem, pozwoli sobie w końcu wszystko wytłumaczyć. Jeśli tylko będzie chciał mnie kiedyś jeszcze wysłuchać…

Trudno jest publicznie toczyć prywatną walkę. Musiałam znaleźć w sobie ogromną siłę, która pozwoliłaby mi żyć i działać dalej, mimo cierpienia, które odtąd towarzyszyło mi w każdej sekundzie mego istnienia. Było mi bardzo ciężko, ale czułam, że jeśli zrezygnuję z tej walki, popadnę w obłęd, nienawidząc samej siebie za to, co się stało. Mogłam nosić wysoko uniesioną głowę i spojrzeć prosto w oczy mojemu kochanemu Robertowi, bo wyimaginowany romans między mną a reżyserem po prostu nigdy nie istniał! Gdybym wtedy wiedziała, że Kevinowi nie chodzi wcale o rozmowę na temat spraw zawodowych, nigdy bym nie zgodziła się na ten wyjazd poza miasto. Przez jakiegoś wścibskiego obserwatora i infantylnego dziennikarza straciłam jedynego człowieka, na którym tak naprawdę najbardziej mi w życiu zależało.

Cierpiałam… Zamknęłam się w swoim smutnym, samotnym świecie w czterech ścianach hotelu, jak nigdy dotąd. Z dala od mojej miłości, rodziców, kochanego brata. Oparcie, jakie dotąd miałam w Robercie, legło w gruzach. Byłam wściekła, że ktoś wszedł z butami w moje prywatne życie, zagłuszając jego spokój i burząc to, co przez miniony okres było najcenniejsze.

I znów kolejna fala bezsilności powaliła mnie w spazmatycznym płaczu na nieścielone od kilku dni łóżko. Czułam się jak człowiek pobożny zmuszony do popełnienia kanibalizmu. Moje zmysły były wciąż sparaliżowane niekontrolowanym bólem. Nagle, jak przez mgłę usłyszałam dobiegające od strony drzwi ciche pukanie. Podniosłam się wolno ocierając rękawem mokrą od łez twarz.

- Kto tam? – zapytałam od niechcenia ochrypłym od płaczu głosem. Nie miałam teraz ochoty z nikim rozmawiać.

- Kim, proszę otwórz mi. To ja Ashley.

- Ashley? – nie namyślając się długo, podbiegłam do drzwi i szybko otworzyłam przyjaciółce. – Ashley, jesteś… - rzuciłam się w objęcia przyjaciółki z kolejnymi łzami tuż pod powiekami. Te jednak były efektem wzruszenia, że ktoś o mnie jeszcze może pamiętać.

- Jestem. Przyjechałam, bo wiem, że jest ci teraz bardzo ciężko. Ta cała nagonka w mediach… Jakby człowiek nie miał prawa do prywatnego życia. Każdemu zdarza się popełniać błędy.

- Ashley, ale to nie tak. Ja wcale nie zdradziłam Roberta.

- Ale… - wybąkała moja przyjaciółka.

- Te opublikowane zdjęcia nic nie znaczą. Nie miałam romansu z Kevinem, nigdy, rozumiesz?

- To w takim razie co się stało, że ktoś wszedł w posiadanie takich momentów? – spytała zdziwiona Ashley.

- Kevin, ten reżyser, z którym niedawno współpracowałam zaproponował mi spotkanie biznesowe w celu omówienia kolejnego filmu z moim udziałem. Zabrał mnie poza miasto i wyznał, że szaleje za mną. Próbował mnie przytulić, pocałował w policzek. Kategorycznie postawiłam sprawę jasno, że nie interesuje mnie ten rodzaj współpracy, że jestem już zajęta i nie zamierzam tego zmieniać. To wszystko, co się zdarzyło. Naprawdę!

- Boże… A wszyscy są przekonani, że … o biedna… Musisz się wziąć za siebie!

- Chyba już nie potrafię…

- Musisz! Bo inaczej popadniesz w jakąś depresję. Musisz znaleźć sobie jakieś zajęcie na obecną chwilę. Praca, intensywne treningi… Wszystko, aby stłumić to, co przeżywasz. I próbować, mimo wszystko, wyjaśnić to Robertowi.

Długo rozmawiałyśmy jeszcze o całym tym wydarzeniu, o moim ukochanym i o wpływie tego co się wydarzyło, na dalszą moją karierę zawodową.

Tak… w pracy niepodważalnie umiałam wcielić się w każdą postać, odtworzyć nienagannie każde ludzkie emocje. I przy tym wydawałam się ponoć taka naturalna i rzeczywista… To było moim największym zawodowym atutem. Zaczęłam także myśleć, czy komuś mogło zależeć na zrujnowaniu mi życia osobistego, a zarazem także kariery aktorskiej. Zapewne wiele chętnych kobiet znalazłoby się na moim miejscu. A może ktoś z satysfakcją przygląda się teraz mojemu upadkowi? Świat, w którym żyłam był niezaprzeczalnie miejscem, gdzie królowała zazdrość i walka o role w filmach. Tutaj przyjaźń była rzadkością, miłość na wagę złota, za to nienawiść i brak skrupułów na porządku dziennym.

Fala krytyki, jaka spadła na mnie po ujawnieniu zdjęć w mediach spowodowała, że ludzie byli wrogo do mnie nastawieni. Musiałam zatrudnić na stałe ochroniarza, gdyż zaczęłam obawiać się o własne bezpieczeństwo. Zastanawiałam się, czy naprawdę taką karę zgotował mi los za kilka nic nieznaczących chwil uwiecznionych na papierze fotograficznym przez wścibskiego obserwatora?

Nie miałam już sił… nie jadłam, nie dbałam o siebie, nocami przeżywałam koszmary budząc się co jakiś czas. A przecież wszyscy dookoła mówili kiedyś, że jestem niezwykle silną kobietą. Wszyscy, ale nie mój kochany Robert. On wiedział, że drzemie we mnie mała dziewczynka pełna marzeń, której nieznośne życie czasami płata figle. Kochał mnie taką, jaką byłam, ze wszystkimi moimi zaletami i wadami. Tak bardzo pragnęłam, aby mi wybaczył to całe zamieszanie…

⌠11⌡ NAJWIERNIEJSI PRZYJACIELE

ON

Każdy następny dzień rodził się ze świadomością bólu. Nie znajdowałem żadnego antidotum, które przyniosłoby ukojenie i odpędziło niekończące się rozgoryczenie. Dlaczego mnie zdradziła??... Wszystkie koszmarne myśli chciałem trzymać z dala od swojej głowy, ale te z piorunującą siłą powracały, czyniąc mnie jeszcze bardziej zgorzkniałym i cierpiącym. Nie rozumiałem jednej rzeczy. Dlaczego, kiedy w naszym życiu zaczynało być wszystko wspaniale, nagle wszystko się waliło?

Leżąc na łóżku w sypialni hotelowego apartamentu wlepiłem wzrok w sufit przywołując w myślach wszystkie zapomniane dotąd drobiazgi, które dawały mi radość bycia z nią. Niepostrzeżenie wszedł do pokoju mój przyjaciel z planu, z którym obecnie pracowałem.

- Robert? Przykro jest patrzeć na to, jak ciągle się zamartwiasz. Może powinieneś zapomnieć o Kim. – powiedział Thomas. – Potrzebujesz kobiety, która cię kocha i szanuje.

- Kocha… szanuje… a czy są jeszcze takie kobiety na tej ziemi?? – zapytałem drwiąco. - Zadała mi najboleśniejszy cios, jakiego nigdy się nie spodziewałem od niej otrzymać. Ona, której zawierzyłem całe swoje życie, z którą chciałem budować przyszłość i mieć potomstwo! I pytam, za co?? Za to, że tak mocno ją kochałem?? Za moją miłość i oddanie??

- Twoje zranione uczucia nie znikną szybko, jeśli w ogóle kiedykolwiek znikną - mówił mój przyjaciel – ale jeśli chciałbyś dać jej kiedyś drugą szansę, musisz zadać zasadnicze pytanie i sam sobie na nie odpowiedzieć, czy jesteś w stanie kiedykolwiek odbudować swoje zaufanie wobec Kim. Jeśli nie, to lepiej zapomnieć o tym, co było…

- Zapomnieć?! Ja chyba zwariuję! Człowieku! Ja nie mogę spać, jeść i normalnie myśleć. Boję się nawet wrócić, aby mieszkać z nią pod wspólnym dachem. Kocham ją i jednocześnie nienawidzę za to, co mi zrobiła! – krzyczałem, aby wyrzucić całą zalewającą mnie żółcią złość.

- Robert, nie denerwuj się. Decyzja należy wyłącznie do ciebie. Musisz jednak wiedzieć, że jesteś obiektem pożądania wielu kobiet. Ja, będąc na twoim miejscu, nie patrzyłbym wstecz. Odciąłbym jedną grubą kreską to co było i to co będzie potem. Ale przecież to ty jesteś reżyserem tego życiowego filmu. Jeśli naprawdę kochasz Kim, czas pozwoli ci uporać się z żalem, uwierz mi przyjacielu.

– Już teraz czuję, że życie bez niej w przyszłości nie będzie miało dla mnie wartości. Każdą napotkaną kobietę porównuję z tą, którą darzyłem najświętszym uczuciem w życiu. Jestem na nią wściekły, jestem tak cholernie zły, a wciąż wszędzie jej szukam, jej zapachu, jej melodyjnego głosu…

- Tak, zapomniałem, że ty po prostu jesteś inny. Twoje namiętne uczucie nie wygaśnie, a jedynie z czasem pamięć wymaże te najbardziej bolesne chwile cierpienia. Ty kochasz Kim całym sobą. I nikt ani nic tego już nie zmieni. Żal mi tylko, że tak bardzo teraz cierpisz. I że nie jestem ci w stanie pomóc, choć bardzo bym tego chciał.

- Wiem, …masz rację. Nie umiem sobie z tym uczuciem poradzić - powiedziałem głośno przełykając ślinę.

- Najlepiej, abyś dał sobie trochę czasu na podjęcie jakiejkolwiek decyzji dotyczącej twojej przyszłości. Nie wiem, może miesiąc, dwa…

- Człowieku, ja nie wiem, czy wytrzymam kolejny dzień, a ty mówisz o miesiącu?!

- Poczekaj Robert z decyzją, a najlepiej wyjedź gdzieś. Zrób sobie urlop, odwiedź przyjaciół, zmień swój image, po prostu popracuj nad sobą.

- Tak łatwo powiedzieć… Nie wiem, czy dam radę… nie wiem, czy mam tyle siły…

- Czekają na ciebie nowe obowiązki. Sam mówiłeś, że podpisałeś już kontrakty na nagranie nowego filmu. Nie wolno ci zrezygnować! Słyszysz! Musisz być silny i stanąć szybko na nogi. W przeciwnym razie będziesz nikim. Słyszysz? Nikim! A tego z pewnością nie chcesz sam dla siebie. Za długo pracowałeś na to wszystko, co do tej pory udało ci się osiągnąć.

- Tak, zostać nikim w Hollywood jest większym prawdopodobieństwem niż osiągnąć sukces.

- No to weź sobie do serca to, co ci powiedziałem i od jutra zacznij myśleć o sobie. Teraz już uciekam, bo moja żona czeka na mnie z kolacją.

- Thomas? Dzięki za wsparcie.

- Nie ma za co. W końcu od czego są przyjaciele. Trzymaj się chłopie! – poklepał mnie po ramieniu.

- Na razie! Uściskaj Martę ode mnie! – zawołałem za nim na pożegnanie.

Krok za krokiem snułem się po domu jak cień i analizowałem to, co powiedział mi Thomas. Starałem się usilnie zacząć myśleć o sobie. A jeśli moje oczy znalazły coś, co na nowo przywoływało jej obraz, kląłem sam na siebie za własny masochizm. Ból, który w sobie nosiłem, nie pytając o zgodę, żarliwie zawładnął całym moim ciałem. Cierpiałem przez nią, ale nadal kochałem bezgraniczną miłością. Nienawidziłem za to, co mi zrobiła, ale bez niej mój świat walił się w gruzach. Znów byłem samotny, bez mojej kochanej Małej nadającej sens wszystkiemu, co do tej pory robiłem. Ale wiedziałem także, że mimo bólu, który tak bardzo teraz dawał znać o sobie, muszę wziąć się w garść, aby promować za dwa tygodnie mój nowy film. Nie mogłem złamać postanowień kontraktu, za który już wypłacono mi pieniądze.

W kieszeni kurtki zabrzęczał dzwonek mojej komórki. Sięgnąłem po nią, by sprawdzić kto dzwoni. Nie odbierałem telefonów jedynie od Kim, aby nie pogłębiać goryczy, która wraz z dźwiękiem jej słów stawała się jeszcze bardziej dotkliwa.

- Halo? – usłyszałem z drugiej strony. - Robert, to ty?

- Tak Katy, witaj.

- Jak się czujesz, wszystko ok?

- Nie, nie wszystko ok. Przecież wiesz… cholera, wszyscy wiedzą!

- Robert… nie wiem jak cię pocieszyć. Widziałam zdjęcia Kim w prasie. Wiem, że cierpisz. Czułam to samo kiedy Ed zostawił mnie i dzieci dla innej kobiety.

- Tak, pamiętam… i dlatego wiem, że potrafisz mnie rozumieć. Wtedy, gdy patrzyłem na ciebie, nie miałem pojęcia, że to tak bardzo boli.

- Robert, przyjedź, proszę, jutro do nas. Zmiana otoczenia dobrze by ci zrobiła.

- Sam nie wiem – wzruszyłem od niechcenia ramionami.

- Przyjedź, nasze wiejskie uroki pomogą ci przetrwać ten trudny czas, a dzieciaki z pewnością bardzo się ucieszą na twój widok.

- A twój mąż… - chciałem dokończyć, ale Katy wyprzedziła moje pytanie.

- On także jest zdania, że powinieneś jak najszybciej zmienić otoczenie i rzecz jasna, znaleźć się u nas niezauważony przez media.

- Chyba masz rację, Katy. Przyjadę jutro około południa. Uprzedź proszę dzieciaki, że wujek – ponurak będzie waszym gościem – starałem się zażartować, kończąc rozmowę z przyjaciółką.

Spakowałem najpotrzebniejsze rzeczy w plecak i zarezerwowałem bilet na najbliższy poranny samolot. Ciągłe cierpienie jakie mi teraz doskwierało z powodu zdrady mojej dziewczyny, nie pozwalało usiedzieć w miejscu. Wieczorem nie mogłem jak zwykle zasnąć rozdrażniony ostatnimi wydarzeniami. Do późna śledziłem gorączkowo ukazujące się w internecie artykuły na temat Kim i jej romansu z reżyserem. Czytałem cierpiąc, ale chciałem wiedzieć, dlaczego i jak to się stało. Zdawałem sobie sprawę, że nie da się cofnąć czasu, ale nie miałem pojęcia co zrobić dalej. Tak bardzo ją kochałem i nienawidziłem jednocześnie za to, co mi zrobiła.

Obudziłem się nad ranem, jeszcze przed dźwiękiem budzika. Po porannej toalecie, nie jedząc śniadania, zamówiłem taksówkę i pojechałem prosto na lotnisko skąd odleciałem niewielkim prywatnym samolotem na ranczo mojej przyjaciółki.

- Witaj Robert! Jak dobrze, że się zdecydowałeś przyjechać do nas. Tak dawno cię nie widzieliśmy – powiedziała z radością w głosie Katy.

Patrzyłem teraz na nią z pełnym podziwem. Jej nowy mąż i życie na wsi sprawiały, że wyglądała kwitnąco. Poznałem ją kilka lat temu podczas kręcenia zdjęć do jednego z filmów, w którym grałem mało znaczącą rolę. Mała, drobna szatynka o urokliwych brązowych oczach i serdecznym uśmiechu była, nawet w najtrudniejszych chwilach swojego życia, pozytywnie nastawiona do świata. Była starsza ode mnie o jakieś 6 lat i zawsze traktowała mnie jak młodszego brata. Nasza przyjaźń była szczera i bez podtekstów.

- Mam nadzieję, że spodoba ci się u nas – odpowiedział John podając mi rękę na przywitanie. – Jedyny mankament pobytu u nas to brak łącza internetowego.

- Nic nie szkodzi, to chyba nawet lepiej w moim przypadku.

John był mężem Katy od dwóch lat, a wciąż ją adorował w taki sposób, jakby dopiero co się poznali. Zastąpił też ojca synkowi Katy z pierwszego małżeństwa. Jego biologiczny ojciec, a pierwszy mąż mojej przyjaciółki, okazał się nieodpowiedzialnym mężczyzną. To wszystko było tak zagmatwane, że nigdy nie dopytywałem Katy, jak to naprawdę było, kiedy uświadomiła sobie, że została zdradzona przez męża.

- Chcesz o tym porozmawiać – zapytała, gdy wieczorem zostaliśmy sami w salonie. – John będzie teraz usypiał dzieci. Zresztą nie chciał, abyś w czasie ewentualnej rozmowy na ten temat czuł się przy nim skrępowany.

W malutkiej fontannie w rogu salonu słychać było szemranie wody przelewającej się wolno niewielkim strumieniem. Zamyśliłem się, patrząc na uspakajające moje nerwy zjawisko… Ale po chwili szara rzeczywistość przywołała mnie znowu, podsycając gorzki smak zdrady.

- Tak cholernie jej ufałem! I temu reżyserowi też! Nie miałem pojęcia, że coś czuje do Kim i jest w stanie wykorzystać swoją pozycję, aby próbować namówić ją do romansu. Może powinienem z nim po męsku porozmawiać? – zapytałem z żalem w głosie.

- Uważasz, że będzie chciał być naprawdę szczery wobec ciebie? – spytała Katy. – Bo ja śmiem wątpić w jego uczciwość.

- To w co mam teraz wierzyć? W co wierzyć, aby nie zwariować i nie popaść w jakiś szalony obłęd? Jak mam bez niej żyć?

- Czy nie lepiej w takim razie, nie myśląc o upokorzeniu jakiego doznałeś, spotkać się z Kim i próbować porozmawiać o waszym związku?

- Nie jestem na to gotowy, aby spojrzeć na nią. Poniesie mnie, znam siebie! Mógłbym powiedzieć coś, czego potem całe życie będę żałował. Nie chcę tego! – kończąc, uderzyłem zaciśniętą pięścią w stojący przede mną stół.

- Nie musisz robić tego teraz. Potrzebujesz czasu, aby to uporządkować. I nie opieraj się na radach przyjaciół, bo to twoje życie i to ty musisz wybrać najlepsze rozwiązanie dla siebie, rozumiesz?

Wciąż błądziłem myślami w czarnej otchłani nie mogąc pogodzić się z brutalnym ciosem jaki mi zadała moja ukochana. Pamiętałem miękkość i zapach jej alabastrowej skóry i mrużyłem oczy z wściekłości, że mógł jej dotykać ktoś obcy.

- Wiesz, nauczyłem się po tym wszystkim jednego – nie ufać nikomu! Do tej pory myślałem, że dużo wiem. Ale teraz wiem, że nigdy niczego nie wiedziałem tak naprawdę – powiedziałem załamany.

- No cóż szkoda, że musimy uczyć się życia na swoich błędach, a nie na cudzych – odpowiedziała bez ironii w głosie moja przyjaciółka.

- Tak, Katy, masz rację. W tym bezlitosnym medialnym świecie trwa bezustanny sezon łowiecki na ludzi. I każdy z nas może zostać jego ofiarą. Tym razem padło na mnie. Kim zrobiła ze mnie głupka przed całym światem i tego nie mogę ścierpieć!!!

- Mówią, że czas leczy rany… Zostań proszę w naszym domu tak długo, jak tylko będziesz potrzebował. Popatrz na mnie. Pamiętasz trzy lata temu jak mnie pocieszałeś? Jak prosiłeś, abym uwierzyła w siebie? Dzisiaj znów mogę cieszyć się każdą wspaniałą chwilą u boku kochającego mnie człowieka. Ja uwierzyłam, a teraz czas, abyś i ty uwierzył w siebie.

- Dzięki Katy, jesteś prawdziwą przyjaciółką.

Spędziłem na ranczo Katy ponad tydzień. Ale wcale nie było mi łatwiej, kiedy przyglądałem się jej rodzinnemu szczęściu… Czas kroczył do przodu pozostawiając za sobą minione wydarzenia… A ja ciągle ogromnie tęskniłem za Kim... Ogrom tej tęsknoty zaczynał mnie przerażać. Sam łapałem się na swoich gestach w poszukiwaniu na jej temat wzmianek w prasie i w Internecie. Jedno wiedziałem na pewno – nadal szalenie ją kochałem, co powodowało, że dotąd niezawodna pamięć, powoli, skrupulatnie, dzień po dniu, wyrzucała ze mnie to, co powodowało nadmierne cierpienie. To może śmieszne, ale moi fani przeżywali tę zdradę wraz ze mną. Dostawałem od nieznajomych mi osób kwiaty, słowa otuchy napisane odręcznie w okolicznościowych kartkach, a nawet czekoladki w kształcie serduszek. Były tego niezliczone ilości, co bardzo mnie poruszyło. Nie chcąc zmarnować podarunków, poprosiłem mojego agenta, aby przekazał je w moim imieniu z życzeniami zdrowia do pobliskiego domu seniora. Powiadają, że dobro czynione wobec innych zawsze wraca z podwojoną mocą. Ja chciałem jedynie powrotu tamtych wspaniałych chwil, kiedy czułem, że moje życie z Kim ma sens.

Tak mijały kolejne godziny, dni, tygodnie ….

Emocje, które były powodem gorzkiego bólu i nienawiści z powodu zdrady, zszarzały nieco, pozostawiając głęboko ukryte w pamięci wspomnienia, do których nie chciałem już wracać. Starałem się omijać temat zdrady, przekonując sam siebie, że była to jedynie chwila głupoty ze strony Kim, a nie długi romans z żonatym, starszym od niej mężczyzną. Krąg moich prawdziwych przyjaciół był dość wąski za sprawą intensywności aktorskiego życia. Kiedyś było inaczej – spotykałem się z kumplami, miałem czas na uprawianie sportu, komponowanie muzyki, którą od dzieciństwa uwielbiałem. Teraz wiodłem życie jak pustelnik, budząc się co rano i sięgając po jakiś scenariusz. Czytałem mnóstwo streszczeń książek, jakieś skrypty, a czasami relaksowałem się w kuchni gotując sobie zupę. Często myślałem o mojej Małej Królewnie. Wiedziałem, że jest sama i bardzo przeżywa nasze rozstanie. Gorące uczucie miłości, jakim ją kiedyś darzyłem nie zniknęło… Nasycony niewyobrażalną tęsknotą marzyłem o bliskości jej cudownego ciała… Ale zarazem tak bardzo bałem się, że jeśli ponownie bylibyśmy razem, wszystko kiedyś może się powtórzyć. Czy już nigdy nie miałbym żadnej gwarancji na jej uczciwość? Mimo wszystko nie potrafiłem wyłączyć swoich uczuć, które powodowały, że tak bardzo marzyłem o mojej dziewczynie… O mojej małej, kruchej Królewnie…

⌠12⌡ CHWILE OTUCHY

ONA

Zmęczona po intensywnym treningu na siłowni, siedziałam w błogiej ciszy na fotelu popijając źródlaną wodę z półtoralitrowej butelki. Leżący na stole telefon zaczął dzwonić tak głośno, że przez chwilę, sparaliżowana jego dźwiękiem, straciłam kontrolę i oblałam niechcący koszulkę.

- Mała?

- Sam? Tak bardzo się cieszę, że dzwonisz… - powiedziałam do brata. Zawsze zwracał się do mnie w ten sposób, jeśli martwił się z jakiegoś powodu. Teraz powodów było aż nadto, więc jego głos brzmiał w słuchawce troskliwiej niż dotychczas.

- Chyba nie chcesz zaszczuta siedzieć tam sama w hotelu, dając pożywkę paparazzi. Wracaj do domu – powiedział Sam.

Rozpłakałam się do telefonu.

- Sam… ja…

- Nie tłumacz się, tylko wsiadaj w samolot i wracaj. Przynajmniej w domu będziesz miała trochę spokoju. – rzeczowo odrzekł Sam.

- Masz rację, braciszku – pociągnęłam nosem – przylecę. Dzięki Sam, że chociaż ty mnie rozumiesz.

- W końcu do czegoś mogę się przydać. – próbował zażartować – No dobra, to powiem rodzicom, ze wkrótce cię zobaczymy. Oni też się z pewnością bardzo ucieszą.

- Ok, do zobaczenia w domu braciszku.

Wiedziałam, że mama natychmiast dowie się o mojej wizycie w domu, bo z pewnością w czasie rozmowy trzymała słuchawkę telefonu przy uchu brata. Guz nadal blokował nerwy paraliżując ciało Sama. Co prawda w wyniku intensywnej, kosztownej rehabilitacji prawa ręka odzyskała nieco czucie, ale nie na tyle, aby samodzielnie utrzymać słuchawkę telefonu. Ciągle był zdany na pomoc innych, co wyzwalało u niego gwałtowną, nieopanowaną złość. Niebawem wszystko to miało się zmienić, o czym zamierzałam powiedzieć Samowi na miejscu.

Zapragnęłam jak najszybciej znaleźć się w rodzinnym domu, w którym zawsze czułam się bezpieczna. Zawiadomiłam o swoich planach osobistego ochroniarza, który miał zapewnić mi bezpieczeństwo w czasie podróży. W szybkim tempie spakowałam swoje rzeczy, które miały wystarczyć na kilka dni pobytu i pojechaliśmy taksówką na lotnisko, aby dostać się jak najszybciej do celu. Dobrze się złożyło, bo do odlotu samolotu była jeszcze niecała godzina, więc spokojnie zakupiłam bilety i czekaliśmy na odprawę. Na głowę, jak zawsze w takich sytuacjach, wciągnęłam kaptur od bluzy, aby nieco zamaskować swój wygląd. Niestety i tak nie uniknęłam wzroku gapiów i próśb fanów o autograf. Bardzo pomocna była postać zatrudnianego przeze mnie ochroniarza, bo ostatnie wydarzenia niezbyt dobrze wpływały na pozytywne postrzeganie mojego wizerunku przez ludzi.

Czas do odlotu jak i sam lot minęły mi bardzo szybko na rozmyślaniach o przeszłości. Uzgodniłam z ochroniarzem, że na czas mojego pobytu w domu wynajmie pokój w pobliskim hotelu i będziemy w telefonicznym kontakcie.

Po niespełna godzinie stałam już przed drzwiami rodzinnego domu ze słuchawkami mojej niezastąpionej MP-3 w uszach i z podręcznym bagażem przewieszonym przez ramię.

- Cześć mamo! – powiedziałam wchodząc do kuchni. Mama odwróciła się raptownie w moją stronę.

- Jesteś już, to dobrze. Właśnie przygotowuję mięso na obiad. Myślałam, że będziesz nieco później. Jak się czujesz córeczko?

- Jest mi źle mamo – odpowiedziałam szczerze. Podeszłam i przytuliłam się jak dawniej, kiedy byłam jeszcze małym dzieckiem.

- Tak przypuszczałam. Nie nękałam cię telefonami, bo w takiej sytuacji sama musisz chcieć rozmawiać na ten temat. Ale Sam uparł się, aby do ciebie zadzwonić. Kocham cię i chciałabym dla ciebie jak najlepiej.

- Wiem mamo, dlatego przyjechałam.

- Jeśli tylko chcesz, zawsze możesz wrócić z powrotem do domu. Tu jesteś bezpieczna i…

- Nie mamo. Ciągle mam jeszcze nadzieję, że uda mi się spotkać z Robertem i wyjaśnię mu w końcu całe to zdarzenie. Później ci wytłumaczę o co w tym wszystkim tak naprawdę chodzi. A teraz idę do Sama, bo na pewno już na mnie czeka.

Otwierając cicho przeszklone drzwi, weszłam do pokoju, gdzie leżał na wielkim szpitalnym łóżku mój kochany brat.

- O, jesteś na reszcie! – powitał mnie próbując nawet lekko uśmiechnąć się.

Nie mogąc w żaden sposób zaakceptować swojego kalectwa, nieustannie przeżywał nękające go frustracje, tylko z całkiem innego powodu niż ja.

- Cześć Sam. I jak tam?

- U mnie siostrzyczko? Jak widzisz, – wskazał oczami na łóżko – bez zmian. Lepiej gadaj co z tobą, bo wyglądasz jak zombi.

Siadłam blisko Sama na miękkim fotelu, podkurczając nogi, które objęłam obiema rękami. Łzy same przyszły, nie pytając mnie, czy wyrażę na to zgodę. Zresztą przed Samem nie musiałam grać twardziela. Żywe wspomnienia minionych wydarzeń sprawiły, że po chwili szlochałam jak bóbr. To drzemiące wciąż we mnie żywe emocje minionych wydarzeń powodowały takie bezwolne odruchy mojego ciała. Nie umiałam zachować zimnej krwi, mówiąc o tym , co nadal sprawiało mi ogromną przykrość.

- No, Kim, nie becz już. Pamiętasz jak byliśmy mali? Zawsze mnie pocieszałaś, że po burzy zawsze wychodzi tęcza. Chcę tylko, abyś była ze mną szczera, siostrzyczko. – mówił opanowanym, ciepłym głosem. Powiedz mi, bo nie mogę pojąć, dlaczego zdradziłaś Roberta.

- Ale ja go nie zdradziłam… - wzięłam głębszy oddech, bo zabrakło mi tchu. - Nigdy nie zdradziłam Roberta, nawet w myślach. To wszystko pomyłka spreparowana przez te brukowce!

- Kim, ale te zdjęcia… Mam rozumieć, że to fotomontaż?! – głos jego zabrzmiał nieco donośniej.

- Nie, to nie jest fotomontaż. Takie momenty miały rzeczywiście miejsce w czasie mojego spotkania z reżyserem, z którym współpracowałam przy filmie. Ale finał był taki, że nie doszło do romansu, na który Kevin, jak wyznał, miał ogromną ochotę – tłumaczyłam powoli się uspakajając.

- No to o co chodzi z tymi zdjęciami?

- Ktoś musiał niepostrzeżenie sfotografować nasze spotkanie. Tak sądzę, bo przypominam sobie mężczyznę, który tego dnia, z oddali badawczo nam się przyglądał. A do publikacji w mediach wybrali tylko te chwile, które im pasowały, tworząc do zdjęć swoją własną historię o zdradzie! A prawda jest taka, że Kevin, pod pretekstem spotkania biznesowego, umówił się ze mną na spotkanie i rzeczywiście próbował namówić mnie do romansu. Próbował przytulić się do mnie z zaskoczenia, pocałował w policzek znienacka. Ja jednak szybko wyprostowałam jego płomienne zapędy. Uwierz mi Sam, naprawdę nie czuję się winna oskarżaniu mnie o zdradę Roberta z mężczyzną, który zważywszy na wiek, mógłby być moim ojcem.

- Hm! Jeśli to prawda, to nie masz lekko. Jak chcesz to teraz odkręcić?

- Przede wszystkim chciałabym wyjaśnić przyczynę powstania tych niefortunnych ujęć Robertowi i przeprosić go za nieporozumienie, przez które naraziłam go na ludzkie pośmiewisko.

- Życzę ci szczęścia siostrzyczko. To dobry chłopak, ale nie wiem, czy ci zaufa powtórnie po tym, co teraz musi przeżywać.

- Wiem, dlatego tak bardzo zależy mi na spotkaniu z nim w cztery oczy. Może wtedy uda mi się przekonać go, że to co się wydarzyło nie powinno było mieć miejsca. A pokazana na zdjęciach zdrada była totalną bzdurą wymyśloną na potrzeby żądnych sensacji masmediów.

- Jeśli w ogóle Robert będzie chciał się z tobą spotkać – dodał Sam.

- Zrobię wszystko, co jest możliwe, abym mogła być z nim z powrotem.

Rozmowa z bratem dała mi znowu dużo do myślenia. Postanowiłam, że mimo wszystko muszę przetrwać ten ciężki dla mnie czas i próbować intensywnie pracować. Chwilowo tylko przez to całe zamieszanie w mediach, nikt z producentów nie wyszedł z propozycją nowej współpracy ze mną. Myślałam też, patrząc na sparaliżowanego Sama, jak poradzę sobie teraz z opłaceniem jego zaplanowanej operacji. Mimo że miałam okazję poruszyć ten temat i byłam na to przygotowana, nic mu nie powiedziałam. Musiałam być pewna, że będzie mnie stać na opłacenie operacji Sama. Brakowało niewiele, ale za dużo, abym mogła przestać teraz pracować na pełnych obrotach. Czas operacji zbliżał się wielkimi krokami…

Po kilku dniach pobytu u rodziców wróciłam z powrotem do hotelu w Santa Ana, skąd miałam wyruszyć w promocyjną, krótką podróż z ekipą filmową ostatniego nakręconego projektu. Wiedziałam, że za chwilę zmuszona będę otrząsnąć się i ponownie stawić czoła zawodowym obowiązkom.

Moja podświadomość nie pozwalała jednak oddzielić spraw zawodowych od życia prywatnego. Nie interesowało mnie życie bez Roberta. Wciąż go kochałam i potrzebowałam tak jak rośliny potrzebują wody na pustyni. Tak, z każdym dniem było tylko gorzej. Powoli moje wnętrze umierało z tęsknoty jak człowiek z braku tlenu.

Czas dla mnie mijał w monotonnym, żółwim tempie…

Przy życiu trzymała mnie jedynie moja praca, dzięki której jeszcze nie zwariowałam. Mimo zawirowań medialnych wokół mojej osoby wkrótce, ku mojemu zadowoleniu, nadeszła nowa propozycja udziału w kolejnym filmie. Realizacja zdjęć do tego projektu miała odbyć się w okolicach, gdzie, jak wiedziałam, także pracował teraz mój ukochany. Od czasu publikacji zdjęć w mediach nigdy nasze drogi nie przecięły się w tym samym miejscu. Wciąż jednak, nie chcąc się poddać, czekałam cierpliwie, nie tracąc nadziei, że kiedyś w końcu uda mi się wyjaśnić osobiście Robertowi okoliczności, w jakich wykonano wtedy te nędzne fotografie.

⌠13⌡ PRZEZNACZENIE

ON

Było jeszcze około pół godziny do odlotu mojego samolotu. Czekałem cierpliwie na odprawę myśląc nad fragmentem tekstu do skomponowanej przeze mnie kilka dni temu spokojnej melodii. Rozejrzałem się, czy nie śledzi mnie jakiś zagorzały paparazzi szukający rewelacji. I… nagle oniemiałem z wrażenia. Tysiące myśli wypełzło z zakamarków mojej głowy powodując, że krew w żyłach zaczęła gorączkowo pulsować. Moja kochana Kim… Stała tam, zaledwie kilka metrów ode mnie, jak mała, zagubiona dziewczynka, z kapturem naciągniętym na głowę i ze wzrokiem spuszczonym w dół. Przy niej, z wielką torbą na ramieniu, jej barczysty ochroniarz - od pewnego czasu nieodłączna osoba w trakcie jakichkolwiek podróży. To nieoczekiwane spotkanie jej na lotnisku zburzyło, dotąd w miarę spokojny rytm mojego serca. Biło ono teraz, jakby doznało wstrząsu z nadmiaru adrenaliny prosząc błagalnie: ,,Robert, biegnij, przytul ją!” Ale racjonalny rozum nie pozwalał się ruszyć z miejsca krzycząc - ,,Żartujesz sobie ze mnie?!” Nagle Kim powoli uniosła głowę i nasze oczy spotkały się na moment patrząc z niedowierzaniem. Nim się zdecydowałem, ona sama podeszła do mnie i jakby bojąc się mojej reakcji powiedziała cicho:

- Cieszę się, że.. jesteśmy tu razem.

Patrzyłem w znajome mi, niezapomniane zielonooliwkowe oczy i dokładnie ważyłem w myślach słowa, które za chwilę miały dać wyraz tego, co czułem. Ona jednak pierwsza zaczęła rozmowę.

- Nigdy wcześniej nie dałeś mi szansy błagać o wybaczenie. Czy pozwolisz wyjaśnić mi tę całą bolesną sytuację?

- Hm, nie wiem, czy mamy jeszcze o czym rozmawiać. To wszystko co nas łączyło, to przeszłość, która już nie wróci. Mimo upływu czasu ból jednak pozostał, więc proszę Kim, nie rozgrzebujmy tych ran na nowo.

- Robert, proszę, daj mi tylko dziesięć minut, abym z czystym sumieniem mogła dalej jakoś żyć…, proszę – popatrzyła na mnie błagalnym wzrokiem.

- Nie chcę do tego wracać – odpowiedziałem starając się zachować kamienną twarz. Ale tak naprawdę myślałem jak moglibyśmy teraz porozmawiać bez patrzących na nas wokół ludzi.

- Tylko dziesięć minut z twojego cennego czasu, proszę – nalegała uparcie.

Wiedziałem, że jeszcze coś się w niej tli. Czułem to! Jej oczy nie mogły kłamać. Zresztą ja także przecież nie byłem obojętny na jej widok. Nie dałem jej odpowiedzi natychmiast. Czekała w niepewności dobrą minutę, a ja ważyłem jak to rozegrać. Z pewnością miejsce odprawy na lotnisku nie było właściwe do tego typu rozmów.

- Tutaj nie chcę rozmawiać w obawie, że ktoś doszukując się sensacji wykonana nam kolejnych parę fotek. Usiądźmy gdzieś w zacisznym miejscu, jak najdalej od ludzi – powiedziałem sam sobie nie dowierzając, że to robię.

- Dziękuję. Masz rację. Nie zrozum mnie źle, ale czy zgodzisz się, jeśli zaproszę cię do mojego samochodu, który ochroniarz zaparkował na parkingu koło lotniska? – zapytała nadal wpatrując się we mnie błagalnym wzrokiem.

Patrzyła, jak ciężko mi było podjąć decyzję dotyczącą naszej wspólnej rozmowy. Przygryzłem zębami dolną wargę, kiwając twierdząco głową. Drogę po schodach do parkingu pokonaliśmy bez słów w skupieniu. Szła przodem, a ja podążając za nią układałem w głowie myśli, które za chwilę lawinowo miały dotrzeć do mojej słuchaczki.

- To tutaj – powiedziała pospiesznie. Znów analizowałem jak dawniej płynne ruchy jej pięknego ciała. Pilotem otworzyła białego hyundaia genesis coupe.

- Wsiadaj, proszę – wskazała miejsce po stronie pasażera. Siedzieliśmy teraz blisko obok siebie w napięciu, jakie zgotowało nam przeznaczenie.

– Wysłuchaj mnie proszę, a wtedy poddaj ocenie, bo nic więcej złego, ponad to, co nas rozdzieliło, nie może się już wydarzyć – powiedziała cichutko, mając łzy w zielonooliwkowych oczach. Głośno przełknąłem ślinę i zacisnąłem dłonie w pięści, które ukryłem w kieszeniach skórzanej kurtki.

- Chcę Robert, abyś wiedział, że wciąż cię kocham. Myślę o tobie w każdej minucie, wstaję i zasypiam z twoim obrazem przed oczami. I  nie zrezygnuję z ciebie, bo jesteś dla mnie życiem. Sprawiłam ci ból i kłopoty. Odwróciło się przez to ode mnie wielu ludzi. Chciałabym, abyś jednak poznał, co tak naprawdę się działo tego feralnego dnia, zanim ukazały się te skandaliczne zdjęcia rujnując nam obydwojgu prywatne życie. Ja … - próbowała tłumaczyć się dalej, ale pod wpływem wzbierającej we mnie złości nie dopuściłem jej do głosu.

- Nisko się cenisz, wdając się w romans z żonatym, starszym od ciebie o 20 lat mężczyzną – to powiedział z pewnością mój rozum patrząc na nią pogardliwym wzrokiem. – Aż tak bardzo zależało ci na karierze?? Brawo!! Masz talent! – krzyczałem teraz - Zrujnowałaś wszystko, co razem budowaliśmy przez lata! Tak mnie upokorzyć! I za co??? Za co pytam?! Że byłem za dobry dla ciebie?! Że ufałem jak nikomu na świecie?! Że kochałem szaloną miłością marząc o wspólnej rodzinie??! Za to mnie ukarałaś??!!- nie mogłem się opanować. Znowu wróciła gorycz, która rozlała się wartkim strumieniem po całym moim ciele przypominając zadany cios.

- Całkowicie mną gardzisz, a nawet nie znasz całej prawdy i nie wiesz niczego. Musisz mnie w końcu wysłuchać, to nie jest tak jak myślisz…

- A jak?? Na zdjęciach widać same obrzydliwe pieszczoty. Chcesz ze mnie znowu zrobić barana?! Nikt nie jest ślepy!!! Może mi w końcu powiesz, o co ci teraz chodzi?!

- Ja się nie sprzedawałam… między mną, a reżyserem nie było żadnego seksu, rozumiesz? Żadnej intymności! – podkreśliła. - Wiem, że tak to mogło wyglądać na pojedynczych, wybiórczo wykadrowanych ujęciach. To chwile słabości… ale nie moje, tylko reżysera, a ja dałam się namówić, niczego nie przeczuwając, na to feralne spotkanie niby w sprawach biznesowych. Owszem, próbował mnie objąć, cmoknąć w policzek, złapał mnie delikatnie za ręce tłumacząc swoje zauroczenie moją osobą. Nie chciałam być niemiła. Starałam się pohamować jego zapędy i wybujałą fantazję. Jednak na koniec spotkania kategorycznie podkreśliłam, żeby nie przekraczał granic znajomości. Nie sądziłam, że ktoś nas obserwuje i fotografuje tylko te momenty, za które mógłby od redakcji brukowca dostać duże pieniądze.

- Kim, proszę cię, nie kłam! Nie rób mi tego chociaż na koniec.

- Ale Robert, ja nie chcę żadnego końca! Bo to wszystko, co mówię jest najprawdziwszą prawdą! To media zniszczyły nasz związek! Podłe, zakłamane brukowce!

- Kim, może i chciałbym w to wszystko uwierzyć, ale…

- Wiem, z pewnością dręczy cię nieustannie pytanie, dlaczego tak się stało. Znasz moją sytuację rodzinną. Wiesz jak bardzo zależy mi na tym, aby Sam poczuł się szczęśliwy i mógł wrócić do normalnego życia. Wkrótce zostanie poddany zabiegowi.

- A co Sam ma z tym wszystkim wspólnego? – zapytałem poirytowany.

- Mogę mu pomóc, ale potrzebuję bardzo dużo pieniędzy na operację w prywatnej klinice w Austrii. Dzięki niej Sam będzie mógł w przyszłości stanąć o własnych nogach. Oczywiście po operacji czeka go jeszcze długotrwała kosztowna rehabilitacja. Dlatego MUSZĘ zarabiać, aby móc sfinansować ją już wkrótce i rehabilitację przez kilka kolejnych lat. Praca z tym właśnie reżyserem dawała możliwość osiągnięta dużych dochodów, więc zależało mi na współpracy z tym człowiekiem.

- To dlaczego mi o tym nie powiedziałaś? Przecież dałbym ci pieniądze, tyle ile jestem w stanie.

- Nie! Ty nie możesz mi dawać pieniędzy na leczenie mojego brata. Za ciężko pracujesz, zresztą honor nie pozwoliłby mi na to. Moi rodzice, niestety, nie są w stanie pomóc Samowi. Wszystko zależy jedynie ode mnie. – zajrzałam mu głęboko w niebieskie, smutne oczy. - Rozumiesz mnie teraz?

,,Czy to, co słyszałem, nie było jej wymysłem? Przecież sam widziałem opublikowane zdjęcia…” – myślałem gorączkowo.

- To dlatego spotkałaś się z tym reżyserem? – zapytałem, czekając niecierpliwie na dalsze wyjaśnienia, które zaczęły mi przynosić nieco ulgi.

- Kevin spotkał się ze mną pod pretekstem omówienia dalszej współpracy w kolejnym, jego zdaniem, dochodowym projekcie. Ale to był jedynie pretekst, bo wiedział, że bardzo zależy mi na pracy. On dla mnie nic nie znaczy. Tak jak ci powiedziałam, to były jedynie wybiórcze chwile uchwycone i sprzedane dla zysku. Bo w tym zwariowanym świecie medialnym można właśnie dobrze zarobić tylko na skandalu, na domniemanej zdradzie, na czymś, co będzie się bezkarnie, wspaniale sprzedawać. I nieważne jest czy to prawda, czy nie. A teraz chciałam cię prosić o wybaczenie, że tak mocno cię to dotknęło. NIGDY nie zdradziłam naszej miłości. Jesteś jedynym człowiekiem, którego pokochałam od pierwszego spotkania. Jesteś tym, z kim chciałabym spędzić resztę swojego ziemskiego życia.

Powoli, jakby owładnięty zupełnie innymi emocjami, rozluźniłem mokre od potu ręce, dotąd zaciśnięte w pięści w kieszeniach kurtki. Patrzyłem z boku zamglonym wzrokiem na jej ręce złożone w geście modlitwy. Zawsze wiedziałem, że jest bardzo czuła. To piękne uczucie, jakim niegdyś się wzajemnie obdarowaliśmy wróciło. Nie, ono po prostu ciągle było, schowane na potem, tak żarliwe i strzeżone dotąd, nie wygasło.

- Czuję się martwy… Czy wiesz, w jakim postawiłaś mnie położeniu?

- Wiem, ale to właśnie chciałam ci sama wyjaśnić, bo wiem, że mogę, mimo publikacji tych zdjęć, patrzeć bez obłudy prosto w twoje oczy, rozumiesz? Powiedz tylko, co mogę jeszcze zrobić, żebyś mi uwierzył? – mówiła, a po rumianych policzkach płynęły jej łzy, których w żaden sposób nie mogła już zatrzymać.

- Spraw, abym mógł to wszystko zapomnieć, abym patrząc na ciebie nie czuł tego bólu i upokorzenia… Abym o nim szybko zapomniał…

- Bardzo tego pragnę, Robercie. Pomóż mi tylko proszę, – prosiła błagalnym wzrokiem – pomóż mi oczyścić moją reputację. Zamierzam wnieść pozew do sądu przeciwko dziennikowi, który kupił i opublikował te zdjęcia, dopisując przy okazji wymyśloną historyjkę o zdradzie. Ten fatalny incydent zaważył na twoim zaufaniu do mnie, które chciałabym odbudować najszybciej jak tylko potrafię.

- Dobrze Skarbie, spróbuję znaleźć najlepszych prawników, aby pokierowali profesjonalnie całą tą sprawą.

- Robert… ujęła w dłonie moje ręce przyciągając je sobie do piersi. – Dziękuję, że mnie wysłuchałeś i uwierzyłeś. Dziękuję, że mogę być przy tobie, bo nie poradziłabym sobie z dręczącą tęsknotą i niesprawiedliwością tego całego medialnego świata.

- Tak, ktoś powinien koniecznie ponieść konsekwencje niszczenia ludziom prywatnego życia. – odrzekłem głaszcząc kosmyk jej długich blond włosów. – Oni dbają tylko o własne honoraria, depcząc po drodze ludzkie dusze.

- I za nic mają najgorętsze uczucia przyjaźni, miłości i zaufania, mieszając z błotem cały dorobek ludzkiego życia. Są pewni siebie i z góry nastawieni na bezlitosne niszczenie jednostki celem zysku ze sprzedaży brukowców. Tak bardzo tego doświadczyłam…

- Bo widzisz Skarbie. To ta bezkarna brutalność przeraża dzisiaj najbardziej, a jest wręcz podziwiana przez tłumy. Wiadomość o sukcesie jest dobrą wiadomością, ale fotografia klęski i upadku to już rewelacja. To jest teraz towar w cenie, droższy niż jakiekolwiek złoto na ziemi. To jest tak jak wyrzucenie psa z czwartego piętra przez okno. Makabra, do czego to teraz doszło w świecie mediów.

- Proszę, nie gniewaj się już na mnie – powiedziała prawie szeptem.

Wyciągnąłem ku niej ręce, aby ją przytulić. Poczułem ciepło jej ciała i przepiękny mandarynkowy zapach jej włosów. Tuląc ją w objęciach delikatnie pocałowałem w czoło.

– Może i jestem emocjonalnym idiotą wierzącym, że najrozsądniej będzie dla mojego serca spróbować to wszystko pokleić do kupy. Ale najcudowniejsze jest to, że… wcale się teraz nie kłócimy. I starajmy się zapomnieć raz na zawsze, że kiedyś tak było – powiedziałem z wyraźną ulgą.

- Nawet nie wiesz jak bardzo się cieszę, że w końcu mogłam ci o tym wszystkim powiedzieć. I, że mnie rozumiesz. Tak bardzo za tobą tęskniłam…

- Hm… Chyba… Zakochałem się w tobie jeszcze raz i nie próbuj, proszę, abym kiedyś musiał zmienić swoje zdanie.

- Dziękuje Bogu, że miałam cholerne szczęście zakochać się w tobie.

- Szczęście? – zapytałem zdziwiony. - Ty z twoim pechem możesz tylko mówić o małych chwilach szczęścia.

- Chodzi mi o coś zupełnie innego – szepnęła. - Ty jesteś moim szczęściem, bo niemożliwe jest znaleźć drugiego takiego chłopaka jak ty.

- Będę się trzymał kurczowo twoich słów. Poukładam je sobie gdzieś na dnie serca. A kiedy zaśniesz będę wreszcie śnił razem z tobą. Choć, bo spóźnimy się w końcu na nasz samolot – zaśmiałem się, a ona odwzajemniła moją radość. Pędziliśmy teraz biegiem, aby zdążyć na odprawę. W samolocie mieliśmy jeszcze okazję, aby trochę porozmawiać, siedząc blisko siebie. Obiecałem jej wtedy, że jak się wkrótce spotkamy, znów zaplanujemy naszą przyszłość. I nie pozwolimy, aby ktoś wszedł z butami w nasze plany.

ONA

Kiedy ból przeminął, a dzień kolejny się rodził, zaczęłam dojrzalej patrzeć na nasz związek. Znów mieszkaliśmy wspólnie w ciepłym, przytulnym domu, który był ostoją naszej skrupulatnie strzeżonej prywatności. Okrutne, wścibskie media miały tutaj rzecz jasna wstęp surowo wzbroniony. Kochałam Roberta niezaprzeczalnie bezgraniczną miłością, co pozwoliło mi mieć spełnioną nadzieję wyjaśnienia obłudnej medialnej historyjki i przetrwanie najtrudniejszej w moim życiu próby. Nie mogłam więc teraz zmarnować drugiej szansy danej mi przez mojego ukochanego. Każda chwila spędzona u jego boku sprawiała mi radość jak nigdy dotąd. I marzyłam, aby te nasze chwile trwały niezgłębioną wieczność. Postanowiłam zwolnić nieco tempo pracy, bowiem wydarzenia ostatnich tygodni sprawiły, że jeszcze bardziej doceniałam istnienie naszego związku. Teraz przyszedł czas na długie, szczere rozmowy, które odbudowywały zakłócone wcześniej relacje i nadwyrężone, wzajemne zaufanie. Pragnęłam, aby Robert był pewien, że jest jedynym mężczyzną mojego życia i nie miał nigdy już więcej co do tego wątpliwości.

Wkrótce po złożeniu przez mojego prawnika pozwu w sądzie odbyła się sprawa przeciwko redaktorowi gazety ,,Events” o zniesławienie mnie. Udało nam się udowodnić w krótkim czasie, że domniemany przez media romans nigdy nie miał miejsca. Właściciel gazety, która zakupiła i pierwsza rozpowszechniła zdjęcia z feralnego dnia, został ukarany grzywną pieniężną za naruszenie etyki dziennikarskiej i manipulowaniem materiałem prasowym, w skandaliczny sposób naruszając moją prywatność. Sędzia, na moją prośbę, wyraził zgodę, aby skazany mógł przekazać grzywnę pieniężną, która opiewała na dość sporą sumę, na cel charytatywny. Poprosiłam, aby redaktor dokonał wpłaty na leczenie mojego niepełnosprawnego brata, któremu zdążyłam przekazać już dobre wiadomości o czekającej go niebawem operacji. Teraz wiedziałam, że nie muszę martwić się o los Sama i koszty związane z jego rehabilitacją w niedalekiej przyszłości. Za dwa dni miałam polecieć samolotem wraz z Robertem do Europy, aby zawieść brata do kliniki w Austrii. Wszelkie formalności dotyczące samej operacji i pobytu Sama były już kompletnie uzgodnione. Zapewniono mnie, że pracują tam specjaliści, którzy osiągali światowe sukcesy w dziedzinie medycyny. Byłam absolutnie pewna, że zdrowie i życie mojego brata powierzyłam profesjonalistom z największym doświadczeniem. Zdawałam sobie jednak sprawę, że najtrudniejszy będzie dla nas transport Sama i chwile odprawy na lotnisku, gdyż ciekawscy fotoreporterzy od czasu medialnych plotek na temat zdrady, śledzą namolnie każdy mój ruch poza domem. Owładnięta tymi myślami westchnęłam tuląc się w ramiona Roberta.

- Siedzisz tak cichutko i wzdychasz smutna. O czym tak intensywnie myślisz? – zapytał zatroskany Robert jeszcze czulej przytulając mnie do siebie.

- Mam nadzieję, że może inny wścibski, żerujący na ludzkich błędach dziennikarzyna sto razy sprawdzi materiał zanim go opublikuje.

- Tak myślisz Skarbie? A ja nie liczyłbym na to. Sądzę, że jeszcze nieraz zdarzy się komuś innemu podobna sprawa jak nam. To chory świat w tym względzie, bez poszanowania wszelkiej ludzkiej moralności. Tutaj bezkrytycznie liczą się tylko pieniądze – powiedział ze smutkiem Robert. - Szukanie sensacji, tworzenie jej, napędzanie skandalu i wytwarzanie dramatu to nieodłączna nagonka w mediach. Widzisz kochanie, okazało się, że nawet "poważne" wydawnictwa skażone są żądzą zrobienia sensacji ze wszystkiego i osiągania zysków z knucia intryg.

- Tak, bardzo dobrze powiedziane! Media podsycają tylko plotki i tworzą dramaty, gdzie ich nie ma. To jest przerażające! – przywołane w jednej chwili wspomnienia wzdrygnęły moim całym ciałem.

- Smutne jest to, że jeszcze długo nikt nie będzie miał na ten stan rzeczy wpływu na tyle, aby zdusić w zarodku medialne plotki i kłamstwa – powiedział Robert, wpatrując się w płonący w kominku ogień. - Gdybym stał się sławny 20 lat temu, nic takiego nie mogłoby się wydarzyć. Bycie sławnym jest ok. Ale plotkarskie portale i aparaty w telefonach komórkowych wszystko potrafią zepsuć.

- I dlatego też tak bardzo kocham być aktorką i żyć w oderwanym od rzeczywistości, fikcyjnym świecie, który zawsze można ulepszyć, jeśli się tylko ma na to ochotę.

- Tak, ja też lubię moją pracę, ale wolę ciebie w realnym świecie. Wolę po prostu moją prawdziwą, kochaną Kim. – powiedział Robert i pocałował mnie delikatnie, sentymentalnie w czoło.

Tak, byłam ponad wszystko szczęśliwą kobietą. Ku mojemu ogromnemu zadowoleniu wszystko zaczęło na nowo nabierać ciepłych barw. Tego wieczoru długo jeszcze wtuleni w siebie siedzieliśmy na kanapie w salonie przy płonącym w kominku ogniu. A kiedy niebo pokryło się niezliczoną ilością mieniących się gwiazd i księżyc w nowiu zajrzał nieśmiało w okna, Robert wziął mnie na ręce i zaniósł po schodach do naszej sypialni. Tam leżąc w jedwabnej pościeli dalej snuliśmy wizje niedalekiej przyszłości omawiając krok po kroku kolejne elementy naszej wspólnej życiowej układanki. Znów, bez przeszkód, mogłam ulepszać mój świat, marząc o przyszłości u boku Roberta. Wygodnie ułożyłam głowę na piersi mojego ukochanego i pełna optymizmu połączonego z nadzieją na lepsze jutro zapadłam w błogi, spokojny sen.

*

Moje wizje dotyczące przewozu Sama do Austrii, niestety, sprawdziły się. Oślepiające światło fleszy i natarczywe pytania fotoreporterów towarzyszyły nam przez całą drogę na lotnisku. Z trudem znosiłam tą całą sytuację, wiedząc, ze Sam czuje się bardzo niekomfortowo. Robert również nie był zachwycony tym, co działo się wokół nas, ale ze stoickim spokojem znosił obecność natrętów. W takiej atmosferze żegnaliśmy L.A., aby przenieść się do odległej o prawie dziesięć tysięcy kilometrów Austrii. Siedząc w samolocie, odruchowo złapałam Roberta za rękę i mocno ścisnęłam, myśląc o nadchodzącym czasie operacji Sama.

- Skarbie, wszystko będzie dobrze. – pocieszał mnie Robert, jakby czuł, co właśnie kłębiło się w moich myślach.

- Tak, wszystko musi być dobrze. – przytaknęłam i zamknęłam spokojnie oczy. Przywoływałam w pamięci zdanie, które i ja, i Sam powtarzaliśmy, gdy nękały nas obawy w trudnych życiowych sytuacjach. ,,Po burzy zawsze przychodzi tęcza.” To urokliwe zjawisko natury, choć jeszcze o delikatnych barwach w swej strukturze, właśnie się rozpoczęło…

Samolot wylądował miękko na płycie lotniska w Zurychu, gdzie czekała już na Sama karetka. Wiedziałam, dokąd mamy jechać, więc pospiesznie wsiedliśmy do taksówki, podając kartkę z adresem kliniki. Zurych był czarującym w swej oryginalności miastem pełnym okazałych zabytków. Ale nie było mi teraz w głowie podziwianie jego uroków. Myślami byłam z Samem, choć teraz o wiele spokojniejsza, niż tamtej pamiętnej nocy, kiedy zdarzył się wypadek. Modliłam się w duchu za pomyślność operacji, dzięki której nasza Iskierka wkrótce znów będzie pełna nadziei. Dzięki wcześniej uzyskanym informacjom z kliniki, doskonale wiedziałam, że Sam tuż po operacji będzie poddany najnowocześniejszemu leczeniu polegającemu na wstrzykiwania bezpośrednio w kręgosłup dawek preparatu z ludzkich embrionalnych komórek macierzystych. Zapewniono mnie, że jest to skuteczne leczenie, choć bardzo kosztowne. Dotychczasowe wyniki w leczeniu pacjentów z podobnymi schorzeniami kręgosłupa jak u Sama przyniosły oczekiwane rezultaty i wiele radości, dlatego wszyscy wierzyli w końcowy sukces.

Kierowca taksówki zatrzymał auto przed bramą wjazdową do kliniki. Wysiedliśmy z samochodu i stanęliśmy przed ogromnym, kilkupiętrowym budynkiem. Inaczej wyobrażałam sobie to miejsce będąc w L.A., bardziej dostępne, mniej okazałe. Ale to nie miało teraz najmniejszego znaczenia. Robert chwycił mnie za rękę, jakby chciał wesprzeć moje zamierzenia, po czym udaliśmy się do wyznaczonego przez portiera oddziału, na którym już znajdował się mój brat. Siedliśmy w milczeniu poczekalni, tuż obok drzwi wiodących na oddział operacyjny.

- Jak głosi przysłowie, problem, którym się dzielisz, staje się o połowę mniejszy. – powiedział Robert patrząc mi czule w oczy. – O czym tak burzliwie myślałaś?

- O naszej Iskierce. Jestem już spokojniejsza, że udało nam się go tutaj przywieźć.

- To najlepsza decyzja kochanie jaką mogłaś podjąć, aby Sam znów odzyskał wiarę we własne siły. Sporo cię to kosztowało, ale efekt końcowy będzie bezcenny. Jestem z ciebie dumny, mój Skarbie. – to ostatnie zdanie powiedział pieszczotliwie szeptem wprost do mojego ucha.

Przytuliłam się czule do mężnego ramienia mojego ukochanego, będącego wsparciem w tych trudnych chwilach.

Przez cały czas trwania kilkudziesięciominutowej operacji byłam mocno skupiona na rozmyślaniach, więc mimo, że cieszyłam się z bliskości Roberta, nie szukałam tematu do rozmowy.

Po pewnym czasie wyszedł do nas lekarz, który z uśmiechem na ustach poinformował o udanej operacji Sama.

- Dzień dobry Państwu, nazywam się Andreas Loitzl. Będę nadzorował przebieg leczenia pana Sama Wartsten. – powiedział lekarz z niemieckim akcentem w głosie.

- Panie doktorze – zaczęłam mówić przejęta całą tą sytuacją. – Jak długo brat musi pozostać u Państwa w klinice?

- Pierwsze efekty zastosowanej terapii będą widoczne po około trzech miesiącach leczenia pacjenta. Myślę, że wtedy będę mógł dać Państwu wiążącą odpowiedź. Możecie Państwo być spokojni, wszystko przebiega zgodnie z zaplanowanymi działaniami.

- Dziękujemy, panie doktorze. Jesteśmy przekonani, że Sam jest w najlepszych rękach. – powiedział Robert poważnym tonem podając lekarzowi z szacunkiem rękę.

- Pacjent będzie spał jeszcze przez kilka najbliższych godzin. Możecie Państwo spokojnie pojechać na obiad, zrobić zakupy i wrócić później, aby z nim porozmawiać.

Tak też uczyniliśmy. W tej części świata nie byliśmy tak rozpoznawalni jak w Ameryce, więc z głową podniesioną do góry chodziliśmy po sklepach trzymając się czule za ręce. Po kilku godzinach wróciliśmy z  powrotem do kliniki, gdzie pielęgniarka życzliwie wskazała nam pokój, w którym przebywał Sam.

- Wciąż czuje się słaby, ale ma młody organizm, co jest bardzo korzystnym atrybutem w osiągnięciu szybkich rezultatów leczenia pacjenta. – powiedział pielęgniarka otwierając nam drzwi do pokoju Sama.

Wzięłam białe, plastikowe krzesełko stojące tuż obok i usiadłam przy łóżku mojego brata. Robert stanął tuż za moimi plecami opierając dłoń na moim ramieniu.

- I jak się czujesz? – zapytałam patrząc na Sama.

- Nie może być lepiej siostrzyczko – powiedział wolno, uśmiechając się z trudem.

- Lekarz mówił, że najgorsze będą dla ciebie pierwsze dni po operacji – powiedział Robert.

- A potem może być już tylko lepiej – dodałam głaszcząc Sama delikatnie po dłoni.

- Czas to jedyna rzecz jakiej teraz potrzebuję – cichym głosem skwitował Sam, siląc się na uśmiech. – Kim, dziękuję za wszystko.

- Ja też braciszku – nachyliłam się i pocałowałam go w policzek. Jego skóra pachniała lekami. Znając usposobienie brata wiedziałam, że gdyby mógł w tej chwili, skakałby z radości na tym szpitalnym łóżku.

- Czy lekarz powiedział, kiedy powróci czucie w rękach i nogach? – dopytywał Sam.

- Na wszystko przyjdzie czas braciszku. Musisz być cierpliwy. Teraz powinieneś dużo odpoczywać, aby zregenerować siły po operacji. Niebawem zacznie się terapia ostrzykiwania kręgosłupa w miejscu, gdzie usunięto ci guza. Do tego codzienne ćwiczenia rehabilitacyjne, które pomogą odzyskać ci sprawność.

- Jestem taki szczęśliwy, że znów będę mógł chodzić – powiedział cicho Sam, a z kącika jego prawego oka spłynęła wolno łza. – Z tego, że jesteście tutaj obydwoje ze mną, również. – dodał po chwili.

- My też braciszku – uśmiechnęłam się dotykając dłoni Roberta, którą wciąż trzymał czule na moim ramieniu.

- No to kiedy umawiamy się na wyjazd do Malibu posurfować w wodach Oceanu? – zapytał Robert. Wiedział, że tego rodzaju żart jest teraz jak najbardziej na miejscu.

- Za trzy miesiące? – wolno odpowiedział Sam z lekkim uśmiechem na twarzy wyrażającej aprobatę z zaproszenia mojego chłopaka.

- A zabierzecie mnie ze sobą? – zażartowałam, aby wiara i nadzieja zostały przypieczętowane naszymi planami.

- Możliwe – przytaknął Sam puszczając do Roberta oczko.

- Wracamy dzisiaj do domu. Sam rozumiesz – praca – powiedziałam. - Ale będziemy dzwonić do ciebie. Zostawiamy ci także laptopa. Możesz korzystać ze skypa, aby mieć kontakt z rodzicami i przyjaciółmi. Aha! I będziesz miał całodobową opiekę osobistego pielęgniarza, który pomoże ci we wszystkich sytuacjach.

- Dziękuję wam – szepnął Sam.

- Pamiętaj tylko o naszych planach. – zaśmiał się Robert z łobuzerskim akcentem.

- Czas już na nas – pocałowałam brata w policzek.

- Trzymaj się Sam! Do zobaczenia wkrótce. – dodał Robert.

Opuszczałam szpital trzymając Roberta za rękę. Nie towarzyszyło mi znane dotąd uczucie niepokoju, ani z powodu choroby Sama, ani też naszej rozpoznawalności przez fanów. Tutaj wszystko wydawało się o wiele prostsze. Dziękowałam za przychylność losu, że moja cierpliwość została wynagrodzona i teraz doświadczałam radosnych emocji z dwóch powodów – kochałam i byłam kochana przez człowieka, na którym najbardziej zależało mi w życiu oraz udało mi się zrobić wszystko, aby nasza Iskierka znów była szczęśliwa.

Chwilę potem jechaliśmy taksówką na lotnisko, skąd mieliśmy udać się z powrotem do L.A.

ON

Czy jestem emocjonalnym idiotą? Nie! Ja zwyczajnie uwierzyłem w to, co opowiedziała mi moja dziewczyna. Będąc w Zurychu, widziałem bezgraniczną radość Sama po operacji, co niezaprzeczalnie było także udziałem mojej Małej. To przypieczętowało moje zdanie na ten temat i  nie mam wątpliwości, co do szczerości jej wyznań dotyczących minionych wydarzeń. To się trzymało po prostu kupy i nie mogło być inaczej. Wierzyłem, bo nigdy dotąd mnie nie okłamała i byłem pewny, że i teraz to, co mówiła było szczerą prawdą. Jeśli potrafiłem uwierzyć w jej słowa, zaufać i zrozumieć całą tą absurdalną, nagłośnioną przez media sytuację, to znaczy, że Kim była dla mnie właściwą kobietą. Nadal mogłem planować z nią wspólną przyszłość, mieszkanie pod jednym dachem, rodzinę, dzieci… Poczułem wyraźną ulgę jakbym odnalazł z powrotem siebie w tej twardej, cynicznej rzeczywistości. Jakbym zaczął na nowo oddychać rześkim, świeżym powietrzem przesyconym zapachem leśnego igliwia. Tak dobrze było mi z tym, że nie chciałem powracać do tematu, który wyciął w moim życiorysie gigantyczną dziurę. Już nigdy więcej nie chciałem czuć się jak zbity pies… Pies?… Nagle doznałem olśnienia. Włączyłem pospiesznie laptopa i zacząłem przeglądać internetowe ogłoszenia. Po niedługim czasie natknąłem się na anons, który wzbudził we mnie ciekawość poruszającym opisem pewnego czworonoga.

,, Porzucony szarobiały pies rasy husky wabiący się Lucky, o niebieskich oczach i spokojnym usposobieniu szuka odpowiedzialnego opiekuna, który podarowałby mu pełną miskę, przytulny kącik w swoim domu i odrobinę miłości. Dane kontaktowe: Biuro: 221 N. Figueroa Street, 5th Floor, LA; Tel. 90012 (888) 452-7381”

Nie namyślając się zbyt długo wyciągnąłem telefon z tylnej kieszeni spodni i wystukałem numer do nadawcy ogłoszenia.

- Halo? – odezwał się pytający, miły, kobiecy głos.

- Dzień dobry Pani. Dzwonię z ogłoszenia w sprawie psa wabiącego się Lampo. Czy ta wiadomość jest jeszcze nadal aktualna?

- Tak, owszem, znajduje się u nas w schronisku dla zwierząt bezdomnych. Jednak zanim oddam tego wyjątkowego psa, muszę być pewna, że nie wróci on tutaj z powrotem – powiedziała stanowczo kobieta. Czy mogłabym zadać Panu kilka pytań?

- Tak, słucham – odpowiedziałem nieznajomej.

- Czy ma Pan inne zwierzęta w domu?

- Nie, choć zawsze marzyłem, aby je mieć – powiedziałem zgodnie z prawdą.

- A czy ma Pan dzieci? Lucky jest wspaniałym przyjacielem, ale nie powinien być obecnie narażony na stres powodowany przez kłopotliwe zachowanie niektórych malców.

- Nie, jeszcze nie mam. Ale sądzę, że w niedalekiej przyszłości, gdy przyjdzie odpowiednia pora, ja i moja partnerka zaplanujemy przyjście na świat naszego potomstwa – odpowiedziałem z rozwagą.

- A czy Pana partnerka także lubi zwierzęta? – dopytywała dociekliwie kobieta. – Przepraszam, że zadaję Panu tyle pytań, ale chcę być pewna, że nikt nie będzie dokuczał psu.

- Hm – pomyślałem przez ułamek sekundy. – Tak właściwie Lucky będzie nieoczekiwanym prezentem dla mojej dziewczyny. Ona od dawna marzy o psie i wiem, że będzie szczęśliwa, kiedy pojawi się w naszym domu. Mamy godziwe warunki, a w razie naszej nieobecności opiekę nad Lucki powierzymy odpłatnie bardzo odpowiedzialnemu człowiekowi. Będziemy dbali o niego, może być pani pewna.

- W takim razie proszę przyjechać do nas. Adres naszego schroniska podany jest w ogłoszeniu. – odpowiedziała kobieta z wyraźna ulgą w głosie.

- Będę na pewno niebawem. Do widzenia Pani.

Postanowiłem, nic nie mówiąc Kim, pojechać jeszcze dzisiaj do schroniska i przywieźć tego nieszczęśnika do domu. Wiedziałem, że zaplanowana sesja zdjęciowa reklamująca najnowszą kolekcję mody jesiennej zajmie mojej dziewczynie niemalże całe popołudnie. Było więc pewne, że uda mi się zaskoczyć Kim obecnością w domu nowego członka rodziny. Narzuciłem na siebie skórzaną kurtkę koloru ciemnej czekolady, włożyłem buty w podobnym odcieniu i przejrzałem się w lustrze. Wyglądałem dzisiaj nieco dojrzalej z uwagi na kilkudniowy zarost, ale wcale się tym nie przejąłem. Wręcz przeciwnie, byłem zadowolony ze swego naturalnego kamuflażu, który czynił mnie nieco anonimowym wśród tłumu przechodniów.

Schronisko dla zwierząt bezdomnych mieściło na obrzeżach Los Angeles. Wsiadłem do mojego auta i po niespełna godzinie byłem już na miejscu. Zaparkowałem przed niepozornym małym budynkiem, wysiadłem i skierowałem swoje kroki wprost do bramy wejściowej.

- Dzień dobry – przywitałem się z mężczyzną pełniącym obowiązki dozorcy tego obiektu.

- Dzień dobry – popatrzył zdziwionym wzrokiem w moim kierunku. – Ojej! Pan Peterson! Jaka niespodzianka! Co Pana do nas sprowadza? – ożywił się bardzo na mój widok.

- Przyjechałem po psa, który wabi się Lucky. Czy zastałem kogoś z administracji? – zapytałem z grzecznością w głosie.

- Tak, tak, oczywiście, zapraszam, tędy proszę. – po czym wskazał mi długą drogę wzdłuż boksów z czworonogami. – Mam tylko prośbę… Wielką prośbę do Pana. Poproszę autograf dla mojej żony, wiernej fanki pana wszystkich filmów.

Tego dnia z satysfakcją dowiedziałem się przypadkiem, że nie tylko byłem idolem nastolatek, ale także kobiet w wieku mojej mamy, które z zapałem oglądały filmy z moim udziałem. Przyznaję, że było to dla mnie miłą, ale i nieco zaskakującą wiadomością. Dozorca zaprowadził mnie do jednego z pomieszczeń administracji, gdzie powitała mnie pani kierownik schroniska.

- Dzień dobry – powiedziałem z przyjaznym uśmiechem na twarzy. – Nazywam się Robert Peterson. Dzwoniłem dzisiaj w sprawie adopcji psa Lucky.

- Witam Pana, Anna Lenc, kierownik schroniska – odpowiedziała kobieta, której brzmienie głosu było mi już znane. – Widzę, że jest pan bardzo słowną osobą. Zapraszam do boksu, w którym przebywa Lucky. Myślę, że będzie pan oczarowany tym pięknym psem jak każdy z pracowników naszego schroniska.

Kobieta miała rację. Gdy pierwszy raz ujrzałem Lucky, serce zacisnęło się we mnie w nagłym skurczu. Na pierwszy rzut oka pies miał około 2 lat. Był pięknie zbudowanym psem o połyskującej odcieniem srebra sierści. Mimo że przyjaźnie spoglądał swymi niebieskimi, świdrującymi oczami na otaczających go ludzi, to właśnie od nich doświadczył tak wiele złego w swoim krótkim życiu. Dyrektorka schroniska opowiedziała mi jego smutną historię. Jako młodziutki piesek trafił do schroniska zraniony w wyniku wcześniejszego wypadku samochodowego. Był ogromnie przestraszony i miał złamaną tylną łapę. Porzucony i przygnębiony, po długim leczeniu zaczął wieść smutne życie w schroniskowym boksie nie wiedząc za co tę karę ponosi. Pewnego dnia Lucky zamieszkał w niewielkim domu, gdzie miał spędzić resztę swoich dni, żyjąc długo i szczęśliwie w dobrobycie. Ale niestety, jego szczęście trwało niezwykle krótko. Bez miski z wodą, bez jedzenia i z obolałą nóżką siedział i skomlał o cień zainteresowania jego pseudo-wybawiciela. Smutny Lucky codziennie wyglądał zza krat schroniskowego boksu z nadzieją, że w końcu pojawi się dobry człowiek, który dostrzeże jego niezwykłe przywiązanie i da mu poczucie bezpieczeństwa u swego boku.

Pomyślałem wtedy, że Kim będzie bardzo szczęśliwa, gdy będzie przy niej ktoś taki, gdy wyjadę znowu z domu w związku z zawodowymi obowiązkami. Od razu poczułem sympatię do tego wyjątkowego czworonoga. Po uzgodnieniu zasad jego pielęgnacji zapakowałem Lucky na tylne siedzenie do samochodu i przywiozłem do domu.

Spędziliśmy sami jeszcze niecałą godzinę, po czym przyjechała Kim. Gdy tylko otworzyła drzwi frontowe do domu, Lucky powitał ją wesoło na progu merdając ogonem.

- Robert? Skąd się wziął ten piękny pies? – zapytała zdziwiona, ale z sympatią w głosie.

- Pomyślałem sobie – zacząłem banalnie – że mogę w końcu spełnić twoje marzenie, abyś już nigdy nie musiała czuć się samotnie.

- Nie czuję się samotnie, mam przecież ciebie kochanie.

- No tak, ale kiedy będę musiał wyjechać, Lucky nie pozwoli ci się nudzić. I będziesz wiedziała, że zawsze ktoś czeka na ciebie w domu. Poza tym jest wspaniałym ochroniarzem – uśmiechnąłem się łobuzersko.

- Tyle lat marzyłam, aby mieć psa. I ciągle wydawało mi się to raczej nierealne, mając na uwadze te ciągłe wyjazdy z domu. Ale jeśli jesteś tego zdania, to niech tak będzie. Nawet nie wiesz, jaką wielką radość sprawiłeś mi takim właśnie prezentem. Lucky, pieseczku, choć do mnie. – wyciągnęła rękę w jego kierunku, aby z czułością pogłaskać go po gładkiej mordce.

Iskierki radości przemykały w szeroko otwartych oczach mojej dziewczyny. Lucky także patrzył, merdając wciąż ogonem, jakby wszystko rozumiał, co się wokół niego działo. On też czuł, że już nigdy nie będzie sam.

Bolesne wspomnienia w końcu zaczęły blednąć, bo cała nasza trójka powoli, małymi krokami poczęła układać życie od nowa.

Spis treści

Książka stworzona na platformie wydacksiazke.pl

© Copyright by Ewa Izabella Brzozowska

I korekta | Halina Siewko

Wydanie I

ISBN: 978-83-937171-0-1